7-tegen-7-toernooien mei en juni 2010

Ter afsluiting van het voetbalseizoen 2009-2010 deden we mee aan twee 7-tegen-7-toernooien. Aanvankelijk was er veel enthousiasme voor de 7-tegen-7-wedstrijden. Deze vinden immers plaats op een half veld en dat scheelt een hoop gehol. Helaas zagen diverse mensen van ons steevast kort voor aanvang van de wedstrijden van deelname af, zodat steeds op het laatste moment gastspelers geregeld dienden te worden. Zo kwamen Wim, Eric en Gerrit helemaal niet. Dat juist die spelers niet kwamen, vonden we wel fijn. Frank L. nam de honneurs als doelman waar op de laatste twee wedstrijden na.
We begonnen met de strijd om het kampioenschap van de lagere elftallen van vv Papendrecht. Al in de voorronde haakten zaterdag 2, zondag 2 en zondag 6 af. In de eindstand hielden we dus sowieso drie teams achter ons. Dat is beter dan tijdens de afgelopen voetbalcompetitie.
Op vrijdagavond 14 mei speelden we liefst drie wedstrijden van elk twee keer 15 minuten. De eerste wedstrijd tegen zaterdag 5 begonnen we met Rob U. in de basis. Vandaar dat we die wedstrijd ondanks het goede spel van de overige spelers met 3 - 1 verloren. Gelukkig deed Rob U daarna niet meer mee. In de wedstrijd tegen zaterdag 5 stond hij alleen maar rond de middellijn op zijn benen te wankelen. Volgens hem kwam dat door een pijnlijke rechterknie, volgens ons door de wijn. We merkten overigens geen verschil met een fitte en nuchtere Rob. Na de eerste wedstrijd kreeg de één na de ander last van blessures, waardoor we noodgedwongen met halffitte spelers aantraden. Daarom verloren we met 2 - 0 van zondag 5 en met 4 - 1 van zaterdag 4. Onze doelpunten werden gemaakt door Wilco.
Op vrijdagavond 21 mei stond slechts één wedstrijd op het programma, de clash met zondag 3. We speelden uitstekend. We hadden meer dan tweemaal zoveel balbezit als de opponent, waren voortdurend in de aanval, maar verloren toch met 2 - 1. Zondag 3 sprak terecht van een gestolen overwinning. Maar ja, het was weer het oude liedje. Onze tegenstanders scoorden twee keer uit drie aanvallen, wij teisterden voortdurend het aluminium, kregen tig kansen maar alleen Johan wist een keer te scoren.

Op zaterdag 29 mei stond een tweede 7-tegen-7-toernooi op het programma. Die ging tussen acht ploegen om de Robin-Matena-bokaal. De deelnemers waren verdeeld over twee poules van elk vier teams. Edwin en Marcel, onze hoofdsponsors, waren niet blij met onze reeks nederlagen. Om verdere negatieve publiciteit te voorkomen besloten ze dat behalve zijzelf alleen de steunpilaren van ons team, te weten Jan Willem, Arie en Kenneth, mee mochten doen. Verder deden twee jeugdtalenten mee, Jordy en Davey. Johan was wel uitgenodigd, maar had moeten afhaken met een knieblessure na een bizar incident. Een paar dagen eerder speelde hij een potje voetbal met zijn zoon. Calvin liet zijn vader alle hoeken van het veld zien. Het zegt genoeg over de rest van ons team als onze speler van het seizoen niet eens opgewassen is tegen een aankomende E-pupil. In een poging iets van zijn gezicht te redden, wilde Johan de bal hard raken. Het enige wat hij raakte, was geblesseerd aan zijn knie. Johan beloofde wel te komen kijken, maar hij kwam net zoveel minuten als Louis gedurende het hele seizoen. Dat gold overigens ook voor Luciën. Onze korfbalcoach zou komen na de korfbalwedstrijd van Oranje Wit in Delft. Hij doet het als trainer/coach van de Dordtenaren net zo slecht als bij ons op het veld. Vandaar dat Oranje Wit de competitie net als wij als voorlaatste zou afsluiten, net genoeg om niet te degraderen. Vanwege het slechte spel en de vele blessures van de korfballers wilde hij vooraf alle dames eerst onder vier ogen aanpakken en ze daarna uitgebreid masseren. Het hielp uiteraard niets want Oranje Wit verloor net zo kansloos als wij doorgaans. Als straf moesten alle korfbaldames met de coach onder de douche voor billenkoek. Dit duurde allemaal nogal lang, vandaar dat Luciën niet op tijd in Papendrecht kon zijn.
De ingrepen hadden succes want we werden de glorieuze winnaar van onze poule. De eerste wedstrijd was tegen dames 1. We zegevierden met 1 - 0 dankzij onze aanwinsten. We hielden niet alleen voor de eerste keer sinds mensenheugenis ons doel schoon, het was tevens onze eerste overwinningen met Frank L in het doel. Het is niet helemaal duidelijk of dat iets zegt over ons of over Frank.
De tweede wedstrijd tegen DES’72 wonnen we met maar liefst 9 - 0 en dan te bedenken dat op 29 mei een wedstrijd maar 15 minuten duurde. Het was nog veel gekker want behalve Frank scoorde iedereen minstens 1 keer, dus ook Edwin, Marcel en Jan Willem. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het opmerkelijkste moment vond plaats bij een stand van 6 - 0, toen een eenarmige DES-speler Marcel probeerde te passeren. Op zich al dom, want Marcel is altijd bloedfanatiek, wat de score ook is. Marcel ging met twee gestrekte benen het duel in. Als die man met één arm kan functioneren, heeft hij aan één been ook wel genoeg, moest Marcel gedacht hebben. Tot ieders verbazing stond de DES-speler echter gewoon op en deed wat niemand van ons durft, namelijk Marcel meteen terugpakken. Wat een lef.
Tijdens het derde pouletreffen namen we wraak op de onterechte 2 - 1 nederlaag tegen zondag 3 van een week geleden. Dit keer wonnen wij volledig verdiend met 2 - 1. Vonden wij leuk. Zij niet. Losers !!! De belangrijke openingstreffer kwam overigens op naam van Marcel. Het moet niet veel gekker worden.
In de finale om de Robin-Matena-bokaal traden we aan tegen zaterdag 5. We waren de betere ploeg, maar wisten helaas niet te scoren. Na een geniepige counter kreeg het catenaccioteam twee minuten voor tijd zijn enige kans van de wedstrijd die door een gluiperige Edwin B. benut werd. Hierdoor ging op zijn Duits de hoofdprijs volledig ten onrechte aan ons voorbij.
Maar goed, het ging op de laatste zaterdag van mei voornamelijk om het zoveel mogelijk inzamelen van geld voor jongens die lijden aan de spierziekte van Duchenne. Daaraan leverden we ruimschoots onze bijdrage op de feestavond die na het voetbaltoernooi plaatsvond. Ook eens aardig om te zien hoe Edwin zijn zaterdagavonden pleegt door te brengen. Middels het in een hoekje zitten en afwisselend sms'en en bier drinken. Heel gezellig. Hoe zou het toch komen, dat zo iemand maar geen vrouw aan de haak weet te slaan?

Op zaterdag 5 juni vond op het Slobbengors de jaarlijkse familiedag van vv Papendrecht plaats. Voor ons stonden twee wedstrijden op het programma. We hadden eindelijk geen gastspelers nodig. Daar stond tegenover dat een aantal mensen kwam die we liever bij de tegenstander zien rondlopen dan in ons eigen team. Toen Frank G. opeens de kleedkamer binnenkwam, was al direct duidelijk dat we twee volkomen onnodige nederlagen tegemoet konden zien, hetgeen ook geschiedde. Met name het verlies van 1 - 0 in de eerste wedstrijd, opnieuw tegen zondag 3, was onbegrijpelijk. De tegenpartij kwam twee keer voor ons doel, passeerde 1 keer gelegenheidsdoelman Patrick en raakte eenmaal de paal. Wij stonden een keer of vijftien oog in oog met de keeper van zondag 3, maar wisten niet te scoren. Vooral Frank G. en Kenneth maakten het wel erg bont. Dat Kenneth een paar keer alleen voor Wim Erkelens miste was nog daaraan toe. Hij kreeg de bal echter ook niet in het doel toen hij tot tweemaal toe voor een leeg doel stond, 10 cm voor de doellijn. De eerste keer trapte hij de bal met links tegen de paal, de tweede keer met rechts tegen de lat. De wedstrijden tegen zaterdag 3 en zaterdag 6 gingen niet door, omdat ze de confrontatie met ons niet aan durfden. Dit betekende dat we ondanks een nederlagenreeks op de vijfde plaats eindigden. Een keurige positie in de middenmoot, aangezien vv Papendrecht 10 lagere teams heeft. De familiedag werd afgesloten met een spetterende en druk bezochte barbecue. Wij schitterden echter door afwezigheid.

Hiermee was voor de meesten het voetbalseizoen afgelopen. Voor de meesten zult u denken, niet voor iedereen? Precies, niet voor iedereen. In de media wordt het helaas onderbelicht, maar de kwalificatie van het Nederlands voetbalelftal op het WK in Zuid-Afrika voor de achtste finale komt voor een belangrijk deel op conto van twee van onze spelers. Zo is Johan, onze Tikkie-Terug-Keizer, adviseur van de Deense verdedigers. Dit had onmiddellijk succes toen twee Denen na een fraaie combinatie de 1 - 0 voor Oranje aantekenden. Klasse, Johan. Gerrit is op het WK actief als keeperstrainer van onder meer Engeland, Algerije en Paraguay. Maar hij heeft ook Japan onder zijn hoede. Vandaar de Landstra-achtige reactie van de Japanse doelman op het matige schot van Sneijder, waardoor Nederland met 1 - 0 won. Als Gerrit en Johan hun diensten ook bij andere landen weten aan te bieden, komt Oranje nog ver op het wereldkampioenschap.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 9 mei 2010:  SSW 3 - Papendrecht 4:  13 - 1

Op moederdag, een dag na de nationale molen- en gemalendag, stond aan het begin van de middag ons laatste competitietreffen op stapel tegen kampioen SSW 3. Die ploeg heeft tot nu toe alle wedstrijden gewonnen en al meer dan 100 treffers gemaakt, een gemiddelde van ruim 5 per wedstrijd. Om die zegereeks niet te onderbreken en dat gemiddelde nog wat verder op te schroeven, ging Edwin op het doel. Edwin is zo'n speler waarvan je op een gegeven moment echt niet meer weet, waar je hem kwijt moet. Hij heeft op bijna alle posities in het veld gespeeld en nergens bakt hij er iets van. Waar kan zo iemand nou het minst kwaad? Uit pure wanhoop zetten we hem daarom maar onder de lat. Ik kan nu al verklappen, dat ook dat uiteraard geen succes werd. De competitie is een flink deel van onze selectie kennelijk te lang geweest, want het regende afzeggingen vanwege blessures. Gelukkig waren Sander en Dirk bereid af te reizen naar de Zeehavenlaan.
Bij SSW is recent een gloednieuw kunstgrasveld aangelegd. Wij hadden de eer de eerste wedstrijd erop te mogen spelen. In het verleden hebben we aardig wat potjes op kunstgras gespeeld, maar dat was allemaal niks. Dit veld is echter prima. Het was gelijk één van de weinige positieve dingen voor ons.
SSW 3 is een mix van eerste- en voormalige eerste-elftalspelers inclusief een oud-prof en dat was goed te merken. Jammer dat wij nou nooit iets merken van het feit dat wij een ex-hoofdklassespeler in de gelederen hebben. De tegenstanders waren duidelijk beter, maar toch hadden wij net als zij in de eerste helft zes kansen. Het grote verschil was dat zij uitstekende spitsen hebben en wij niet. Elke Dordtse kans werd met overtuiging, precisie en kracht ingeschoten en dat leverde telkens een goal op. Elke kans van ons werd zonder overtuiging, richtingloos en slap ingeschoten en leverde dus niks op. Onze losse flodders had zelfs Edwin kunnen houden. Ruststand: 6 - 0.
Bij de eerste zes doelpunten kregen de Dordtenaren nadrukkelijk hulp van de slechtste man gedurende de eerste helft, Jan Willem. Zijn toch al beroerde seizoen gaf hij extra glans door een Rob-U-achtig optreden. Zes keer was zijn directe opponent, een zekere Henk, hem de baas en dat leverde zes keer een treffer op. Henk maakte er vier en gaf twee assists. Een dieptepunt in Jan Willems carrière. In lang vervlogen tijden was hij een nagenoeg onpasseerbare terriër, tegenwoordig heeft hij al moeite met Cor Brouwer. Overigens werden nog tijdens de wedstrijd de onderhandelingen gestart voor een ruil tussen Henk en Rob U. Bij het ter perse gaan van dit schrijven was de uitkomst van die onderhandelingen nog niet bekend.
Jan Willem kreeg overigens nauwelijks steun van zijn teamgenoten en dan heb ik het met name over laatste man Johan en assistent-scheidsrechter Wim. Wim had voor aanvang van de wedstrijd aangekondigd dat hij weliswaar langs de zijlijn zou gaan staan, maar niet zou gaan vlaggen. Aan die belofte hield hij zich strikt, want hoewel rond elk doelpunt een geur van buitenspel hing, gooide hij niet één keer zijn vlag in de hoogte. Johan had duidelijk zijn beste kruit verschoten tijdens het bedrijvenvoetbal op vrijdagavond, want hij was niet vooruit te branden. In de rust werd daarom besloten Wim en Johan van positie te laten ruilen. Helaas leverde dat geen verbetering op.
Johan was van mening dat Edwin de slechtste van het veld was gedurende de eerste helft en liet dat duidelijk blijken. Want toen we op het punt stonden om met het tweede bedrijf te beginnen, was Edwin spoorloos. Herman ging naar hem op zoek en hoorde opeens geklop vanuit de kleedruimte. Johan bleek Edwin opgesloten te hebben in de kleedkamer. Dat was wel een heel rigoureuze methode om van Edwin af te raken.
Jan Willem werd na zijn erbarmelijke optreden tijdens de eerste 45 minuten uit de verdediging verbannen. Hij ging op het middenveld spelen en deed dat tot ieders verbazing niet eens onverdienstelijk. Sander nam zijn plek over als linksback en hij had Henk volledig in zijn zak. Uit reine frustratie ging Henk halverwege het tweede bedrijf aan de andere kant van het veld spelen, maar ook bij Dirk kreeg hij geen poot aan de grond. Jammer genoeg werden Henks taken moeiteloos overgenomen door de andere Dordtse spitsen.
Tijdens het eerste half uur van de tweede helft waren we gelijkwaardig aan de wederpartij. We zorgden voor het meeste gevaar, zowel voor het doel van SSW als dat van onszelf. Na een uur voetballen ging Dirk in het strafschopgebied een potje sumoworstelen aan met zijn directe belager, dat gewonnen werd door Dirk. Helaas tikte hij daarna uit pure blijdschap de bal naast de voor ons verkeerde kant van de paal langs een kansloze Edwin. Niet veel later ging de Dordtse nummer 10 op avontuur in ons strafschopgebied. Net toen het gevaar geneutraliseerd was, maaide een gefrustreerde Eric de benen onder zijn achterwerk gedaan. De strafschop werd benut: 8 - 0.
We bleven gaan voor de eretreffer maar de vele mogelijkheden bleven aanvankelijk onbenut. Als we in scoringspositie kwamen, treuzelden de voorwaartsen net zo lang, totdat een tegenstander de bal van hen overnam. En als een aanvaller al eens afdrukte, werd het een simpel rollertje, of ging de bal meters naast of over. Na 70 minuten was het eindelijk raak. Herman nam een hoekschop vanaf links. Kenneth kopte de bal naar Rob S, die de kogel met het hoofd in het doel legde: 8 - 1. In het laatste kwartier zetten de tegenspelers aan voor een slotoffensief en wisten nog vijfmaal ons net te vinden, al kregen ze wel eenmaal hulp van Wim. Het was hem dit voetbaljaar niet gelukt het vijandelijke doel te vinden, dus trapte hij maar een keer in eigen doel. Eindstand: 13 - 1.
Om half 3 zat voor ons de competitie erop. Hoewel in onze poule nog enkele wedstrijden op het programma staan, kunnen we wel een voorlopige balans opmaken. Met 15 punten uit 22 wedstrijden zijn we voorlaatste geworden, ruim (5 punten) voor op nummer 12, Unitas 3. We wonnen 4 maal, waaronder één keer met 3 - 0 op papier. We behaalden 3 gelijke spelen en verloren 15 keer. We maakten 29 doelpunten. Alleen Unitas 3 scoorde nog minder dan wij. We incasseerden 90 tegentreffers. Alleen SCO/TOFS 6 kreeg nog meer goals om de oren. Toch hebben we een heel behoorlijk jaar gedraaid. Hier en daar hebben we enkele punten laten liggen, waardoor we op 1 punt van nummer 10, SCO/TOFS 6, zijn blijven steken.
Johan werd uitgeroepen tot man van het seizoen, omdat hij zowel het vijandelijke doel als ons doel vijfmaal wist te vinden. Hij bemachtigde hierdoor voor het zoveelste jaar op rij de tikkie-terug-bokaal. We willen Lars Duinhouwer en Rick en Esmee Louwman bedanken voor hun vele malen supporteren. Dit in tegenstelling tot teamlid Louis "ik blijf het beloven: ik kom echt een keer kijken binnenkort…" de Haas die welgeteld nul minuten aanwezig was deze competitie. Bedankt Louis! We hebben nog enkele 7-tegen-7-toernooien voor de boeg en dan zit het voetbalseizoen 2009-2010 erop.

Opstelling:  Edwin; Dirk, Johan (46. Wim), Eric, Jan Willem; Rob U, Arie, Herman, Sander; Kenneth en Rob S

(Verslag: Jan Willem)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Zondag 2 mei 2010:  Papendrecht 4 - Unitas 3:  1 - 1

Op de eerste zondag van mei stond de laatste thuiswedstrijd van het seizoen op het programma, tevens het sleutelduel om de laatste plaats. We hadden 1 punt nodig om geen laatste te worden. Dit betekende dat we het sterkste team wilde opstellen. Gelukkig had Gerrit dit goed begrepen. Na zijn gigantische blunder van vorig weekend leek het hem beter thuis te blijven en plaats te maken voor een echt goede keeper, namelijk Frank L. Bedankt Gerrit. Ook Marcel wist zijn plaats en kwam niet. Verder hadden we de mazzel dat Gerardo nog steeds geblesseerd is en dat Rob U op vakantie is. Eind april kreeg Jan Willem een mailtje van Petra U: “Zondag 2 mei zitten wij in Barcelona, dus geen voetbal voor Robbie. Ja misschien met zijn zoon op het strand. Fijne wedstrijd”. Inderdaad Petra, elke pot voetbal zonder Rob is een fijne wedstrijd. Het betekende in elk geval dat de slechtste mensen van de ploeg gelukkig afwezig waren.
Rob S was er wel en dat was op zich al een wonder. De avond en nacht voor de wedstrijd bracht hij door in zijn tweede huis, Willaerts dus. Nou ja, tweede huis, hij is daar vaker dan in de Sterflat. Hij lag in Willaerts lekker onderuit gezakt op een bank, toen hij ingesloten werd door een stelletje tattoo’s. Ja Rob, soort zoekt soort. Vervolgens kwam een jonge blom van 21 naast hem zitten. Het gebeurt maar zelden dat een vrouwspersoon een soort van belangstelling voor hem toont, dus in eerste instantie was hij blij. Dat duurde niet lang, toen bleek dat het juffertje daar alleen maar zat om tegen iemand aan te kunnen kwekken. Rob begon langzaam in te dommelen en schrok alleen even wakker toen het wijfie zei dat ze heel lenig is en goed kan likken en dat wel even wilde demonstreren. Toen bleek dat ze het likken beperkte tot haar elleboog, viel Rob prompt in slaap. Gelukkig werd hij gewekt door de schoonmaakploeg, waardoor hij even na half tien in de kleedkamer was. Hij was nog wel zo duf, dat hij de eerste helft wissel stond.
Terwijl de meesten van ons aan de warming-up bezig waren terwijl het pijpenstelen goot, waren onze opponenten in nog geen velden of wegen te bekennen. Om 10 uur was slechts één Unitas-man aanwezig, die het wedstrijdformulier ging invullen. Kennelijk hebben de allochtone Gorinchemmers een andere tijdzone dan wij. Om 10 over half 11 kwamen de tegenstanders het veld op gesjokt. Respectloos van hen om ons zo voor joker te laten staan door zich niks aan te trekken van de gastheren, wij dus, en maar te komen wanneer het hen uitkomt. Verschillende spelers van ons hadden er toen weinig zin meer in en wilden niet dat het wangedrag van Unitas 3 zonder consequenties zou blijven. Om een daad te stellen wilden verscheidene mensen van Zondag 4 daarom niet voetballen, anders leren zulke laatkomers het nooit. Dat kan immers als de andere partij meer dan een half uur te laat komt. De meerderheid wilde echter gewoon voetballen.
Edwin was één van die mensen die vonden dat de Gorinchemmers er zo te gemakkelijk vanaf kwamen. Dat liet hij na een paar minuten duidelijk blijken door zijn zelfgekozen bijnaam "schoffelaar en irritantje in het veld" eer aan te doen. Brildrager Jan Willem was bang dat hij in de stromende regen niet genoeg droge stof zou kunnen vinden om de glazen van zijn optische instrument mee droog te wrijven. Hij begon daarom met paraplu op als grensrechter. Dat had hij prima bekeken, want waar de spelers in het veld al snel doorweekt waren en stonden te blauwbekken van de kou, stond hij gelukzalig droog onder zijn regenscherm. Het vlaggen tijdens de eerste helft deed hij trouwens goed, in tegenstelling tot zijn voetballen gedurende de tweede helft.
Het was weliswaar prettig dat Rob U afwezig was, zijn rol van veruit de slechtste speler te zijn werd moeiteloos overgenomen door Frank G. Hij wilde per sé rechtshalf spelen, maar was daar gedurende de hele wedstrijd nauwelijks te vinden. Waar hij dan wel was, wisten wij eigenlijk ook niet. En als hij dan plotseling opdook, speelde hij de bal diep naar niemand, liep hij net zo lang te pielen, totdat hij de bal kwijt was of liep hij hopeloos verkeerd of in de weg. Kortom, Frank G had tijdens zijn eerste volledige wedstrijd in 6½ maand zijn normale vormpeil onmiddellijk te pakken.
In de eerste helft stond het achterin prima. We controleerden het spel en gingen voortdurend in de aanval. Vooral Kenneth werd gezocht, maar zodra hij het doel zag, twijfelde hij tussen voor eigen succes gaan of de bal richting Patrick spelen. Het werd daarom niks zoals zo vaak de laatste jaren. Kenneth kon daarom in de rust inrukken, al was hij wel minder slecht dan Patrick. Het is op zijn zachtst gezegd niet het seizoen van onze voormalige topscorer, die maar twee treffers achter zijn naam heeft staan. Kenneth spiegelt zich de laatste tijd aan Messi en noemt zich tegenwoordig vaak Kessi. Geen idee waar hij die flauwekul vandaan haalt. Wij spreken hem liever aan met Kennethniet.
Ook Luciën waagde zich regelmatig op de vijandelijke helft, maar hij kwam niet verder dan zijn gebruikelijke afzwaaiers. Hij mocht daarom in de rust de douche opzoeken. Luciën zorgde voor een daverend gelach langs de lijn, toen hij zich liet aftroeven door de kleinste man in het veld, waarna Luciën languit in een plas terechtkwam. Ja Luciën, dat heb je niet bij korfbal. Verder was Wilco dicht bij het openingsdoelpunt, maar na een mooie individuele actie werd zijn inzet gestopt door de Unitas-doelman.
Dankzij de inbreng van verse krachten in de tweede helft vonden we het doel van de tegenpartij wel. Twee van hen, Herman en Rob S, namen een korte corner. Herman schoot de bal daarna scherp voor op Edwin, die de knikker met zijn tatoeage tegen de touwen werkte. Helaas stond het net als vorige week al weer snel gelijk. De Gorinchemmers waren leuke tegenstanders op één man na, die bij beide kanten voor veel irritatie zorgde. Enkelen van ons lieten zich daardoor even afleiden. Unitas 3 maakte hier gebruik van om de 1 - 1 te maken. Dankzij ingrijpen van Edwin hadden we daarna geen last meer van de Gorinchemse nr. 3, al moest Edwin vervolgens ook zelf geblesseerd het veld verlaten. Hij werd vervangen door Eric. Het leek Wim handig Eric gelijk de bal te geven om zo weer in zijn spel te komen. Eric was daar kennelijk niet op voorbereid, want hij raakte de bal hopeloos verkeerd, evenals de drie keer daarna overigens. In de slotfase golfde het spel op en neer zonder dat dit tot verdere doelpunten leidde. Door het gelijke spel houden we Unitas 3 definitief onder ons.
De derde helft wonnen we glansrijk, maar niet dankzij Johan. Ook deze keer ging hij na afloop vlug naar huis. Vlak nadat hij onder de douche vandaan kwam, stond hij in zijn niksie telefonisch te onderhandelen over spullen die hij op Markplaats gezet had, zoals een spuuglelijke, peperdure stropdas met vissen. Dat iemand zulke rotzooi nog wil kopen. Vooral voor zijn grindtegels was veel belangstelling: “Hé, jij tegels hebben, ik willen hebben. Wat jij zeg, nee? Tegels van mij zijn. Als jij ze niet meegeef, ik ze door je ramen rammen. En die stropdas er achteraan”. Dus Johan ging maar snel weg. Frank was daarentegen nog lang niet van plan om naar Noord-Brabant terug te gaan. Hij begon zowaar rondjes te halen en betalen. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Hoe kaler, hoe gekker, zullen we maar denken.
In de kleedkamer werd unaniem besloten om Lars Duinhouwer tot man van de week te bombarderen. Het verdient een grote pluim om in de kou en de stromende regen een uiterst pover optreden van een stel prutsers helemaal af te kijken. Lars heeft duidelijk kijk op voetbal. Toen Edwin hem vroeg wat hij van pa’s verrichtingen vond, zei Lars: “Nou, je hebt niet veel gedaan”. Lars is onmiskenbaar een connaisseur pur sang. Tenslotte willen we Peter Bosselaar bedanken voor het in prima banen leiden van alle thuisduels dit seizoen. Hopelijk tot volgend seizoen, Peter.

Opstelling:  Frank L; Edwin (76. Eric), Wim, Eric (46. Jan Willem), Wilco; Frank G, Johan Arie, Luciën (46. Herman); Kenneth (46. Rob S) en Patrick

(Verslag: Jan Willem)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Donderdag 22 april 2010:  Papendrecht 4 - Oosterhout 4:  0 - 4
Zondag 25 april 2010:  Right'Oh 4 - Papendrecht 4:  2 - 1

Eind april moesten we twee duels in drie dagen spelen. Niet iedereen is mans genoeg om dat vol te kunnen houden. De slappelingen onder ons, Wim, Rob S, Wilco, Patrick, Marcel, Kenneth en Edwin, speelden daarom maar één keer mee. Voor de wedstrijd op zondag hadden we de selectie aangevuld met Dirk.
Arie speelde op donderdag slechts een halve wedstrijd mee, maar dat had een aparte reden. De dag voor de uitwedstrijd tegen TSC hadden Arie en Rob S een gezellig samenzijn. Althans, Arie dacht dat. In feite zat het anders. Sinds Arie terug is, is hij weer de grote ster en is Rob S niet meer dan veldvulling, als hij al eens mee mag doen. Dat zit Rob niet lekker. Dus toen Arie even niet oplette, diende Rob hem een kleine hoeveelheid Botox toe. Prompt werd Arie doodziek, kon hij het treffen tegen TSC niet mee doen en kon een excellerende Rob S ons elftal naar de overwinning leiden en eindelijk weer eens scoren. Zo hard is de concurrentie bij ons in de ploeg. Je moet voortdurend over je schouder blijven kijken. Een schrale troost voor Arie was, dat de wolk van vulkanische as uit IJsland er op donderdag voor zorgde, dat Rob S niet op tijd kon zijn om het absolute voetbalspektakel op het Slobbengors tegen Oosterhout 4 mee te maken. Langs het hoofdveld stond net zoveel publiek als normaal bij een voetbalwedstrijd van het eerste. De dolenthousiaste menigte werd opgezweept door een uitzinnige heer Veldhuis sr. Een hele belevenis om mee te maken.
Over het verloop van de thuiswedstrijd tegen Oosterhout 4, de nieuwe nummer 2 uit de stand, kunnen we kort zijn. We speelden opnieuw een puike partij, maar verloren toch. Lang hadden we zicht op een goed resultaat. We creëerden zoals zo vaak een reeks kansen, maar kregen de bal er maar niet in. In de slotfase scoorden de jonge Oosterhouters, die drie eerste-elftalspelers meegenomen hadden, nog drie keer, waardoor we uiteindelijk met 0 - 4 verloren. Ondanks ons prima spel was scheidsrechter Bosselaar wederom de beste Papendrechter op het veld. Hij werd daarom uitgeroepen tot man van de wedstrijd.
Luciën ging in de rust weg om korfbaltraining te geven. Kennelijk prefereert hij dat boven een potje voetbal met ons. Dat gebrek aan loyaliteit geeft toch te denken. Louwman jr. bleef overigens gewoon. Tenminste één persoon in de familie met een goede smaak. Opmerkelijk was overigens dat Luciën vertrok zonder zich om te kleden. Waarschijnlijk was hij van plan om, zoals gebruikelijk, na afloop van de korfbaltraining te douchen met de knappe dames van Oranje Wit. Niet verkeerd natuurlijk.

Opstelling van de wedstrijd tegen Oosterhout 4:  Gerrit; Marcel, Johan, Eric, Jan Willem; Arie (46. Rob U), Edwin (87. Arie), Herman, Luciën (46. Wilco); Kenneth en Patrick

Op zondagochtend bij aankomst in Geertruidenberg verbaasden we ons over de auto van Wim. We vroegen ons af welke route Wim genomen had. Zijn auto zag eruit of hij net de Dakarrally achter de rug had. Bij het betreden van het hoofdveld van Right'Oh vroegen enkele mensen zich af, of Jan Willem wel zijn best zou gaan doen voor ons. Ze zagen een reclamebord hangen met de tekst: “De Man, voor al uw timmerwerken”. Nou heren, als je Jan Willem al je timmerwerken laat doen, zie je het resultaat direct terug in tv-programma’s als Radar of SOS Verbouwing.
De uitwedstrijd bij middenmoter Right'Oh 4 begonnen we uitstekend. Eerst kreeg Luciën een enorme kans, maar praktisch op de doellijn staand kreeg hij de bal niet tegen de touwen. Niet veel later stond Arie alleen op een paar meter van het doel, maar de Brabantse doelman wist zijn inzet te keren. Halverwege de eerste helft was het dan wel raak. Johan gaf een mooie pass op Arie, die de bal in één keer doorgaf op Rob S. Alleen voor de keeper bleef hij heel koel en schoof de bal in het doel: 0 - 1. In de negentiende competitiewedstrijd van het seizoen was het de eerste keer dat wij de openingstreffer maakten. We waren daar duidelijk niet meer aan gewend, want het was al weer snel gelijk. Verdedigend hadden we het uitstekend onder controle. De mannen uit Geertruidenberg werden alleen dreigend na hoekschoppen, maar deze waren wel steevast fantastisch genomen en heel gevaarlijk. Eerst werden we nog gered door de lat, maar niet veel later rolde de bal precies tussen iedereen door in ons doel. We kregen voor de rust nog enkele grote kansen op een tweede treffer. Zo verscheen Rob S nogmaals alleen voor de doelman van Right'Oh 4, maar deze keer verwerkte hij Robs schot tot hoekschop.
In de 46e minuut vierde Frank zijn rentree na ruim een half jaar blessureleed. Hij heeft geen last meer van zijn geopereerde knieën. Hij wilde rechtshalf gaan spelen, want hij had gedurende de eerste helft niemand van ons zien lopen op die plek. Het is uiteraard geen verrassing als verteld wordt dat in de opstelling Rob U op die plek stond. Frank was heel blij dat hij weer met ons meedeed. Wij niet.
Ook de tweede helft hielden we het achterin potdicht. De verdediging gaf niet één kans weg, maar Right'Oh wist toch te scoren. Rechts rond de middellijn gaf Jan Willem een verkeerde pass. Zijn enige slechts deze wedstrijd. Een unicum, normaal doet hij niet anders dan slechte passes geven. De aanvoerder pikte de bal op, maar wist niet wat hij ermee moest doen. Volledig uitgeput duwde hij van ruim 40 meter de bal dan maar richting ons doel. Hij trapte ook nog in de grond, waardoor de bal tergend langzaam richting ons doel hobbelde. Waarschijnlijk stond Gerrit van het lekkere weer te genieten, want hij deed niets, waardoor de bal een halve meter van hem vandaan over de doellijn rolde om nog voor het doelnet tot stilstand te komen.
Misdaadverslaggever Arie J. Verzijl had echter een andere verklaring voor de opmerkelijke 2 - 1. Hij had eerder onthuld, dat de afgelopen periode deze site tientallen keren bezocht is vanuit China, waarschijnlijk door de Chinese gokmaffia. En precies op dit moment zit Edwin in China. Dat is geen toeval natuurlijk. We verwonderen ons er al jaren over hoe het komt dat die gozer zwemt in het geld, terwijl de kunstbloemenbusiness al tijden op zijn gat ligt. Verder had de afgelopen dagen opvallend vaak telefoonverkeer plaatsgevonden tussen Edwin en Gerrit. Die 2 - 1 lag derhalve waarschijnlijk al vast voordat we van het Slobbengors vertrokken waren.
We kregen trouwens nog enkele enorme kansen, maar we weigerden de gelijkmaker aan te tekenen. Een kopbal van ons werd van de doellijn gehaald, Arie verzuimde te schieten toen hij de doelman al gepasseerd, waarna een tegenstander hem de bal wist te ontfutselen, en Herman zette Rob S na een listig genomen vrije trap alleen voor de keeper op enkele meters van het doel, maar Rob S schoot de bal onbegrijpelijk naast.
Na afloop werd gefoeterd op de grensrechter en de scheidsrechter, en niet geheel ten onrechte. De scheidsrechter floot duidelijk enkele keren in ons nadeel. En de grensrechter gooide wel heel gemakkelijk de vlag omhoog, waarna steevast een fluitsignaal van de scheidsrechter volgde. En inderdaad, het was enkele keren heel irritant, met name toen Rob S afgevlagd en afgefloten werd, toen hij alleen op de keeper afging, terwijl hij wel heel duidelijk van achter de bal kwam toen hij die overnam van Luciën. Maar we moeten ook reëel blijven. We hebben het qua grens- en scheidsrechters heel wat erger meegemaakt. En verder is het zo, dat als de tegenstanders niet één uitgespeelde kans weten te creëren en ze krijgen zomaar een doelpunt cadeau en als we zelf van de zeven 100-procentkansen er maar één weten te benutten, we niet moeten zeuren, maar de hand in eigen boezem moeten steken en toegeven, dat het vooral onze eigen schuld is, dat we verloren. Al moet hier onmiddellijk aan toegevoegd worden, dat het op onze leeftijd toch wel heel zwaar is om drie wedstrijden in iets meer dan een week te spelen, waarvan de laatste twee in drie dagen. Het opvallendst hierbij was, dat voormalig loopwonder Johan zelf om een wisselbeurt vroeg. Je wordt ouder papa.
De derde helft was heel spannend, maar werd uiteindelijk in ons voordeel beslist door een geniale actie van Rob S. Zittend op het terras achter de kantine van Right'Oh ontblootte hij opeens zijn bovenlichaam. Wij zijn daar inmiddels aan gewend, maar de Geertruidenbergers niet. Bij de aanblik van die blubbermassa verlieten zij onmiddellijk lijkbleek, kotsend en vol walging het gemeentelijk sportpark. De winst van de derde helft ontlokte de Brabanders van ons team, Wim en Frank, tot een polonaise in de kantine op de vrolijke noten van een Brabantse kraker. Tenslotte willen we Wims schoonmoeder nog bedanken voor het rondje ter gelegenheid van haar verjaardag. En nog gefeliciteerd natuurlijk.

Opstelling van de wedstrijd tegen Righ'Oh 4:  Gerrit; Dirk, Wim (78. Johan), Eric, Jan Willem; Rob U, Johan (46. Frank), Herman, Luciën; Arie en Rob S

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 18 april 2010:  TSC 5 - Papendrecht 4:  2 - 3

Op de derde dag van de kampeertiendaagse dienden we voor de laatste keer van het seizoen vroeg op het Slobbengors te zijn. We vertrokken al om 9 voor 9. Voor de derde en laatste keer stond een wedstrijd in Oosterhout op het programma.
Als we vroeg op moeten, is altijd de vraag, hoe fit sommigen zijn. Zo hadden Edwin en Rob S. weer huisgehouden in Willaerts. Zelfs na sluitingstijd waren ze nog een uur buiten blijven hangen. Edwin wilde wel naar huis, maar dat ging heel moeilijk: “Oh Rob, ik heb er geen kràààcht meer voor”. Waarop Rob antwoordde: “Oh Ed, ik ben gebróóóken”. Edwin en Rob S., de Papendrechtse versie van Geer en Goor, kwamen dan ook met kleine oogjes aangereden. Om dit te verbergen, had Edwin een jaren-70-zonnebril van zijn vader opgezet. Rob U heeft inmiddels aangegeven graag een keer mee te willen met de alimentatieclub. Wij zien dat nog niet gebeuren. Het mag vast niet van Petra. Maar Rob U weet gelukkig wel zijn plek. Hij pleegt zijn mails te ondertekenen met Robbie 2. Aan de onaantastbare Rob S kan hij bij lange na niet tippen.
Maar goed, Edwin en Rob S. waren er in elk geval. Arie durfde ons na zijn erbarmelijke optreden van vorige week niet onder ogen te komen en bleef daarom thuis, zogenaamd omdat hij ziek was. We hebben je alweer vergeven hoor, Arie. Kom maar weer gewoon de volgende wedstrijd. Gerardo was er eveneens niet. Zijn vorige week opgelopen knieblessure is dermate ernstig, dat hij voorlopig niet kan spelen. Edwin was zo handig geweest zich te laten ophalen door Luciën. Heel verstandig, gezien de staat waarin Edwin verkeerde. In zijn eentje had hij het Slobbengors ongetwijfeld niet kunnen vinden.
Na het dramatische optreden van enkele Papendrechters een week geleden werd besloten tot een stevige interventie. Zoals tijdens het vorige verslag al aangekondigd werden de drie dissonanten van de thuiswedstrijd tegen Veerse Boys, Jan Willem, Rob en Rob, wissel gezet. Het bleek een gouden greep te zijn. Tenminste een helft verlost van die kneuzen stond een eersteklas ploeg op het Oosterhoutse revier. En het moet gezegd: getergd door de disciplinaire straf speelde het genoemde trio eveneens solide. “Ook Rob U?” zult u denken. Ja, ook Rob U. Hij heeft de laatste tijd slechts twee keer goed gespeeld: uit bij DVVC en vandaag. Beide keren stond hij een helft wissel. Voortaan zou dat eigenlijk de strategie moeten zijn: Rob U maximaal 45 minuten laten spelen. Dat kan hij nog wel aan. Een hele pot voetbal is gewoon te veel voor hem tegenwoordig.
Ook deze wedstrijd begonnen we uitstekend. We zetten prima druk op de tegenstanders en zetten hen vast op eigen helft. Hierdoor waren we het eerste kwartier heer en meester. Zoals het hele seizoen al kwamen we echter niet tot scoren, ondanks een vijftal gevaarlijk schoten, vooral van Kenneth. Zoals gebruikelijk speelden we na de openingsfase een minuut of 10 wat minder, wat tot enkele kansen voor de Brabanders leidde. Eerst werd Gerrit nog geholpen door de lat. Halverwege de eerste helft was hij kansloos toen de TSC-spits alleen op hem af kon gaan en de bal hard door zijn benen schoot: 1 - 0.
Al snel namen we het initiatief weer over. Na ruim een half uur werd Kenneth op rechts alleen op de Oosterhoutse doelman afgestuurd. Hij schoot de bal tegen de binnenkant van de verste paal. Rob S was goed meegelopen. Hij kreeg de bal in zijn loop per ongeluk tegen zijn rechtervoet, waarna het geblokte canvas in de rechterbovenhoek verdween: 1 - 1. Bij de in het blauw gehulde TSC-spelers liepen overigens over het algemeen keurige mensen. Zo werd grensrechter Jan Willem na een overigens terecht gegeven vlagsignaal wegens buitenspel door de rechtshalf "uitgescholden" voor koekenbakker. Zo kan het dus ook.
In de tweede helft gooiden we enkele zaken om. Marcel werd voor het eerst in zijn carrière tot voorstopper gebombardeerd. Hij deed het geweldig en werd daarom uitgeroepen tot speler van de week. Eigenlijk is voorstopper een taak die Marcel wel ligt. Een beetje dom de bal tegen houden en weg rammen en verder de gevaarlijke aanvaller uitschakelen door steevast meedogenloos als een Zuid-Amerikaanse verdediger in te grijpen. Bloed aan de paal. Marcel Knipscheermes heeft zijn naam en woeste uiterlijk mee natuurlijk.
Ook de tweede helft begonnen we degelijk, al was het oppassen geblazen voor de counter. Bij één uitbraak kon een aanvaller van TSC 5 richting Gerrit gaan met Jan Willem in zijn nek. De penalty tegen en bijbehorende rode kaart van vorige week waren Jan Willem kennelijk pico bello bevallen, want hij ging het duel met zijn tegenstander wel erg risicovol in. Gelukkig had het deze keer geen consequenties.
Na ruim een uur voetballen werd Kenneth op links diep gestuurd. Vlak voor de achterlijn zette hij voor, waarna Rob U de bal op onberispelijke wijze langs enkele verdedigers en de keeper over de doellijn knalde. Tot onze verbijstering werd het doelpunt door de verder overigens aardig fluitende man in het oranje afgekeurd wegens buitenspel. Ook veel tegenstanders konden die beslissing trouwens niet volgen. Het was voor ons het sein nog een stapje extra te zetten en een paar minuten later had dat succes. Kenneth kon alleen op de Brabantse doelman afgaan en door die te poorten zette Kenneth ons op voorsprong. TSC probeerde wel in de aanval te gaan, maar echt druk had Gerrit het niet. Slechts één keer werden de Oosterhouters echt gevaarlijk, maar toen werd het wel prompt 2 - 2.
We bleven echter de overwinning ruiken en besloten een soort alles of niets te gaan spelen door Edwin in te ruilen voor Rob S. Dit bleek fantastisch uit te pakken, toen een minuut of 6 voor tijd Johan op rechts vrijgespeeld werd en hij de knikker vanaf een meter of 25 met een verwoestende boogbal in de verre bovenhoek knalde, à la René van de Gijp in zijn laatste thuisduel voor PSV. Het doelpunt van het jaar. De laatste minuten hielden we het dicht achterin, waardoor 2 - 3 de eindstand werd. Onze eerste uitoverwinning van het jaar.
Na afloop werd de winst uitgebreid gevierd buiten de TSC-kantine in een heerlijk voorjaarszonnetje. De kantine boekte een recordomzet. Edwin had nog zo veel alcohol in zijn bloed zitten van de nacht ervoor, dat hij besloot niet na te borrelen en gelijk terug te gaan naar het Slobbengors. Op zich knap dat hij tijdens het voetballen tenminste nog bij tijd en wijle op zijn benen kon staan. Tenslotte wil ik nog meegeven dat ik van de week Teus Baars weer eens in zijn Porsche voorbij zag scheuren. Ik heb dan altijd de neiging om te kijken of erop staat: “Deze peperdure bolide werd mede mogelijk gemaakt door KD Home Products”. Die tekst ontbreekt echter nog steeds. Ach ja, je moet je geld toch ergens laten, niet waar.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric (46. Jan Willem) en Wilco, Edwin (78. Rob S), Johan, Herman en Luciën; Patrick en Rob S (46. Rob U)

 (Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 11 april 2010:  Papendrecht 4 - Veerse Boys 4:  2 - 7

Op de tweede dag van het museumweekend stond op het Slobbengors het treffen tussen de nummer 2 van boven, Veerse Boys 4, en de nummer2 van onderen, wij, op het programma. Het was alweer het één na laatste thuisduel op zondagochtend van het seizoen. Hopelijk konden we moed putten uit ons prima resultaat van paaszaterdag, toen we het eerste punt op Brabantse bodem binnensleepten. Die goede prestatie kon overigens niet los gezien worden van het gegeven dat Arie vorige week voor het eerst in bijna een jaar de 90 minuten had vol gemaakt. Helaas, vandaag bleek al snel dat het Arie-effect alweer uitgewerkt is.
Op zaterdagavond werd Jan Willem opgebeld door Edwin. Hij was zoooo moehoe, hij had zoooo hard gewerkt, hij wist daarom niet of hij zou komen. Marcel moest heel hard lachen toen hij dat geklaag van Edwin hoorde. Dat zegt genoeg, lijkt ons. In werkelijkheid was Edwin van plan om de nacht voor de wedstrijd de beest uit te hangen tijdens het grote PKC-feest. Hij ging daarheen met Rob S. Volgens Rob durft Edwin niet alleen te gaan en heeft hij in zijn eentje niets bij zo'n feest te zoeken. Rob S. is volgens eigen zeggen tegenwoordig, in tegenstelling tot vroeger, een echte damesmagneet en Edwin is precies het tegenovergestelde. De vrouwtjes worden door Rob S aangetrokken als vliegen door stroop. Het zal wel met de Botox te maken hebben. Zodra Rob een zaal binnenstapt, heeft hij gelijk een horde joelende dames om zich heen. In het geval van Edwin lopen de dames hard gillend weg. Door lang in de buurt van Rob te blijven en veel drankjes uit te delen, hoopt Edwin uiteindelijk toch enig succes te boeken. Rob ging aan het begin van de nacht, helemaal onder de lippenstift, op zijn fietsje naar huis. Hij beweerde dat hij zich door een haag van smachtende dames diende heen te wurmen, die allemaal riepen: “Oooooh, lieve Rob, lekker ding, blijf nog even, laat ons niet alleen met Edwin”. Maar Rob was niet te vermurwen. “Ik moet op tijd naar bed, de mannen van zondag 4 rekenen op me”. Naar het schijnt was Edwin toen al aardig de weg kwijt, zowel letterlijk als figuurlijk. Benieuwd of hij zijn huis nog heeft weten te vinden. Het Slobbengors in elk geval niet.
We begonnen uitstekend aan de voetbalpot. Gerardo wist zich tot twee keer toe op rechts mooi vrij te spelen, maar zijn schoten leverden geen goal op. Zoals zo vaak zakten we na het goede begin ver weg. Toen we weer beter begonnen te spelen, stonden we 0 - 4 achter. Vermeldenswaardig is de derde tegentreffer. Halverwege de eerste helft, bij een 0 - 2 achterstand, stond Rob U. met zijn handen in zijn zij toe te kijken, hoe zijn directe opponent na een goed genomen hoekschop uit zijn rug wegliep en daardoor geheel vrijstaand op ons doel kon koppen. Jan Willem, die bij de eerste paal stond, probeerde de bal onder de lat vandaan te koppen. Toen hij merkte, dat dat niet zou gaan lukken omdat hij daarvoor moest springen en hij daar te belazerd voor was, tikte hij de bal in een reflex en ook wel uit frustratie via de lat uit het doel. Met zijn voeten bakte hij er niets van, dan maar de handen gebruiken dacht hij waarschijnlijk. Dit betekende een strafschop en een rode kaart voor Jan Willem. Gelukkig nam de leidsman de rode kaart pas na afloop in de kleedkamer uit zijn borstzak, zodat we de wedstrijd met 11 man konden afmaken. Vanaf 9 meter werd het vervolgens 0 - 3. Overigens was Peter Bosselaar wederom de beste man aan Papendrechtse zijde.
Zelf waren we dan niet best, dat gold evenzeer voor de staat van het veld. Hierdoor waren drie van onze spelers al binnen 45 minuten niet meer bij machte verder te spelen: Marcel en Wim met een verzwikte enkel en Gerardo met een verdraaide knie.
De tweede helft begonnen we prima. Binnen enkele minuten regende het kansen voor ons, vooral voor Luciën en Rob S, maar helaas kwamen we niet tot scoren. De tegenstanders creëerden zelf geen kansen. Gelukkig voor hen stak onze slechtste speler een handje toe, waardoor ze toch binnen het uur op 0 - 6 kwamen. Petra stond in de tweede helft met de hond langs de lijn. We hoopten dat Rob U hierdoor nu eindelijk eens een beetje behoorlijk ging spelen. Zoals gebruikelijk was het tegenovergestelde het geval. Hij lette alleen nog maar op Petra en de hond, de vogels in de lucht, de voorbijdrijvende wolken, het heerlijke voorjaarszonnetje, de bloeiende planten, het spaarzame gras, zijn schoenen, nou ja, eigenlijk op alles behalve het spel. Eerst gaf een Brabantse verdediger vanaf eigen helft een compleet mislukte pass die een halve minuut onderweg was. Rob had alle tijd om de bal tegenhouden. Dit betekende echter wel dat hij zijn rechterbeen diende uit te steken. Waarschijnlijk omdat hij dit een te grote inspanning vond, deed hij dit niet. Daardoor rolde de bal over zijn voeten naar zijn directe tegenstander die alleen op Gerrit kon afgaan om de 0 - 5 te maken. Niet veel later gaf de aanvoerder van Veerse Boys 4 een dieptepass. Robs directe tegenstander had intussen wel in de gaten dat Rob in verdedigend opzicht geen moer uitvoert. Dat is niets nieuws, dat is vrijwel elke wedstrijd zo. Dus op zijn gemakje sukkelde de Brabander achter de bal aan. En inderdaad, Rob bleef rustig staan kijken met zijn handen op zijn rug, hoe zijn directe opponent richting Gerrit wandelde en de 0 - 6 aantekende. Dit betekende de derde tegengoal op het conto van Rob U. binnen het uur. Rob gaat maar door met het breken van zijn records. Dit betekende wel dat hij uitgeroepen werd tot speler van de week, wel in negatief opzicht natuurlijk. Na afloop diende Petra nog haar excuses aan. Ze zei dat het niet haar schuld was dat Rob zo slecht gespeeld had. Nou hoor je het ook eens van een echte kenner, Rob. Ik denk dat we de volgende keer beter Petra in plaats van Rob U kunnen opstellen.
Tijdens de warming-up zei Rob U dat hij vandaag eens wat zou gaan laten zien, à la Messi, of volgens hem, à la Rob Uitermessi. Je kunt echter beter spreken van Rob Uitermateslechti. Rob vroeg zich voorafgaand aan de wedstrijd af of hij wel of geen T- shirt onder zijn voetbalshirt zou dragen. Het was aangenaam, zonnig weer, een graad of 12, een T-shirt was dus niet nodig. Rob deed toch maar wel een T-shirt aan omdat hij verwachtte dat hij voornamelijk stil zou staan. Een beetje zelfkennis kan geen kwaad. Terwijl tijdens het voetballen een ieder het warm had en bij iedereen het zweet van het lijf gutste, had Rob het koud. Rara, hoe kon dat? Rob snapte in elk geval niet hoe dat mogelijk was.
De rest van het team deed dus wel zijn stinkende best en dat werd gelukkig beloond met doelpunten. Na een goede aanval over links zette Kenneth de bal voor naar Arie, die de 1 - 6 aantekende. Niet veel later scoorde Johan ons tweede doelpunt na een mooie corner van Herman. Diezelfde Herman leverde na een minuut of 70 een ziedend afstandschot af. Via de vingertoppen van de Brabantse doelman en de lat ging de bal over het doel. Een kwartier voor tijd schoot Rob S. een hoekschop van links in één keer over de lijn. De bal was volgens neutrale en betrouwbare toeschouwer Gerrit Schutte zeker 30 cm over de doellijn. Het gebeurde echter in een mêlee van spelers, waardoor de scheidsrechter niet had kunnen constateren dat het een doelpunt was. Zich houdend aan het voetbalreglement liet hij daarom, helaas voor ons, doorspelen.
Een paar dagen voor de wedstrijd had Kenneth naar veel mensen een link naar een filmpje gestuurd waarin te zien was, hoe een voetballer de bal niet in het doel kreeg, terwijl hij 20 cm voor de doellijn stond. Dit inspireerde Rob S tot een vergelijkbare actie. Na een corner kreeg hij de bal, terwijl hij moederziel alleen naast de paal op 15 cm van de doellijn stond. De keeper van de tegenpartij lag op de grond bij de andere paal. Je zag Rob een halve minuut lang peinzen: “Wat moet ik nu doen, even denken hoor, moet ik de bal nu tegen die touwen schieten? Ach, kijk die arme meneer met die handschoenen daar op zijn rug op de koude grond liggen. Dat vind ik wel erg zielig hoor. Weet je wat, ik geef de bal wel aan die meneer, die is daar vast blij mee”. En die meneer was daar zeker blij mee, wij niet. Ook zijn vijfde opgelegde kans wist Rob S niet te verzilveren. Maar goed, Rob S is nu wel een grote hit op YouTube en daar is het hem allemaal om te doen. Rob is immers gek op aandacht.
Tien seconde voor tijd scoorde Veerse Boys nog een zevende keer, waardoor een geflatteerde 2 - 7 op de borden kwam te staan. Als een goalgetter meegedaan zou hebben in plaats van Rob S, een echt goede verdediger en niet Jan Willem en als Rob U lekker thuisgebleven was, hadden we een goed resultaat kunnen behalen in plaats van een onnodig grote nederlaag. Het lijkt me wel duidelijk welke spelers de volgende wedstrijd op een wisselbeurt kunnen rekenen.
De derde helft was gelukkig van beter niveau dan de wedstrijd. Opvallend was wel dat Johan al na enkele biertjes afhaakte, terwijl Frank zelfs niet verder kwam dan één pilsje. Edwin wordt op dergelijke momenten toch wel erg gemist.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Eric), Wim (44. Kenneth), Wilco, Jan Willem; Rob U., Johan, Herman en Gerardo (38. Luciën); Arie en Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zaterdag 3 april 2010:  DVVC 3 - Papendrecht 4:  2 - 2

Halverwege de middag was het verzamelen geblazen voor een krachtmeting in Dongen. Thuis hadden we onze enige, echte zegepraal van de heenronde behaald. Misschien zouden we het eindelijk eens kunnen klaarspelen om niet met lege handen uit het Brabantse land te vertrekken.
Enige weken geleden was al bekend dat Gerrit voor de zesde keer absent zou zijn en dat we aan de zesde keeper van het seizoen toe zouden zijn. Omdat iemand binnen het aluminium kader dient plaats te nemen, werd een mail rondgestuurd met de vraag of iedereen kon meehelpen met de zoektocht naar een doelman. Vrijwel iedereen reageerde, behalve Rob U. Op zich niet zo verwonderlijk. Van iemand die in het veld al niets doet kan moeilijk verwacht worden, dat hij buiten het veld wel wat zou willen doen voor onze brigade. Rob U. moest daarom 45 minuten aan de slag met de houten stok met het dundoek. Hij was het duidelijk niet eens met zijn wisselbeurt en liet dat in woord en gebaar blijken. “En hoe kan dat nou, ik ben pas nog buiten de equipe gebleven, waarom moet ik nou steeds wissel, en ik wil per se de eerste helft spelen, bla, bla, bla”. Het was pas je tweede keer in 3½ maand, Rob U. Je moet kennelijk Rob heten om continu over de reservebeurten te lopen emmeren. Als we het posterieure treffen veel man hebben, is Rob S. weer de sigaar. Benieuwd hoe schel hij dan gaat lamenteren.
Maar even serieus: mensen, scheid nou eens uit met dat zemelknopen over de reservebeurten, omdat jij kennelijk vindt dat een ander er maar naast moet en dat jij altoos moet mee ballen. Een ieder is even vaak de pisang. Alles wordt keurig open en bloot bijgehouden op onze website. Elkeen kan op die manier inschatten wanneer die weer de pineut is. Je staat ongeveer 1 keer per 3 wedstrijden bezijden de basiself, vaker als we veel mensen hebben. Dat is al jaren zo en dat is dit seizoen niet anders. Als bij de registratie van de reservebeurten een foutje gemaakt wordt, kan je dat dus zelf nagaan en doorgeven. Dan wordt het vanzelf geëmendeerd. En als je achter geraakt bent met wissel staan omdat jij je nooit eens opoffert en anderen wel, dan moet je die achterstand later in het seizoen inhalen. Dus niet vlak voor de prelude van een tweekamp ongefundeerd gaan lopen mekkeren, als je zelf niet eens weet hoe dikwerf een elk inclusief jezelf het haasje geweest is.
Ruim een week lang hadden enkele mensen gepoogd een gastkeeper te strikken. Nadat ook de achtste kandidaat niet kon, stopten we met zoeken. Aangezien Patrick vanwege een kuitkwetsuur toch niet mee zou kunnen dartelen op het groene terrein, bood hij aan het doel te gaan bewaken. We zijn je in hoge mate erkentelijk voor deze geste, Patrick. De afgelopen weken hadden we continu uitvallers. Daarom namen we voor de zekerheid Dirk mee als gastspeler.
We begonnen puikbest aan de match. We zetten doorlopend druk op de wederpartij en waren offensief ingesteld. Na een voorzet van Kenneth kon Arie zijn onderstel net niet goed achter het leder krijgen, waardoor de Dongense doelman zijn inzet kon pareren. Enkele hoekschoppen leverden veel gevaar, maar net geen doelpunt op. Na de tevredenstellende openingsfase begonnen we weg te zakken. We gaven te veel ruimte weg en lieten voortdurend onze directe opposanten weglopen. Zo ook na een minuut of 18. De rechterflankspeler van DVVC haalde de achterlijn en zag op de zesmeter drie medespelers volledig vrijstaan. Hij zocht één van die kornuiten uit en die liet Patrick kansloos: 1 - 0.
De Dongenaars roken bloed en zetten een tandje bij. Wij niet. Dit leidde tot enkele hachelijke taferelen, maar Patrick sleepte ons erdoorheen. Wel werd Patrick tot twee keer toe geruggensteund door de dwarsligger. De flepse performance leidde tot ontstemdheid bij vlaggenist Jan Willem die het nodig vond enkele "raadgevingen" over het veld te gillen. Zijn "coaching" bestond echter louter uit negatief, wezenloos, hysterisch gekrijs. Dit leidde tot gebelgdheid bij enkele van zijn kompanen en niet geheel ten onrechte.
Tien minuten voor rust herpakten we ons. Eric, onze linksbenige voorstopper, werd op rechts diep gestuurd op de rand van buitenspel. De Dongense lijnrechter stak zijn drapeau omhoog, maar de scheidsrechter liet doorspelen. Eric zette de bal voor naar Kenneth die de kogel in twee keer over de doellijn frommelde. De tegenstanders en de grensrechter gingen in discussie met de leidsman, maar hij keurde de gelijkmaker goed. Drie minuten later stonden we alweer op achterstand. Na een vijandelijke attaque belandde de bal eerst op de rechterstaander, maar in de rebound werd het toch 2 - 1.
De tweede helft waren we ronduit superbe. We speelden compact en goed gegroepeerd en iedereen werkte zich een slag in de rondte. Voorin waren we enkele keren gevaarlijk en achterin gaven we weinig weg, al kwamen we goed weg, toen de aanvalsleider van DVVC, de Dongense Ricky van den Bergh, de bal na een vrije trap voor de tweede keer op de dwarsbalk krulde. De score werd na een uur genivelleerd uit een indirecte vrije trap. Rob S. legde de knikker panklaar op de kopgrage haardos van Johan die het vlechtwerk voor de tweede keer deed trillen. Het was Johans derde treffer van het seizoen. Hij staat daarmee tweede op de topscorerslijst achter Kenneth. Johan merkte echter terecht op dat hij de bal ook al vijf keer in eigen doel geplant heeft zodat hij eigenlijk op  - 2 staat.
Rob U. gaf intussen een nieuwe dimensie aan het vak van assistent-scheidsrechter. Terwijl binnen de witte krijtlijnen een enerverend spektakelstuk opgevoerd werd, beperkte Robs blikveld zich tot de timpen van zijn zwarte stappers. Eén keer kwam hij in actie toen hij de banier naar rechts uitstak. Wij hadden geen flauw benul van de strekking van deze gesticulatie. Volgens Rob verzinnebeelde dit het begrip doorspelen. Wij waren echt niet van zins zo maar met voetballen te termineren hoor Rob.
Het late aanvangstijdstip was in het voordeel van de drinkebroeders onder ons. Edwins inspanningen waren voor het eerst dit jaar van aanvaardbaar allooi. Hij werd daarom uitgeroepen tot speler van de week. Om dit te celebreren verliet hij zes minuten voor het einde het speelterrein voor een publiekswissel. Hij werd uitgebreid gefêteerd door de tien belangstellenden langs de lijn. Enkele minuten later hadden we nog een grote kans op de zege toen Kenneth alleen op de keeper af kon gaan. Hij kwam nogal schuin voor het doel uit en besloot toen de bal voor te geven. De Dongense ausputzer kon jammer genoeg nog net met de tip van zijn schoeisel de bal voor de instormende Dirk wegtikken. Even na het begin van de avond vond de fluitist het welletjes. Hoera, het eerste punt dit seizoen verworven op een Brabantse akker. Opvallend is wel dat we tijdens de laatste twee partijen met een gastkeeper op het doel net zoveel tegengoals kregen als normaal in één pot met Gerrit als doelman.
Eenmaal terug in Papendrecht gingen de gezelligen onder ons naar Willaerts. De laatsten waren pas weer thuis bij het krieken van de dag. De ongezelligen waaronder uiteraard Jan Willem, gingen niet mee. Hij moest zich zogenaamd voorbereiden op de paasbrunch met de familie. Een palliatief natuurlijk. Hij was gewoon vreesachtig voor het moeten geven van een rondje. Ook Eric keerde terstond huiswaarts. Hij ging taxichauffeur spelen voor zijn descendenten die hij naar de disco in Zwijndrecht diende te transfereren. Een volgende keer a priori Edwin en Rob S. verwittigen, Eric. Zij willen vast wel mee. Net als Rob U. trouwens, maar die mag vast niet van Petra. Tenslotte willen we Dirk nog dank zeggen dat hij drie kwartier met ons heeft willen mee huppelen.

Opstelling: Patrick; Marcel, Wim, Eric, Wilco (46. Jan Willem); Rob S., Johan, Edwin (84. Wilco), Rob U. (46. Dirk); Arie en Kenneth

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 28 maart 2010:  Papendrecht 4 - Blauw Wit’81  2:  0 - 2

Op een mooie, maartse zondagochtend stond op het Slobbengors de wedstrijd tegen het tweede van Blauw Wit’81 op het programma. Het was de eerste dag van de zomertijd. Het was derhalve afwachten wie zich nu weer in het aanvangstijdstip vergist zou hebben. Om te beginnen Gerardo, hij kwam daarom maar helemaal niet. Ook Kenneth had zich een uur vergist. Alleen was hij een uur te vroeg. Kennelijk had hij de klok twee uur vooruit gezet of heeft hij moeite met klok kijken. Rob S. was er wel en was gewoon op tijd. Hij had zich eerst afgemeld vanwege feestelijke verplichtingen in België. Hij was echter zo moe van alle feesten van de afgelopen weken dat hij zaterdagavond maar thuis gebleven was. Ja Rob, de jaren gaan tellen.
De laatste zondag van maart bleek Duinhouwer-Day te zijn. Duinhouwer stond centraal op het middenveld en loodste zijn ploeg soeverein naar een ruime overwinning. Hij heeft spelinzicht, heeft balgevoel, is balvast en snel, passeerde met gemak zijn tegenstanders, strooide met prachtige passes, bleef de hele wedstrijd lopen of het hem geen moeite kostte, heerste op het veld, was overal te vinden, was steeds op de plekken waar hij moest zijn en scoorde na een prachtige lob. Kortom, een fantastische voetballer die je graag in je team hebt. Voor ons is het alleen jammer dat het hier om Duinhouwer jr. gaat en niet om sr., die alle bovengenoemde kwaliteiten ontbeert.
Maar goed, Edwin had dit weekend de kinderen en was dus op tijd naar bed gegaan. Hierdoor was hij voor het eerst in tijden weer eens wedstrijdfit en speelde hij een heel behoorlijke wedstrijd, net als de meesten trouwens. De meesten, zult u misschien denken, was er soms iemand niet goed? We hadden ons voorgenomen het nu eens niet over "die" speler te hebben, maar "die" speler begon er deze keer zelf over. Hij vond namelijk dat hij zijn slechtste wedstrijd in jaren speelde. Normaalgesproken vindt hij zichzelf goed, terwijl hij dan toch echt veruit de slechtste is. Kunt u nagaan hoe dramatisch onze voormalig eerste-elftalspeler deze wedstrijd was. Maar ook nu had Rob U. weer een excuus. Hij was namelijk een week geleden teruggekomen van vakantie uit de Alpen en had daarom een jetlag, mede door het ingaan van de zomertijd. Bovendien had hij volgens eigen zeggen geen goede warming-up gedaan. Tijdens het opwarmen had hij geen bal geraakt. Net alsof hij dat tijdens de wedstrijd wel doet. Volgende keer zou hij zich toch echt beter opwarmen voorafgaand aan de wedstrijd. Zoals eerder gemeld roept hij dit elke week en van dat voornemen is al jaren niets meer terecht gekomen.
De wedstrijd begon gelijkopgaand. We kregen enkele goede kansen. Luciën schoot een corner op de dichtst bijzijnde paal, Herman trapte een vrije schop net voorbij de verste paal en na een voorzet van Kenneth knalde Arie de bal tegen de lat. Niet veel later werkte Arie de bal na een corner wel tegen het net, toen hij een schot, dat meters naast en over dreigde te gaan, liet afwijken waardoor de bal de kruising invloog. Jammer genoeg in eigen doel. Jammer was ook dat Jan Willem, die bij de paal stond, niet goed oplette, anders had hij de bal uit het doel kunnen koppen.
Luciën was aanvallend goed, maar verdedigend slecht en werd er daarom in de rust uitgehaald. Het veldkorfbalseizoen is weer begonnen en daar had deze voormalige korfbalinternational kennelijk last van als hij verdedigend diende op te treden. Elke keer als een tegenstander gevaarlijk dreigde te worden, ging Luciën in de buurt van zijn tegenspeler staan met zijn handen omhoog. Bij voetballen werkt dat niet zo, Luciën.
De Blauw-Witters hadden uiterst gevaarlijke aanvallers. Na een paar minuten in de tweede helft slalomde spits 1 langs vier mensen van ons of ze er niet stonden, tikte de bal naar spits 2, die alleen voor Frank L. de bal beheerst over de doellijn schoot. Daarna deden we onze uiterste best om in de wedstrijd terug te komen, maar verder dan enkele gevaarlijke hoekschoppen en voorzetten kwamen we niet.
Halverwege de tweede helft hielden we de adem in, toen Arie tijdens een duel een tik kreeg op zijn geopereerde knie. Met een bebloede knie strompelde hij van het veld. Toen een paar minuten later ook Wim met lichte spierklachten van het veld moest, was het helemaal gebeurd. Aangezien Patrick al in de eerste helft uitgevallen was met een blessure, hadden we geen fitte mensen meer langs de lijn staan, terwijl enkelen van ons eigenlijk rijp waren voor een wissel. Zo kreeg Kenneth weer last van zijn enkel, waardoor hij strompelend de 90 minuten volmaakte. De Brabanders waren nog enkele keren dichtbij een treffer, maar het was vooral Frank L. die erger voorkwam. Daarom werd Frank L. wederom terecht uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Bedankt dat je weer mee hebt willen doen, Frank. Om kwart voor 12 vond de zoals gebruikelijk prima leidende heer Bosselaar het voldoende en floot hij voor de laatste maal. Wederom bedankt dat je ons hebt willen fluiten, Peter.
Na de wedstrijd kwam een soort tank het veld opgerold met een kaal hoofd en een zonnebril. Hij deed heel joviaal, kennelijk moesten we hem kennen. Na enige tijd kwamen we erachter dat het Frank Glimmerveen was. Kennelijk bevalt het hem goed in het Brabantse, want hij is in korte tijd bijna 30 kilo aangekomen, waardoor hij nu de 100 kilo nadert. Hij is in gewicht zelfs Edwin voorbijgestreefd, op zich een hele prestatie. Frank kondigde aan binnenkort zijn rentree te willen maken, maar dat zijn geopereerde knieën zeer doen. Vind je het gek Frank, gezien het gewicht dat ze dienen te dragen. Met Frank zijn de gespreksonderwerpen na de wedstrijd heel anders dan normaal. Zo begon hij met te vertellen dat hij onlangs de hele bovenverdieping heeft onder gespoten. Ja, ja.
Na de wedstrijd moest Johan opnieuw op last van Cinda vroeg naar huis. Het gezinsuitje van vorige zondag was niet doorgegaan en was een week verschoven. Johan ging echter een kwartier later weg dan afgesproken. Dat wordt vast billenkoek van Cinda. Zoals algemeen bekend is, is Johan daar echter gek op. Hij klaagt steeds dat hij overal pijn heeft en dat dat door de ouderdom komt. Wij weten wel beter.
De eerstvolgende wedstrijd is op paaszaterdag 3 april, om half 5 in Dongen tegen DVVC 3. Dit is al sinds een maand bekend en is de afgelopen weken geregeld tegen iedereen gezegd. Verder heeft iedereen daarover een mail gekregen én werd het na de wedstrijd van vandaag nogmaals diverse malen verteld. Nochtans waren enkelen, toen ze naar huis gingen, hoogst verbaasd dat de eerste wedstrijd in april op een zaterdag is:
Jan Willem: Zeg Luciën, wanneer begint de veldkorfbalcompetitie eigenlijk?
Luciën:  Oh, aanstaande zaterdag.
Jan Willem: Maar doe je dan wel mee tegen DVVC?
Luciën:  Ja tuurlijk, hoe laat begint die wedstrijd eigenlijk?
Jan Willem: Om half 5, vertrek om 10 over 3.
Luciën:  Wat een gekke tijd, maar ik ben er hoor.
Jan Willem:  Hoe laat begint de korfbalwedstrijd eigenlijk?
Luciën:  Oh, om half 4.
Jan Willem:  ??? Hoe ga je dat dan doen?
Luciën:  Wat bedoel je?
Jan Willem: Nou, jouw korfbalteam begint zaterdag om half 4 en wij trappen af om half 5.
Luciën:  Oh, spelen wij zaterdag? Wat gek, dat wist ik niet. Nee, dan kan ik niet.
Onze korfbalcoach riep de afgelopen winter regelmatig in de media na de zoveelste nederlaag van Oranje Wit, dat dat kwam, doordat er zo slecht geluisterd werd. Nu weten we dat dat op hem zelf sloeg. Het is nog onduidelijk of Edwin wel meedoet aanstaande zaterdag. Nadat hij van Luciën vernomen had dat bij Oranje Wit veel knappe vrouwen rondlopen, heeft Edwin zich tot onbezoldigd assistent van Luciën gebombardeerd. Je bent toch wel heel wanhopig, als je zelfs achter korfbaldames aangaat.
Dus nog even voor de tigste keer: de volgende wedstrijd is aanstaande zaterdag, 3 april, om half 5 bij DVVC in Dongen, vertrek om 10 over 3.

Opstelling: Frank L.; Marcel, Wim (77. Johan), Edwin, Jan Willem; Rob U., Johan (46. Rob S.), Arie (73. Luciën), Luciën (46. Eric); Patrick (36. Herman) en Kenneth

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 21 maart 2010:  Dussense Boys 2 - Papendrecht 4:  5 - 0

Op de derde zondag van maart moesten we aan de bak in Dussen. Het was alweer 4½ maand geleden dat we voor het laatst in Noord-Brabant een wedstrijd gespeeld hadden.
Tijdens de eerste helft bij de nummer laatst een week geleden kwamen we op ruime achterstand doordat enkele spelers er met de pet naar gooiden. Het was dus tijd voor harde ingrepen. Dit betekende dat Jan Willem tijdens de eerste helft langs de zijlijn diende toe te kijken hoe het wel moet. De speler die vorige week, zoals tijdens de meeste wedstrijden, veruit de slechtste was, en dan hebben we het uiteraard weer over Rob U., mocht niet eens mee naar Dussen.
De twee stappers van ons team, Rob S. en Edwin, stonden wel aan de aftrap. Vorige week verspreidden ze bij het binnen treden van kleedkamer 8 van Unitas een dusdanige walm, dat ze toen op de bank dienden te beginnen. Edwin had daar overigens zelf om gevraagd. Hij had tenminste door dat hij niet wedstrijdfit was. Rob S. had dat echter niet door. Hij heeft de rol van Roland Driece overgenomen door elke keer als hij wissel staat luidruchtig te verkondigen dat hij al heel vaak wissel gestaan heeft. Luister nou eens Rob S., dat je door de drank dubbel ziet, wil niet zeggen dat je wisselbeurten dubbel tellen. Het was te hopen dat Edwin deze week wel wedstrijdfit zou zijn. Vorige week had hij een paar minuten voor tijd de winnende treffer voor het intikken toen hij volledig vrijstaand de bal kreeg op een paar meter van de keeper. Hij was toen echter zo moe van het elke nacht tot half 6 stappen, dat hij eerst op de grond ging liggen en toen met een slap tikje de doelman van Unitas probeerde te verschalken. Dat lukte natuurlijk niet, waardoor het op 14 maart  3 - 3 bleef.
De afgelopen winter zijn we zonder nederlaag doorgekomen. Kijken of we die lijn op de eerste dag van de lente konden doorzetten. Ik kan kort zijn: helaas niet, we verloren net als tijdens de thuiswedstrijd met 5 - 0. Die uitslag zou de indruk kunnen wekken dat we volledig weggespeeld werden. Dat was zeker niet het geval. We speelden een heel behoorlijke wedstrijd. Alleen op de beslissende momenten maakten de tegenstanders goed gebruik van hun jeugdigheid. Zij zijn gemiddeld bijna 25 jaar jonger dan wij. Bovendien hadden we veel pech, zoals tijdens het derde tegendoelpunt. Na een corner ging de bal over de achterlijn. De tegenstander voetbalde echter gewoon verder. Grensrechter Arie had niet kunnen zien dat de bal over de achterlijn geweest was omdat hij op last van de scheidsrechter tijdens de corner op de rand van de zestienmeter had moeten plaatsnemen. De scheidsrechter liet gewoon doorspelen - overigens slechts zijn enige grote fout van de wedstrijd - waarna een Dussenaar de bal via een zwabberend voorzet-schot langs onze doelman liet dwarrelen.
Aanvallend zat het ook niet mee. In de eerste helft leverden Herman en Luciën enkele gevaarlijke schoten af. Een schot van Luciën schampte de buitenkant van de paal. Vooral Herman was goed op dreef. Hij was continu aanspeelbaar en strooide met fijne passes. Herman werd dan ook uitgeroepen tot speler van de week. Na een mooie aanval werd Patrick alleen voor de keeper gezet, maar hij tikte de bal net naast. In de tweede helft was Kenneth na een corner vlakbij de eretreffer, maar hij zag zijn schot door een Dussense verdediger van de lijn gehaald worden.
In verdedigend opzicht viel een mooie samenwerking op tussen Jan Willem en Marcel. Na een schot van een Brabander vanaf de penaltystip kon Jan Willem met een uiterste inspanning de bal voor de lijn keren en naar Marcel tikken. Marcel knalde de bal via de buitenkant van de rechterpaal over de achterlijn. Dat was wel heel krap.
Tijdens de tweede helft bleek dat Arie na bijna tien maanden blessureleed nog lang niet de oude is. Hij was hevig verontwaardigd dat hij op de bank moest beginnen na zijn twee doelpunten van vorige week. Dat hij tijdens de eerste helft aan de kant gebleven was, bleek echter volledig terecht. Ons voormalige loopwonder ging in de tweede helft na een half uurtje draven bijna KO van vermoeidheid. Zijn hersenen dreigden op zwart te gaan. Hij kon zich zelfs de hele wedstrijd niet meer voor de geest halen en kon daarom deze keer het wedstrijdverslag niet schrijven. Het enige waar hij nog toe in staat was, was naar de zijlijn lopen voor een wissel. Toch maar aan je conditie werken, Arie. Overigens is zelfs je huidige conditie stukken beter dan die van Rob U. Je pakt het op het veld gewoon verkeerd aan, Arie. Jij wilt je best doen en loopt je de longen uit het lijf. Als je conditie slecht is, moet je gewoon een voorbeeld nemen aan Rob U. Dan net als Rob doen en je tijdens de wedstrijd ergens rond de middellijn bij de zijlijn positioneren en met je handen op je rug van het zonnetje staan te genieten. Dan maak je de 90 minuten gemakkelijk vol.
Het veld was goed bespeelbaar, maar hier en daar wat glad, waardoor enkele mensen een paar keer moeite hadden overeind te blijven. De potsierlijkste val was van Jan Willem. Terwijl hij vrijwel stilstond, ging hij onderuit alsof hij op een bananenschil gestapt was. In de lucht maakte hij een draai om zijn lengteas om languit op zijn snufferd op de grasmat te belanden. Hilariteit alom was het gevolg.
Wat verder vooral opviel was dat Kenneth kennelijk met zijn gedachten op de schaatsbaan zat. Hij bewoog zich glibberend over het veld voort, ging pootje over als hij de bocht om ging, nam steevast de binnenbaan terwijl hij de buitenkant had moeten nemen en maakte enkele prachtige pirouetten en dubbele Rietbergers. Tenslotte gleden al zijn voorzetten over de achterlijn.
Na afloop in de kleedkamer had Edwin het hoogste woord. Hij ziet zichzelf als de David Beckman van het team, niet qua haardos, maar wel qua voetbalkwaliteiten, lichaamsbouw, uitstraling, populariteit, looks en woeste aantrekkelijkheid voor het andere geslacht. Daarom is hij net als Becks begonnen met het laten aanbrengen van tattoos. Hij heeft nu iets kleins op zijn rechterheup in de hoop dat de vrouwtjes er met hun neus op naar willen kijken en dan iets verderop nóg iets kleins ontwaren. Maar goed, Edwin is er blij mee en heeft nu eindelijk iets interessants om mee te pronken. Volgens hem staat er Carpe Diem, pluk de dag, er staat echter Cerpa Deime, hetgeen pulk aan mijn gat betekent.
Ook na afloop was het heel gezellig in Dussen. We konden helaas niet lang blijven. Johan kreeg een telefoontje van Cinda en werd gesommeerd onmiddellijk naar huis te komen voor een gezinsuitje naar de sauna. Ook leuk. Dan bezoeken we maar een volgende keer het prachtige kasteel van Dussen.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (46. Arie (77. Wilco)), Edwin, Wilco (46. Jan Willem); Rob S., Johan, Herman, Luciën; Patrick (46. Gerardo) en Kenneth (72. Patrick)

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 14 maart 2010:  Unitas 3 - Papendrecht 4: 3 - 3

Eindelijk weer eens een wedstrijd voor Zondag 4, dat was al weer 5 weken geleden. Tegenstander is Unitas 3 uit Gorinchem. Deze ploeg staat laatste in de competitie dus goede hoop dat hier vanmiddag een leuke pot tegen gespeeld kan worden.
Zondag 4 begint echter slap aan de wedstrijd en speelt onsamenhangend. Een foutje op het middenveld wordt gelijk afgestraft door Unitas, 1-0. Zondag 4 blijft proberen met lange ballen Kenneth te bereiken. Hij is echter verre van fit. Later raakt ook Marcel geblesseerd. De beide "spelers van de week" van de vorige partij moeten geblesseerd uitvallen. Dat ziet er somber uit. Rob S. en Edwin stappen getergd het veld in. Maar ook zij kunnen niet verhinderen dat we uiteindelijk met 3-0 de rust ingaan.
Zondag 4 moet anders gaan spelen, bal in de ploeg en via het middenveld opbouwen. Arie komt erin voor Rob U. en gaat in de spits spelen.
De tweede helft beginnen we wel overtuigend en trekken zo het spel naar ons toe. Al snel komen de eerste kansen, Herman laat een ziedend schot los met zijn linker en de keeper van Unitas kan de bal slechts met behulp van de paal keren. De terugspringende bal is een prooi voor Luciën, 1-1. Zijn eerste Papendrecht goal!
Zondag 4 begint er weer in te geloven. Helemaal als Edwin vanaf de rechterkant een perfecte voorzet los laat. De bal blijft klimmen en bereikt bij de 2e paal de volledig vrijstaande Arie die de aansluitingstreffer tegen de touwen kopt.
Doet Unitas dan helemaal niets meer, toch wel, maar de uitvallen worden onschadelijk gemaakt door de defensie en invaller doelman Frank die Zondag 4 zo in de wedstrijd houden. We blijven aanzetten en Herman raakt de buitenkant van de paal. Met nog een kwartier te gaan valt er een gat in het centrum van de Unitas defensie. Arie ziet de ruimte en heeft oogcontact met Wim die vervolgens een perfecte dieptepass aflevert. In één tijd lobt Arie de bal over de verbouwereerde keeper die zijn doel uitgekomen was, 3-3.
In het laatste deel zijn er nog kleine kansje over en weer maar de stand blijft ongewijzigd. Zondag 4 stapt na deze inhaalrace als morele winnaar van het veld.
Frank wordt uitgeroepen tot speler van de week, en bedankt dat je wilde invallen!

Opstelling: Frank; Marcel (30. Edwin), Wim (80. Rob U.), Eric, Jan Willem; Rob U. (46. Arie), Johan, Herman, Luciën; Patrick en Kenneth (25. Rob S.)

(Verslag: Arie)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 7 februari 2010:  Papendrecht 4 - SCO/TOFS 6:  4 - 2

Koning Winter had voor een winterstop van bijna twee maanden gezorgd. Op zondag 7 februari mochten we voor de eerste keer in 2010 de wei in. Het was opnieuw een thuiswedstrijd, de derde op rij. De laatste twee wedstrijden voor de winterstop waren ook op het Slobbengors. Dit betekent jammer genoeg dat we een reeks uitwedstrijden tegemoet kunnen zien. We hebben dit seizoen opnieuw een raar programma, al is het niet zo erg als vorig seizoen.
De dag begon met het heuglijke bericht dat Arie zijn rentree wilde maken na een afwezigheid van bijna 10 maanden vanwege ernstige knieklachten. Na een knieoperatie in september 2009 en een revalidatieperiode van bijna een half jaar dacht hij klaar te zijn voor een invalbeurt.
De kans dat Rob U een goede wedstrijd zou gaan spelen leek op voorhand nog kleiner dan normaal. Volgens hem had hij het hoogtepunt van de week namelijk al achter de rug had. Hij moest op zaterdag met Petra mee naar Bas van der Heijden, hetgeen een volle kar met boodschappen had opgeleverd. Het is toch wel erg slecht met je gesteld, als dat het hoogtepunt van de week is. Dus, kop op Rob S, jij leidt dan wel een triest leven, maar het kan duidelijk altijd nog erger. Maar het moet gezegd, Rob U legde voor zijn doen een aardige wedstrijd op de mat. Normaal sjokt hij 90 minuten over het veld en kijkt hij in gedachten verzonken glazig voor zich uit. Vandaag was dat hooguit 10 minuten het geval, de overige 80 minuten speelde hij heel behoorlijk.
Tijdens een zomer- en winterstop doen de meesten niet veel, wat vaak tot uiting komt in de eerste wedstrijd na zo'n gedwongen rustperiode. Deze keer was daar niets van te merken. We begonnen scherp aan de wedstrijd. Iedereen werkte hard. We hielden een hoog tempo aan. Iedereen bewoog in balbezit, probeerde vrij te lopen. Bij balbezit van de Brabanders werd steevast druk gezet op de bal en werd de directe tegenstander goed in de gaten gehouden. Ondanks ons overwicht stonden we na een half uur met 0 - 2 achter. De eerste goal kwam op het conto van grensrechter Arie. Hij was zo lang niet meer geweest dat hij de buitenspelregel vergeten was. Hierdoor kon de Oosterhoutse spits moederziel alleen op Gerrit afgaan en na een gelukkige kluts de 0 - 1 aantekenen. De 0 - 2 leek Marcel in eerste instantie te kunnen verhinderen. Met een uiterste inspanning kon hij de inzet van een Oosterhouter van de doellijn glijden. Helaas was een andere speler van SCO/TOFS meegelopen met de 0 - 2 tot gevolg. We lieten ons niet uit het veld slaan en gingen nog meer drukken op het vijandelijke doel. Vijf minuten voor rust gaf Wim een mooie pass op Johan, die de bal in twee keer langs de doelman werkte: 1 - 2.
Helaas werd onze goede periode afgebroken door het rustsignaal. Vaak hebben we in de tweede helft moeite om de goede lijn van het eerste bedrijf door te trekken. Nu niet. Het eerste kwartier na rust was het beste van het seizoen tot nu toe. Het was gewoon droomvoetbal. Na een paar minuten ontfutselde Jan Willem aan de linkerkant van het veld, even buiten ons strafschopgebied, de bal van een tegenstander. Jan Willem speelde de bal naar Herman die midden op het veld stond. Herman gaf de bal in één keer door naar rechts, naar Wilco, die de bal in één tijd langs de rechter zijlijn naar voren tikte naar Gerardo. Gerardo gaf de bal mooi diep op Kenneth die enkele tegenstanders uitspeelde en daarna de gelijkmaker binnen schoot. Enkele minuten later pakte Wilco in ons strafschopgebied de bal af van een Oosterhouter. Wilco speelde de bal naar links naar Jan Willem die de bal langs de linker zijlijn doorschoof naar Luciën. Kenneth was inmiddels langs de lijn diep gegaan en ontving de bal op maat van Luciën. Met een tegenstander in zijn nek en vanuit een lastige hoek knalde Kenneth de bal vlak langs de voor ons goede kant van de paal in de verre hoek: 3 - 2.
Na de voorsprong vond Rob S het nodig alle aandacht naar zich toe te trekken. Hij was in de eerste helft bewust buiten de ploeg gelaten. Rob S was disciplinair gestraft omdat hij tijdens de uitwedstrijd bij SCO/TOFS voortdurend bij allerlei opstootjes betrokken was, waarvoor hij een gele kaart gekregen had en wat voor een dikke nederlaag gezorgd had. Robben van den Sigtenhorst ziet er normaal al raar uit, maar deze voetbalpot helemaal met de lange, grauwe jaegeronderbroek die hij van Arjen Robben overgenomen had, nadat Robben die tijdens officiële wedstrijden niet meer mocht dragen. Rob S dacht gelijk het niveau van Robben wel aan te kunnen. Rob deed niet anders dan pingelen, maar waar Robben daarmee steeds voor gevaar zorgt, zorgde Rob alleen maar voor balverlies.
De potsierlijkste actie vond plaats halverwege de tweede helft. Rob S kon rechtdoor alleen op de Oosterhoutse doelman afgaan. Kenneth liep links van Rob mee. Rob sloeg opeens rechtsaf en schoot de bal vervolgens meters langs de rechterkant van het doel. Hij was in de veronderstelling dat het doel in de rust tien meter naar rechts verplaatst was. De volgende keer toch maar een brilletje opzetten, Rob.
De beslissing viel een kwartier voor tijd, toen Marcel binnen de lijnen was gekomen voor de geblesseerd geraakte en moe gestreden Luciën en Arie de verkouden Wim vervangen had. Na de zoveelste prachtige aanval was Kenneth vrijgespeeld bij de linker cornervlag. Hij gaf de bal op maat voor op Arie die de bal tegen de binnenkant van de linkerpaal kopte. Gelukkig was Marcel "de meedogenloze goalgetter" de Knip goed gevolgd. Met een halve-omhaal-sliding zorgde hij voor onze vierde goal van de ochtend. De oerkreet van vreugde van Marcel was ver buiten het Slobbengors te horen. De bijbehorende smile, die bij Marcel normaalgesproken alleen op zijn gezicht verschijnt na "de daad", was twee uur later, toen hij naar huis ging, nog steeds met geen mogelijkheid van zijn gezicht te bikken. We hopen maar dat hij zijn smile bij thuiskomst enigszins heeft kunnen verminderen, anders verdenkt Debby hem nog van vreemdgaan. Bij de familie Knipscheer gelooft immers geen hond dat pa gescoord heeft.
De rest van de wedstrijd speelden we geroutineerd uit. De opponent werd alleen gevaarlijk wanneer onze grensrechter voor de tweede helft, Eric, weer eens voor buitenspel vergat te vlaggen. Twee minuten voor het eindsignaal verrichtte Gerrit een absolute heldendaad toen enkele tegenstanders in buitenspelpositie vogelvrij voor hem opdoken. Gerrit wist de bal met een fantastische reflex met zijn rechtervoet naast zijn doel te tikken.
Na afloop werden Kenneth en Marcel uitgeroepen tot speler van de week. Wim moest snel naar huis om carnaval te vieren. Hij is intussen goed geïntegreerd in het Brabantse. Patrick en Johan waren al in de rust weggegaan. Rob S stuurde Johan een sms met de uitslag vergezeld van de mededeling: “trek je conclusies”. Dat deed Johan onmiddellijk en zegde prompt af voor de eerstkomende wedstrijd over twee weken. Op 28 februari weer gewoon komen hoor, Johan. Trek je niks aan van Rob S, dan doen wij al jaren niet meer. We kunnen je nog niet missen Johan, nou ja, eigenlijk kunnen we Cinda niet missen. Rest nog de tegenstander te bedanken voor de leuke en uiterst sportieve zondagochtend en fluitje te bedanken voor het wederom in goede banen leiden van het aantrekkelijke schouwspel.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Wilco), Wim (74. Arie), Eric (46. Edwin), Jan Willem; Gerardo, Rob U, Johan (46. Herman), Luciën (70. Marcel); Kenneth en Patrick (46. Rob S)

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 13 december 2009:  Papendrecht 4 - Madese Boys 4:  2 - 3

Een week na het vertrek van Sinterklaas uit Nederland stond op het Slobbengors de laatste wedstrijd voor de winterstop op het programma. Gerrit en Rob S waren stout geweest en waren daarom afwezig. Rob S was er niet omdat Sint Nicolaas hem meegenomen had in de zak. Rob S was het afgelopen jaar zelfs zo ondeugend geweest, dat de Sint hem niet meegenomen had naar Spanje, maar hem zelfs doorgestuurd had naar Afrika om zijn zonden te overdenken. Rob vond dat niet zo erg. In Nederland komt hij zoals eerder gezegd al jaren niet meer aan de bak bij de vrouwtjes, kan hij het mooi eens in Afrika proberen. En als dat niet lukt, zijn daar nog altijd de wilde dieren.
Rob U had een leuke surprise gehad van de Goedheiligman. Hij had een week geleden een VUP-dag bij Feyenoord met Petra. In de Kuip had hij een lunch en een diner en tussendoor de wedstrijd tegen FC Groningen. Voor wie niet weet wat VUP betekent, dit staat voor Very Unimportant Person. Ook Frank, alias Het Genie zoals hij zich pleegt te noemen, had een mooi cadeau gekregen. Hij mocht een kijkoperatie ondergaan aan zijn kapotte linkerknie. Een stukje beschadigd meniscus werd weggehaald. Verder bleek een voorste kruisband te zijn gescheurd. Hij hoopt wel weer te kunnen voetballen want hij vindt een zondag zonder voetbal net zo kaal als de bolletjes van hem en van Jan Willem. Niet iedereen was zo blij met de mededeling dat Frank zich weer bij Zondag 4 wil aansluiten. Zij kunnen zich echter troosten met de gedachte dat Frank onder behandeling is bij dezelfde orthopeed als Arie en bij Arie duurt zijn herstel vele maanden langer dan verwacht.
De wedstrijd van vandaag tegen Madese Boys 4 was de eerste van de terugronde en de elfde van in totaal 22 competitiewedstrijden. We liggen dus keurig op schema. Van de heenronde hebben we alleen het uitduel bij Unitas 3 tegoed, dat vanwege overvloedige regenval werd afgelast. Op de eerste wedstrijddag verloren we in Made met 2 - 0. Het was na drie weken rust afwachten of we in staat waren revanche te nemen op die nederlaag.
Johan had de taak van de verzorging voor de wedstrijdballen en de waterzak overgenomen van Rob U. Helaas had Johan tevens enkele andere gewoonten van Rob overgenomen. Dus toen het tijd was om te gaan opwarmen en iedereen zich afvroeg waar de tas was met de ballen en de waterzak, was het antwoord van Johan: “Oh, die ligt nog in mijn auto”. En de ballen waren ook nog eens niet opgepompt.
Bij afwezigheid van Gerrit stond jeugdspeler Joran op het doel. Het was voor de verdedigers wel eens lekker om iemand achter zich te hebben, die rustig is aan de bal, waar je de bal met een gerust hart aan kan terugspelen, die zelf de achterbal kan nemen, en die een schot van buiten het vijfmetergebied gewoon ziet aankomen.
Tijdens het eerste kwart van de wedstrijd gebeurde weinig voor beide doelen. Het was duidelijk dat wie de wedstrijd zou openbreken, de grootste kans maakte op de overwinning. Het was een dissonant aan onze kant die de wedstrijd openbrak, maar niet voor ons. U denkt dan natuurlijk meteen aan Rob U, maar nee, hij was het niet. Rob speelde een verdienstelijke wedstrijd. Zo vaak gebeurt dat niet meer tegenwoordig, dus wanneer het wel het geval is, mag dat ook wel eens vermeld worden. Dit keer was Edwin weer eens degene die veruit de slechtste was. De reden was dezelfde als waarover twee maanden terug al eens verteld is. Sinds Edwin gescheiden is, gaat hij bijna elke avond en nacht aan de boemel met nog een aantal trieste figuren. Ook deze ochtend kwam hij bijna rechtstreeks uit de kroeg naar het Slobbengors en dat was duidelijk te merken. Hij deed niets goeds. Elke keer als hij aan de bal was, verspeelde hij deze of gaf hij een verkeerde pass. Hij beweerde dat het onze schuld was, omdat wij niet vrijliepen. Dat klopte toch echt niet, Edwin. Hij was gewoon nog zo dronken, dat hij alles driedubbel zag en daardoor het verschil niet zag tussen de rode tenues van de Madese Boys en onze roodzwarte shirts. Verder had hij moeite te bepalen welke van de driedubbelen nu de echte persoon was. Tot twee keer toe verspeelde Edwin bij de middellijn totaal onnodig de bal, terwijl wij in voorwaartse beweging waren. Even zo veel keren leidde dit tot een counter van de Brabanders die door de gevaarlijke spitsen afgerond werd: 0 - 2.
Vijf minuten voor rust volgde de aansluitingstreffer. Kenneth zette goed door na slecht uitverdedigen van de Brabanders. Hij veroverde de bal, speelde daarna zijn directe tegenstander uit en schoot de bal uit een scherpe hoek knap langs de keeper: 1 - 2.
In de rust gooiden we de boel om. Lucien werd als scheidsrechter afgelost door Johan, die als straf voor zijn slechte verzorging van de ballen de tweede helft moest fluiten. Verder werd de witte wedstrijdbal vervangen door de zwartwitte. De omzettingen hadden direct effect. We waren in de beginfase van de tweede helft duidelijk de bovenliggende partij en creëerden kans na kans. Helaas pakte één omzetting, het inbrengen van Patrick, onze topscorer, niet goed uit. Vanwege een blessure had Patrick zes weken niet gespeeld en hij miste duidelijk wedstrijdritme. Hij kreeg de ene opgelegde mogelijkheid na de andere op een presenteerblaadje aangereikt, maar zowel met zijn voeten als met het hoofd leverde Patrick uitsluitend afzwaaiers af. De eerste de beste keer dat een aanvaller van Madese Boys 4 voor ons doel opdook, was het onmiddellijk raak: 1 - 3.
Na de derde tegentreffer gingen we alles of niets spelen. Wim, onze laatste man, speelde voortdurend voor zijn verdediging en liet zien nog steeds uitstekend op zijn oude positie van rechtsbuiten uit de voeten te kunnen. Hij gaf een fantastische voorzet op Edwin, die de bal met zijn hoofd voor het inknikken had. Helaas, hij had nog zo'n houten kop, dat hij hopeloos over kopte. Na die bal op zijn hoofd, was Edwin wel opeens klaarwakker en begon daarna eindelijk beter te spelen.
Het was duidelijk dat we de spreekwoordelijke agressie nodig hadden om een goede uitslag te behalen. Wilco vatte dat wat te letterlijk op. Eerst schopte Wilco een Madese middenvelder het ziekenhuis in. De Brabander moest, ondersteund door Herman, met een op het oog zware knieblessure strompelend naar de kant en werd vervolgens op een bolderkar afgevoerd. Daarna kreeg Wilco het aan de stok met zijn directe tegenstander. Dit keer was het Wilco die aan het kortste eind trok en met een blessure het veld uit moest.
In de slotfase viel toch de 2 - 3. Joran schoot de bal prachtig uit naar de rechterkant, net over de middellijn, waar Gerardo al klaar stond. Gerardo toonde aan dat hij ondanks zijn gevorderde leeftijd nog niets aan snelheid ingeboet heeft. Met een Usain-Bolt-achtige sprint liep hij de Madese verdediging compleet aan flarden. Alleen voor de keeper bleef Gerardo rustig en schoof de bal beheerst langs de doelman. We leken nog ruim de tijd te hebben voor de gelijkmaker, maar voor de zoveelste keer was het Johan die de kans op een goede uitslag de grond in boorde. Benadeelt hij ons niet door als veldspeler om de wedstrijd de bal in eigen doel te rossen, dan doet hij het wel als scheidsrechter door veel te vroeg voor het einde te blazen. Vanwege het vele oponthoud als gevolg van blessures en wissels was er alle reden om een ruime hoeveelheid blessuretijd bij te tellen. Johan blies echter gewoon na 90 minuten af en ontnam ons zo de kans op één of meerdere punten. Bedankt hoor Johan, de volgende keer sta je gewoon weer wissel.
In de kantine was het zoals gewoonlijk Rob U die de aandacht op zich wist te vestigen. Hij wilde de bestelling opnemen voor het drinken, maar onze hoogopgeleide senior kon die paar dingen niet onthouden. Dus leende hij het papiertje met de wisselbeurten van Jan Willem om alles op te schrijven. Tegelijkertijd verhoogde Rob zijn genoteerde aantal wisselbeurten. Zo werkt dat natuurlijk niet, Rob. De eerstkomende wedstrijd begin je als straf op de bank.
Na afloop werd Joran uitgeroepen tot speler van de week. Bedankt dat je hebt willen keepen, Joran. Al met al was het weer een net-niet-wedstrijd. Net als alle voorgaande competitiewedstrijden kwamen we achter. Zoals zo vele keren was dit weer onnodig en waren we dus weer op achtervolgen aangewezen en weer konden we de achterstand niet ongedaan maken. Over het algemeen hebben we heel behoorlijk gespeeld tijdens de eerste competitiehelft, maar ontbrak het ons aan het nodige geluk. Nu maar hopen dat het tijdens de tweede competitiehelft eens wil meezitten. En als Edwin eens wat minder zuipt vlak voor een wedstrijd, halen we vast betere resultaten.

Opstelling: Joran; Marcel (46. Gerardo), Wim (71. Rob U), Eric, Jan Willem; Rob U (46. Patrick), Edwin, Johan (46. Lucien), Herman; Kenneth en Wilco (77. Marcel)
Scheidsrechter eerste helft: Lucien
Scheidsrechter tweede helft: Johan

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 22 november 2009:  Papendrecht 4 - SSW 3:  1 - 8

Ruim een week na de intocht van Sinterklaas was het tijd voor een nieuw evenement waar iedereen al maanden met smart, vol verwachting en kloppend hart op had gewacht, namelijk de thuiswedstrijd tegen SSW 3. Vooral Edwin kwam met vol enthousiasme naar het Slobbengors gereden, hoewel hij eigenlijk geen tijd had om te voetballen. Hij is namelijk hard aan het werk in zijn nieuwe liefdesnest aan de P.J. Oudstraat. Gelukkig werden zijn werkzaamheden tijdelijk overgenomen door zijn maatje, Marcel "De Kluskoning" Knipscheer. Hierdoor was Marcel tot zijn spijt verhinderd, maar kon Edwin tot zijn grote vreugde gewoon meedoen tegen zijn Dordtse vrienden. Velen van hen zijn namelijk bezig met behangen, verven en andere klussen in zijn nieuwe woning, waardoor die er nu piekfijn uitziet. Om zijn waardering te tonen, legde Edwin zijn tegenstanders op deze zondagochtend geen strobreed in de weg als ze op weg waren naar ons doel.
Kenneth was wel aanwezig vandaag, maar kon niet voetballen. Hij was de nacht voor de wedstrijd zo onstuimig bezig geweest op het PKC-feest, dat hij daar een enkelblessure aan had overgehouden. Ook Rob S was bij dat feest geweest, op jacht naar de vrouwtjes, maar het enige wat hij eraan overgehouden had, waren kleine oogjes.
Toen we voor de wedstrijd de kleedkamer betraden, bleek dat Rob U de ballen zowaar meegenomen had. Het was gelijk het enige positieve van Rob U deze ochtend. Wel moesten de ballen uiteraard opgepompt worden, hetgeen gedaan werd door experts Rob S en Eric.
Opwarmen hoefden we ons deze keer niet. Eerder in de week had Johan ons namelijk via de mail een hartverwarmend filmpje gestuurd, waarin zijn vrouw in volle glorie haar voetbal- en andere kwaliteiten toont. Leuk filmpje van Cinda, Johan. En ik beloof hierbij dat als ik het bekijk, ik mijn handen op het toetsenbord houd.
Het eerste kwartier van de wedstrijd konden we nog aardig meekomen met de tegenstanders. Toen ze daarna het tempo nog verder opschroefden, kregen we het moeilijk. De lichamelijk krachtige en veelal snelle tegenstanders speelden ons dankzij een hoge balcirculatie, veel bewegen en goed voetbal bij tijd en wijle aardig zoek. Dit leidde tot een ruststand van 0 - 5. Vooral de tweede goal was een beauty. Na een voorzet vanaf onze linkerkant werd de bal vlak voor de grijpgrage handen van Gerrit keihard in de kruising gekopt. Door Johan die daardoor na tien wedstrijden zijn totaal op vijf eigen doelpunten bracht. Een absoluut record. Het wordt tijd het Guiness Book of Records in te seinen. Wij kregen ook enkele kansen maar schoten van Herman en Wilco werden gekeerd door de Dordtse doelman en Gerardo schoot na een mooie actie in het zijnet.
De tweede helft was maar net begonnen of de zesde lag al achter Gerrit. Na een strakke voorzet vlak voor het doel twijfelde Jan Willem wat hij moest doen. In plaats van de bal over het doel te rammen, besloot hij de bal langs het doel te tikken. Hij schoot de bal echter op de neus van zijn directe tegenstander, die zo de 0 - 6 aantekende. Daarna waren we lange tijd gelijkwaardig aan onze opponent. Aanvallend ging het een stuk beter omdat we besloten hadden van tactiek te veranderen. Eerst speelden we de bal nog wel eens naar Rob U, één van onze spitsen. Volgens Rob U is hij een topspits. Daarom kreeg hij maar weer eens, tegen beter weten in, de kans om dat te bewijzen. Elke aanval was echter meteen afgelopen, zodra Rob U in balbezit kwam. Daarom besloten we hem in de tweede helft zoveel mogelijk over te slaan. Hierdoor ging ons spel met sprongen vooruit. Dit bleek al snel, toen na een mooie aanval op rechts Wilco de bal voorzette naar Rob S. Rob S deed wat hij de nacht ervoor niet kon doen bij de vrouwtjes, namelijk scoren: 1 - 6.
Daarna golfde de wedstrijd op en neer en kregen beide partijen kansen. Gerrit was vandaag onze absolute uitblinker, waardoor verdere tegendoelpunten aanvankelijk uitbleven. Gerrit wierp elk lichaamsdeel in de strijd om de ballen te keren. Dit leverde de ene spectaculaire en onmogelijk geachte redding na de andere op. Hij werd dan ook terecht uitgeroepen tot speler van week.
Ook Jan Willem had nog een miraculeuze redding. Eerst keerde hij een schot na een uiterste inspanning met een sliding, waarna de bal op de doellijn tot stilstand kwam. Liggend in een modderpoel wist hij de bal vervolgens met een leep stiftje voorbij twee instormende tegenstanders en uit de doelmond te werken en zo een nieuw tegendoelpunt te verhinderen.
In de slotfase zaten de meesten van ons door de krachten heen en wisten de gasten nog tweemaal te scoren. Ondanks de ruime nederlaag konden we opnieuw tevreden terugkijken. Iedereen was tot het uiterste gegaan. Het vijfde veld was goed bespeelbaar op het zonnige, maar wat winderige Slobbengors. Het was een sportieve wedstrijd met een uitstekende scheidsrechter en goede assistent-scheidsrechters tegen een tegenstander, die veruit de beste is van onze competitie. Bovendien hadden we in geen tijden zoveel publiek gehad als vandaag. Zelf kregen we morele steun van de voorzitter, de heren van de zondagcommissie en de onverslijtbare Henk van Steenis. Dank daarvoor. Ook Arie stond weer eens langs de lijn. Leuk dat je er was, Arie, alleen jammer om te horen dat je herstel langzamer gaat en langer duurt dan gehoopt. Supporter van de week was echter Ernst Eilbracht. Toen de speelbal over de zijlijn was gegaan en hij de bal wilde pakken, gleed hij uit en viel hij languit in een modderpoel. Een actie waarmee hij de lachers op zijn hand kreeg. Heel prettig was dat de kantine open was ondanks dat we de enige thuisspelende ploeg waren. Na afloop kregen we een rondje van onze benjamin, Wilco, vanwege zijn 22e verjaardag. Bedankt Wilco en nogmaals gefeliciteerd.

Opstelling: Gerrit; Wilco, Wim, Eric, Jan Willem; Gerardo, Johan, Edwin, Herman; Rob S en Rob U. Scheidsrechter: Peter Bosselaar, assistent-scheidsrechter: Kenneth

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 8 november 2009:  Veerse Boys 4 - Papendrecht 4:  3 - 0

Op de tweede zondag van november stond aan het eind van de ochtend een uitwedstrijd in Raamsdonksveer op het programma. Van te voren stond vast dat het wederom een moeilijke pot zou worden, aangezien het zou gaan tussen de ploeg met de meeste overwinningen (Veerse Boys) en het team met de meeste nederlagen (wij). Bovendien begint het week in week uit spelen van zware potten zijn tol te eisen, met een ware blessuregolf tot gevolg. We vertrokken daarom met slechts 13 man, waaronder een gastspeler, Peter, het broertje van Wilco, en enkele halffitte spelers. We hadden wel een meevaller, want voor de eerste keer sinds mensenheugenis was Kenneth erbij, ondanks dat het prachtig en zonnig weer was. Kennelijk was het te koud voor een dagje uit of was zijn vriendin ziek of had ze andere plannen, kan natuurlijk ook.
Je wilt tijdens het schrijven van een verslag niet in herhaling te vallen, maar in het geval van sommige mensen kan je net zo goed het verslag van een week geleden erbij halen en dan van kopiëren en plakken gebruik maken. Als we over "sommige mensen" spreken, hebben we het uiteraard weer over Rob U. Want toen het na het omkleden tijd was om in te gaan schieten en we ons afvroegen, waar de ballen waren, volgde tot verbijstering van velen het alom bekende antwoord: “Oh, die liggen nog in mijn auto”. Eén pluspunt ten opzichte van vorige week was, dat Rob U. het zei voordat Jan Willem de tas met waardevolle spullen bij de kantine wilde gaan inleveren. We vonden wel dat dit betekende dat Rob U. als vlagger aan de wedstrijd diende te beginnen en dat hij deze keer zelf de ballen uit zijn auto moest halen. Gelukkig was er ieder geval één persoon die er totaal geen vertrouwen meer in heeft dat het nog goed komt met Rob U. en de ballen, namelijk Kenneth. Hij had voor de zekerheid zelf een voetbal meegenomen, zodat we tijdens de warming-up nog een balletje konden raken en we Gerrit konden inschieten. Want tegen de tijd dat Rob naar zijn auto gesjokt was en onze drie wedstrijdballen gehaald had, stond de scheidsrechter al op het veld.
Na een minuut of 20 spelen hadden enkele spelers behoefte aan de spons uit de waterzak en aan wat water uit de drinkfles. “Zeg Rob, waar is de waterzak?” En ja hoor, het is niet te geloven, maar weer hoorden we: “Oh, die ligt …”. Nou ja, ik hoef de rest niet meer op te schrijven, want u weet zo langzamerhand het antwoord toch wel. Volgens ons had Rob de waterzak en bijbehorende spullen overigens expres in zijn auto laten liggen. Hij heeft namelijk een ontzettende hekel aan vlaggen en doet dat nog slechter dan voetballen. U vraagt zich misschien of dat wel kan, maar inderdaad, dat kan. Rob had in ieder geval een goed excuus om de vlag over te dragen aan Jan Willem. Nadat Rob naar zijn auto gesukkeld was, de spullen gehaald had en de waterzak en de drinkfles in de kleedkamer met water gevuld had, kon hij gelijk het veld in voor Johan. Hij was de volgende die aan de lange lijst met geblesseerden toegevoegd kon worden.
Ook deze zondag speelde we een uitstekende wedstrijd. Iedereen werkte zich te blubber. De verdediging stond goed en gaf nauwelijks kansen weg. De middenvelders bewogen continu, liepen zich veel vrij, speelden de bal bij balbezit vaak goed af en maakten het de tegenstanders lastig na balverlies. De aanvallers waren steeds dreigend en zorgden voor veel gevaar. Maar ook deze week was het zo, dat het bij ons bij de afronding niet mee zat, maar bij de tegenpartij wel. De eerste de beste goed uitgevoerde counter van de mannen uit Raamsdonksveer was meteen raak. Het tweede Brabantse schot tussen de palen ging er ook in. Een vrije trap van ruim 20 meter werd op schitterende wijze achter de kansloze Gerrit de kruising in geknald: 2-0.
We bleven echter de aanval zoeken. Kenneth was blij met zijn maatje in de spits, Peter. Als je één opmerking over Kenneth kan maken, is het dat hij zijn spel niet heeft aangepast aan de afnemende capaciteiten van de rest van team. Kenneth heeft in de loop der jaren nauwelijks aan snelheid ingeboet, de rest wel. Hij blijft echter in balbezit zo snel mogelijk het vijandelijke doel opzoeken. Vroeger was dat slim, nu niet meer. Want als Kenneth het strafschopgebied van de tegenpartij nadert en dan om zich heen gaat kijken naar wie hij de bal kan afspelen, ziet hij geen medespelers omdat zij de middellijn nog niet gepasseerd zijn. Sorry Kenneth, we kunnen je tegenwoordig niet meer bijbenen. Peter kan Kenneth echter wél op snelheid bijhouden. Samen creëerden ze diverse kansen, maar ook nu wilde de bal er maar niet in. Vooral Peter was enkele keren dicht bij een doelpunt. Na een corner wist hij tot twee keer toe de keeper van de tegenpartij met een mooi schot te verschalken, maar even zo veel keer haalde een Brabantse veldspeler de bal van de doellijn.
Na de thee veranderde er weinig aan het spelbeeld. Opnieuw hadden we enkele kansen, maar waren het de Veerse Boys die scoorden: 3-0. Daarna werd niet meer gescoord, hoewel beide partijen er dichtbij waren. Herman was het dichtst bij een doelpunt. Zijn vrije trap van ruim 20 meter stuiterde via de onderkant van de lat op de doellijn, maar niet erover heen. Even later nam Lucien vanaf rechts een corner slim en snel. Hij tikte de bal naar Herman, die de bal langs de keeper schoot. Helaas kon alweer een verdediger bij de eerste paal de bal nog net uit het doel koppen. Ook de Veerse Boys waren na een hoekschop dicht bij een doelpunt, maar dit keer was het Wim die met een krachtige sprong de bal onder de lat vandaan kon wegkoppen.
Al met al kunnen we ondanks de nederlaag ook deze keer tevreden terugkijken op een goede en leuke wedstrijd. Als we een volgende keer iets meer geluk hebben, volgen de punten vanzelf. Peter werd uitgeroepen tot speler van de week. Dankzij zijn werklust was hij overal op het veld te vinden. Bedankt dat je mee hebt willen doen, Peter.

Opstelling: Gerrit; Wilco, Wim, Eric, Herman; Rob S., Johan (37. Rob U.), Edwin (80. Jan Willem), Lucien; Kenneth en Peter.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 1 november 2009:  Papendrecht 4 - Dussense Boys 2:  0 - 5

Op de eerste dag van november stond de thuiswedstrijd tegen Dussense Boys 2 op het programma. Vorige week hadden we een sterke 3 - 0 thuisoverwinning geboekt tegen Right 'Oh 4, vooral dankzij prima werk van Cees van den Berg, Peter Bosselaar en de familie Verzijl. Het blijkt maar weer dat Arie zelfs met een kapotte knie onmisbaar is voor ons team. Dankzij enkele positieve berichten waren we voorafgaand aan de wedstrijd tegen Dussense Boys 2 goed gestemd. Zo was Edwin afwezig. Dat scheelt op het middenveld een hoop onrust en balverlies alsmede gebrek aan voetbalinzicht en dom gehol. Bovendien was het lekker weer om te voetballen, maar niet om een dagje weg te gaan. Dat betekende dat Kenneth er eindelijk weer eens was.
Al snel bleek echter dat het vandaag een stuk lastiger zou worden dan vorige week. De mannen uit Dussen waren ruim een half uur eerder op het Slobbengors dan wij. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Ze begonnen met het testen van het veld en kleedden zich daarna snel om. Wat volgde was een uitgebreide warming-up met steigerungen, een serie oefeningen en rondo's. Daarna werd met pionnen een veldje uitgezet waarbinnen een partijtje gespeeld werd. Na de opwarming van drie kwartier, gingen ze terug naar de kleedkamer voor een uitgebreide bespreking.
Toen was het tijd voor onze warming-up. Gerrit begon daar wat later aan. Edwin had Gerrits keepershandschoenen namelijk meegenomen naar China. Niet geheel duidelijk is wat Edwin daarmee wilde vangen, kunstbloemen of steekpenningen. Nadat de onvolprezen Henk van Steenis voor keepershandschoenen had gezorgd, kon ook Gerrit aan zijn warming-up beginnen. Of beter gezegd: zou kunnen beginnen als er goede ballen zouden zijn.
Aangezien Rob U. zijn taken in het veld al jaren niet meer uitvoert, leek het ons handig hem een taak op te dragen, die zo eenvoudig is, dat zelfs Rob die zou moeten kunnen uitvoeren: het zorgen voor de watertas en de ballen. Inmiddels is wel gebleken dat zelfs deze uiterst simpele taak veel te moeilijk is voor Rob. Toen de meesten op weg gingen naar het veld, vroegen we ons af waar de ballen waren. “Die liggen in mijn auto”, zei Rob. Zijn autosleutels had hij echter in de tas met waardevolle spullen gedaan, die Jan Willem bij de kantine afgegeven had. Toen bleek maar weer eens wat Rob U. onder het vervullen van zijn taken verstaat. Hij liet Rob S. zijn autosleutels halen, zodat Rob S. de ballen uit de auto van Rob U. kon halen. Vervolgens bleek de zwartwitte bal keihard te zijn en de twee witte ballen te zacht. Hierop antwoordde Rob U: “ja, maar ik heb geen pomp thuis, echt waar!”. Rob, luister nou eens, hoe denk je nou dat de mensen op het Slobbengors ervoor zorgen dat de ballen hard zijn? Denk je nou echt, dat Henk van Steenis de ballen met zijn mond opblaast, via een trechtertje of zo? Gelukkig wist Eric, dat in het ballenhok een elektrische pomp staat waarmee de ballen opgepompt kunnen worden.
Hiermee was eindelijk het mysterie opgelost hoe het mogelijk is dat Rob U. in zijn dagelijkse werk als projectleider erin slaagt projecten tot een goed einde te brengen. Het enige wat hij echt goed kan, is delegeren, zoals vandaag is gebleken. Als je zelf niks kan, zoals Rob U., zorg je er gewoon voor dat je taken uitgevoerd worden door mensen die wel kundig zijn, zoals in het geval van de ballen Rob S. en Eric.
In het begin van de wedstrijd vervulde Rob U. ook deze keer zijn taken weer eens niet. Al na een paar minuten liet hij zijn directe tegenstander weglopen, die onmiddellijk de 0 - 1 aantekende. Maar, het moet gezegd, Rob herstelde zich daarna uitstekend. Een prachtige solo van Rob werd nog net afgebroken door de Brabantse goalie en een streep van ruim 25 meter zeilde rakelings langs de verre paal. We waren heel gevaarlijk met onze hoekschoppen. Johan was dicht bij een doelpunt toen hij een corner van Herman net naast kopte. Ook Patrick was een voortdurende plaag voor de tegenstander. Na een mooie voorzet van Gerardo kopte Patrick de bal net over. Helaas werd hij enkele keren toen hij in scoringspositie kwam op dubieuze afgevlagd en vervolgens afgefloten wegen buitenspel.
In de tweede helft besloten we in de jacht op de gelijkmaker wat meer risico te nemen. Hierdoor kregen de jeugdige opponenten meer ruimte, waar ze met hun kracht en snelheid goed gebruik van maakten. Halverwege de tweede helft stond het daardoor 0 - 4. De meesten van ons lieten het hoofd echter niet hangen en gingen verwoed op jacht naar de eretreffer. Een hele reeks corners was het gevolg evenals enkele kansen voor Patrick en Kenneth, maar onze aanvallers kwamen niet tot scoren. Helaas hadden we enkele dissonanten in ons team in de tweede 45 minuten. De eerste was uiteraard wederom Rob U. Zo goed als Rob speelde in de eerste helft, zo dramatisch was hij tijdens het tweede bedrijf. Maar opnieuw had hij een goed excuus. Na het voetballen begon het NK schaatsen. Hij zat al met zijn gedachten bij Ria Visser en door het idee aan haar werd hij helemaal week en slap werd en stond hij te soppen in zijn schoenen. Vandaar dat Rob in de tweede helft niet meer van zijn plaats te branden was. De tweede dissonant was Jan Willem. In de slotfase geloofde hij het wel en onder het mom van een blessure verliet hij het veld. Wat een slapjanus. Het verschil tussen voetballen met en zonder blessure is tegenwoordig aan jouw spel toch niet meer te zien, Jan Willem. En je vlaggen was trouwens net zo beroerd als het "voetbalniveau" van Rob U. De realiteit is dat de vijfde klasse te hoog gegrepen is voor onze bebrilde veteraan.
Het slotakkoord van de wedstrijd was van Marcel. Hij ergerde zich er al tijden aan dat zijn naam maar niet voorkomt in het verslag. Om er zeker van te zijn dat hij genoemd zou worden, tikte hij de bal enkele minuten voor tijd langs de kansloze Gerrit en legde zo de 0 - 5 eindcijfers vast. Na afloop eiste Marcel dat hij uitgeroepen zou worden tot man van de wedstrijd. Waarom was ons in het geheel niet duidelijk, in ieder geval niet op grond van zijn prestaties op het veld. Maar iedereen die Marcel een beetje kent, weet dat het voor je gezondheid beter is om te doen wat hij zegt. Bovendien is hij één van onze hoofdsponsors en voor je het weet zitten we zonder tenues en zonder tassen. Dus: Marcel werd unaniem uitgeroepen tot speler van de week.
Frank was niet aanwezig vandaag omdat hij twee weken geleden daadwerkelijk een ernstige blessure opgelopen had aan zijn linkerknie, zonder dat er een directe tegenstander in de buurt was. Frank blijft toch de wonderlijkste man van ons team. Hij is de enige die erin slaagt zwaar geblesseerd te raken, alleen maar door een stukje te wandelen op de groene weide. Sterkte met je herstel gewenst, Frank.
Ernst Eilbracht werd uitgeroepen tot supporter van de week. Hij demonstreerde even dat hij ondanks zijn 63 jaar en ondanks zijn artrose nog makkelijk een spagaat kan maken.
Komende zondag staat de uitwedstrijd bij Veerse Boys 4 op het programma. Aanvangstijd: 11.30 uur, vertrek vanaf het Slobbengors: 10.15 uur.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (63. Patrick), Jan Willem (46. Eric), Wilco (71. Jan Willem (82. Wim)); Gerardo, Johan, Herman, Rob U.; Patrick (46. Kenneth) en Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 18 oktober 2009:  VV Oosterhout 4 - Papendrecht 4:  9 - 1

Op de laatste zondag van het jaar tijdens de zomertijd dienden we voor de tweede keer van het seizoen in Oosterhout aan te treden. De vorige keer was het een dikke nederlaag geworden, benieuwd wat het nu zou worden.
Rob S. had zich voorgenomen het weekend beter te beginnen dan vorige week, toen de jacht op jonge meisjes op een fiasco was uitgelopen. Hij wilde toch weer een poging wagen bij een volwassen dame. Je weet eigenlijk van te voren al dat het niets gaat worden, want hij wordt elke maand wel een paar keer gekoppeld aan iemand van het vrouwelijk geslacht en dat wordt steevast niks. Rob U. probeert Rob Sig. vooral te koppelen aan zwangere vrouwen of aan vrouwen die net een kind gekregen hebben, maar daar zit Rob S. niet op te wachten. Deze zaterdagavond leek voorspoedig te verlopen voor Rob S., hij mocht zelfs een beetje voelen, tot zijn blind-date zich tot hem richtte en vroeg: “Zeg Rob, jij wilt toch zeker ook een gezinnetje met kinderen?”. Gelijk exit blind-date. De rest van de nacht bracht hij door in de kroeg met zijn broertje en Ed Duin. Dat had je beter gelijk kunnen doen, Rob.
De zondag begon prachtig, echt heerlijk weer om te voetballen. Kenneth ziet dat tegenwoordig anders. Bij mooi weer komt hij juist niet, hij gaat dan liever op pad met zijn vriendin. Vorige week was hij in Ouddorp, nu in de Efteling. Dat leek hem wel wat gezien de goede ervaringen van Frank van twee weken terug. Hij wilde weten of hij wel met de stoomtrein mee zou kunnen, niet zeeziek zou worden in de Vliegende Hollander, wel in de Python zou durven, wel de uitgang van de doolhof snel zou kunnen vinden, maar vooral was hij benieuwd naar het Sprookjesbos, naar grootmoeder en het knibbel-knabbel-knuisje-huisje. Volgens Frank ging Kenneth alleen naar de Efteling om zijn leuter in Holle Bolle Gijs te hangen. En dan te bedenken dat in de Efteling 10 Holle Bolle Gijzen zijn en drie collega's. Maar goed, waar voor sommigen van ons 13 keer in een jaar al veel is, draait Kenneth zoals bekend zijn hand niet om voor 13 keer op een dag, net als Frank trouwens. Frank vertelde dat hij tegenwoordig alleen nog maar een sigaret opsteekt "na afloop", maar dat hij nog minstens een pakje per week rookt.
We speelden op het hoofdveld van VV Oosterhout. De tegenstander werd daardoor geïnspireerd, wij niet. We speelden alleen goed in de tweede kwart van de wedstrijd, toen het al 2-0 stond. We kregen toen een reeks kansen, maar wisten niet te scoren. Over de tweede helft kunnen we kort zijn: de tegenstanders waren goed, wij bar slecht, eindstand 9-1. In de voorgaande wedstrijden bleven we tot het laatste fluitsignaal strijden, ook al stonden we hopeloos achter. Nu gaven de meesten van ons helaas niet thuis. Alleen Eric vocht als een ware krijger door tot het bittere einde. Hij werd daarom, ondanks enkele foutjes, uitgeroepen tot speler van de week.
Ondanks dat bijna iedereen slecht was, was er één speler die met afstand de slechtste was. Eigenlijk hoef ik niet eens te melden wie dat was, u kunt het zo ook wel raden, dat was uiteraard voormalig hoofdklassespeler Rob U. Maar ook deze week vond Rob dat hij goed gespeeld had en fanatiek was geweest. Luister nou eens Rob, als je tegenstanders je aan alle kanten voorbij lopen zonder dat je ook maar een poging onderneemt daar iets tegen te doen omdat je met je ogen dicht van het zonnetje staat te genieten, als je directe tegenstander continu vrijstaat, twee assists geeft en twee keer scoort, dan heb je toch echt niet goed gespeeld. Maar Rob had een goed excuus: hij mocht de hele week niet van Petra, omdat hij zijn quotum voor de maand oktober al bereikt had. Hij had zich moeten beperken tot kijken en een beetje voelen. Nou Rob, weet je ook eens hoe Rob Sig. zich dag in dag uit voelt. Maar het moet gezegd: voor het eerst waren de ballen in orde en Rob U. had de waterzak gevuld én mee naar het veld genomen. En na afloop had hij de ballen en de lege waterzak keurig in de speciale tas gedaan om deze mee naar huis te nemen. Hiervoor hulde.
Twee momenten uit de tweede helft dienen nog gemeld te worden. Ten eerste is duidelijk dat Woudenberg senior en junior uitstekend met elkaar overweg kunnen. Bij 7-0 stuurde vader Herman zoon Timo uitstekend diep. Timo speelde zich knap vrij, waardoor hij alleen voor de keeper kwam te staan, deze rustig uitspeelde en de eretreffer kon aanteken. Bedankt dat je mee hebt willen doen, Timo. Ten tweede deed bij de stand van 8-1 gelegenheidskeeper Edwin "penaltykiller" Duinhouwer zijn bijnaam weer eens eer aan. Tijdens ons kampioensjaar had hij uit bij Hoeven al eens een strafschop gestopt, dat deed hij vandaag dunnetjes over. Klasse.
We eindigden de overigens opnieuw sportieve wedstrijd met 10 man omdat Frank 10 minuten voor tijd uit het veld gestapt was, volgens hem met een blessure. Hij doet dat om de zoveel tijd en heeft dan na afloop nergens last van. Wij nemen hem dan ook al jaren niet meer serieus. Nu kon Frank volgens eigen zeggen na afloop niet meer op zijn linkerbeen staan, om een minuut later opeens niet meer op zijn rechterbeen te kunnen staan. Daarom bewoog hij zich strompelend, hinkend, kruipend of op handen en voeten voort en riep hij voortdurend en luid “AU, AU, AU”. Bij elke ander zouden we dan zeer bezorgd zijn, in dit geval leidde het alleen maar tot lachsalvo's. Vooral maatje Johan kreeg kramp in zijn kaken van het lachen. Best zielig, eigenlijk.
De wedstrijd hadden we weliswaar dik verloren, de derde helft wonnen we met overmacht. Terwijl wij nog rustig in de Oosterhoutse kantine zaten, waren de tegenstanders al in geen velden of wegen meer te zien. Zij hadden met zijn allen na afloop een paar minuten buiten de kantine gestaan en waren daarna vertrokken. Dat is dus die befaamde Brabantse gezelligheid. Frank moest overigens ook op tijd weg. In het kader van zijn Brabantse inburgeringscursus moest hij met zijn vriendin naar een blaasconcours. Je moet er maar zin in hebben. Frank had er ook eigenlijk geen zin in, maar als hij braaf mee zou gaan, zou Jules na afloop kijken of er in Frank zijn toeter nog muziek zit. Als Frank niet braaf mee zou gaan, zou ze klaarstaan met de taser. De keuze was dus snel gemaakt.
Ook Johan had niet veel zin om naar huis te gaan. Daar waar we normaal de kortste route naar huis nemen, besloot hij tot een uitgebreide, toeristische en voor hem nostalgische route door de Alblasserwaard. Hij wilde zijn passagiers Jan Willem en Rob U. eens laten zien waar hij ruim 10 jaar lang met zijn familie de zomervakanties heeft doorgebracht, namelijk op camping De Put. Deze heeft een grote speelweide, waterpartijen, tennisbanen en de voetbalvelden van VVAC liggen ernaast. Heel leuk.
Tenslotte nog dit: enkelen vinden dat twee van onze hoofdsponsors een rare naam hebben, namelijk Duinhouwer en Knipscheer. Zij komen echter niet voor in de lijst met gekste Nederlandse namen. Fokje Modder is uitgeroepen tot schaamnaam 2009, de opvolger van Stanley Messie. Voor de volledige lijst, ga naar:

http://www.3fm.nl/page/3fm09_schaamnaam

Een aanrader.

Opstelling: Edwin; Marcel, Wim (72. Timo), Eric, Jan Willem; Rob S., Johan (55. Rob U.), Herman, Lucien; Wilco en Rob U. (46. Frank).

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 11 oktober 2009:  Papendrecht 4 - DVVC 3:  2 - 1

Op de tweede zondag van oktober stond de tweede thuiswedstrijd van het seizoen op het programma. Daar waar bij de meeste elftallen het voetbalgebeuren zich beperkt tot de zondag, begint het bij ons “rariteitenkabinet”, zoals Frank ons pleegt te noemen, al op de zaterdag.
Edwin, onze pas gescheiden knuffelbeer, en collega-gescheidene Mark vd L., voormalig topvoetballer van de zaterdag, hadden weer eens zin om achter de vrouwtjes aan te gaan. Dat leek Rob S. ook wel wat, dus hij ging ook mee. Rob S. ziet zich als een echte adonis en womanizer, de dames zien dat toch echt volledig anders. Vandaar ook dat deze trieste vogel al sinds mensenheugenis vrijgezel is. Voormalig gastspeler Aad van T., nog gelukkig? getrouwd, besloot als chaperonne mee te gaan. Voordat ze op pad gingen, dronken ze zich moed in, waarbij vooral Rob zich niet onbetuigd liet. Er was nog een reden voor het nuttigen van alcohol voor vertrek: ze wilden naar de Blue Lagoon en daar wordt vanwege het jeugdige publiek voornamelijk frisdrank geschonken. Op zich niet verwonderlijk dat ze zich op jonge meisjes besloten te richten, aangezien het zielige stel bij volwassen dames geen schijn van kans heeft. Het werd een leuke avond. Rob kwam zijn nichtje nog tegen, die met haar klasgenoten achter de cola en de sinas zat. Ook Anouk Uitermarkt en de dochters van Eric en Gerardo waren er. Hoe het verder afgelopen is, is onbekend. Mark en Aad zijn nog niet boven water en Edwin en Rob weten zich van de rest van de nacht niets meer te herinneren. Edwin was in tegenstelling tot Rob tenminste nog wel in staat om te komen.
Op zich waren we wel blij dat Rob S. er niet was. Dit ongeleide projectiel onderscheidde zich vorige week alleen maar door zijn irritante gedrag, waardoor hij prompt het bekende gele kartonnetje voorgeschoteld kreeg. Alleen dankzij intimidatie na afloop van de vorige wedstrijd, werd daarvan geen melding gemaakt op het wedstrijdformulier. Ga volgend weekend maar weer achter de meisjes aan, Rob. We vinden het helemaal niet erg als je de komende wedstrijd in Oosterhout mist.
Ook met de ballen en de waterzak is het een aanhoudend drama. Rob U. had ze meegenomen voor de derde en vierde wedstrijd. Vorige week, na afloop van de wedstrijd tegen SCO/TOFS 6, had Rob de spullen in de kleedkamer laten liggen, naar eigen zeggen omdat hij het een zware en moeilijke opdracht vindt. En dat zegt dan een man die beweert door de week miljoenenprojecten in goede banen te leiden. Dat gelooft uiteraard geen hond. Volgens ons hangt hij de hele dag met Petra aan de telefoon om te vragen, wat hij moet doen.
Lucien had de taak op zich genomen om voor de ballen en de waterzak te zorgen, maar dat deed hij net zo slecht als Rob. De ballen waren niet opgepompt en de lege waterzak had hij in de kleedkamer laten liggen. Vandaar dat Lucien de tweede helft als wissel begon. Frank bood aan de waterzak te halen, die al sinds jaar en dag in een speciale tas bewaard wordt. Frank kon de waterzak echter niet vinden. Geen wonder als je in de sporttas van Jan Willem kijkt. Hoe dom kun je zijn.
We begonnen de wedstrijd uitstekend. Al na twee minuten zette Johan met een mooie pass Rob U. helemaal alleen voor de doelman van DVVC. Hij kopte helaas naast. Een paar minuten later maakte Rob zijn enige foutje van de eerste helft. Hij liet zijn tegenstander uit zijn rug lopen, die de 0-1 binnen tikte. Rob speelde een voor zijn doen goede eerste helft. Dat kwam omdat hij de avond ervoor op de bank met Petra had mogen rolbezemen. Gedurende de tweede helft was hij wat minder. Voortaan in de rust ook maar even met Petra aan de slag, Rob.
Na de 0-1 namen we het heft in handen en de ene mooie aanval na de andere rolde over het veld. Zo verscheen, na flitsend combinatievoetbal, Lucien alleen voor de keeper. Hij wist de Dongenaar nog wel te passeren, maar schoot uit een moeilijke hoek over. Niet veel later waren we opnieuw dicht bij een doelpunt, na mooie schoten van opnieuw Lucien en van Frank. Enkele minuten voor rust viel de gelijkmaker. Frank legde de bal uit een corner panklaar op het hoofd van Johan, die voor de verandering de bal eens in het doel van de tegenpartij legde: 1-1. In de slotseconden van de eerste helft volgde opnieuw een prachtige aanval over vele schijven. Edwin kwam oog in oog te staan met de keeper van de tegenpartij, maar Edwin faalde hopeloos. Hij had de nacht ervoor nog te veel in de benen.
Het was overigens de vraag of de scheidsrechter het doelpunt wel had goed gekeurd. Dat het met de rust 1-1 zou staan, stond namelijk voor de aftrap al min of meer vast. Dat had te maken met de arbiter van de eerste helft, de heer G. Dell'A., een beruchte spil in de internationale gokmaffia. Voor aanvang had hij eerst telefonisch contact met zijn vrienden uit het verre oosten: “Ja, de wedstrijd Papendrecht 4 - DVVC 3, hoe staat die bij de bookmakers? Oké, dat ziet er goed uit. Wat moet de ruststand worden? 1-1, prima, dat regel ik wel. En wie moet er eerst scoren? DVVC, ik houd er rekening mee. En nog gele kaarten, nee, dan weet ik dat. Wat staat er eigenlijk tegenover? Een vakantie met de familie, leuk. Waar naartoe? Zuid-Limburg, Vijlen, hartstikke leuk, geregeld, de groeten”. Vandaar dat de heer G. Dell'A. er volgende week niet is. Om verdere problemen te voorkomen werd besloten de tweede helft door de uiterst betrouwbare Drs. W. Veldhuis RA te laten fluiten.
De tweede helft begon zeer vreemd. Ruim 25 jaar geleden was Frank een snelle rechtsbuiten. Toen werd hij na de aftrap vaak gelijk de diepte in gestuurd. Dat was altijd gevaarlijk en leverde soms een doelpunt op. Dat trucje probeert hij tot op de dag van vandaag uit te halen, al struikelt hij sinds eind jaren tachtig na de aftrap na een paar meter over de bal of over zijn benen en zijn we de bal kwijt. En hoewel wij er elke wedstrijd wat van zeggen, hij blijft het proberen. Na de aftrap van Wilco ging Frank weer op zijn bekende avontuur. En verdraaid, hij haalde zowaar de rechtercornervlag. Hij legde de bal naar Herman, die de bal van ruim 20 meter met de buitenkant van zijn linkervoet en met een prachtige krul de linkerbovenhoek in pegelde: 2-1 en dat binnen 15 seconden in de tweede helft. Hoera!, de eerste voorsprong van het seizoen. De rest van de tweede helft waren wij beter en hadden de wedstrijd goed onder controle. Wilco kreeg nog een geweldige kans toen hij vanaf eigen helft alleen op het doel af kon gaan, maar de doelverdediger van de tegenpartij redde bekwaam. Achterin hielden wij het goed dicht en als de Brabanders al eens tussen de palen wisten te schieten, stond daar Gerrit die alles tegenhield. Zo konden wij de eerste winst van het seizoen vieren, een overwinning van het collectief. Het hele team werd daarom uitgeroepen tot speler van de week.
Na afloop van de wedstrijd maakte de directe tegenstander van Jan Willem nog een praatje met hem. Hij vroeg Jan Willem hoeveel spelers van het eerste met ons hadden meegedaan en of JW zelf nog mee moest met het eerste. Het moet niet veel gekker worden.
Tenslotte: hulde voor de meisjes van de kantine, bekenden van Edwin uit de Blue Lagoon. De laatblijvers kregen als dank en als wedstrijdpremie stukjes frikadel, hamburger en gehaktschijf voorgeschoteld. Opmerkelijk genoeg was Frank toen al weg. Voordat hij naar Gilze verhuisde, bleef hij steevast met zijn maatje Johan tot diep in de avond in de kantine zitten pimpelen. Tegenwoordig moet Frank na afloop van de wedstrijd meteen naar huis. Hij zit al net zo onder de plak bij zijn vriendin als Rob U. bij Petra. Als Frank te laat is, wordt hij voor straf enkele uren vastgeketend met handboeien en krijgt hij ervan langs met de gummiknuppel. Of dat in het geval van Frank nou wel echt straf is, is echter zeer de vraag.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (46. Gerardo), Eric, Jan Willem; Rob U., Johan, Edwin (78. Lucien); Lucien (46. Wilco) en Frank.

Scheidsrechters:
Eerste helft:  Dhr. G. Dell'A. uit Mookhoek
Tweede helft:  Dhr. Drs. W. Veldhuis RA uit Etten-Leur. De heer Veldhuis hield de wedstrijd kort en had daardoor geen kind had aan beide ploegen. Hij hield de kaarten op zak.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 4 oktober 2009:  SCO/TOFS 6 - Papendrecht 4:  8 - 1

Op de eerste zondag van oktober dienden we weer in Noord-Brabant aan te treden. Daar waar we de vorige week heel vroeg op moesten, speelden we nu juist laat, om 1 uur in Oosterhout.
Frank was er niet. Hij had een dubbele wisselbeurt aangevraagd omdat we aanvankelijk heel veel spelers hadden. Aangezien we bij vertrek toch wat weinig spelers hadden, belde Johan Frank op om te zeggen dat hij toch moest komen. Op de achtergrond hoorde Johan stemmen. Hij meende te horen: “Knibbel, knabbel, knuisje, wie knabbelt er aan mijn kruisje” en “Ooooooh, grootmoeder, wat hebt u toch een grote …”. Johan dacht meteen dat Frank één van zijn favoriete dvd’s aan het bekijken was, maar hij bleek in de Efteling te zijn. Hij probeerde alsnog naar Oosterhout te komen. Helaas had Holle Bolle Gijs zijn autosleutels opgegeten, dus moest hij op zoek naar alternatief vervoer. De stoomtrein zat helaas vol, de zevenmijlslaarzen pasten niet, in de Python durfde hij niet en in de Vliegende Hollander werd hij zeeziek. Daarna nam hij het Vliegende Tapijt, maar dat stortte vanwege Franks gewicht neer in de doolhof. Daar kon hij maar moeilijk uitkomen, omdat de broodkruimels opgegeten waren. Toen hij eindelijk uit de doolhof gekomen was, prikte zijn vriendin zich aan een spinnenwiel, waarna ze in slaap viel. Frank probeerde ze wakker te kussen, maar helaas, zij werd niet wakker en hij veranderde in de kikkerkoning. Hij zou komen zodra hij een knappe prins gevonden had, die Jules wakker kon kussen. We hebben Frank niet meer gezien. Hij is waarschijnlijk nog steeds aan het zoeken. Moet je Kenneth er maar even bijhalen, Frank.
Even voor de duidelijkheid: een bezoek aan de Efteling valt niet in de categorie “dubbele wisselbeurt”, net als vakantie in Zuid-Portugal (Kenneth), bezoek aan de speeltuin met de kinderen (Wim), op visite bij een lekkere schoonzus (Rob U), beetje pijn aan je knie (Arie), stand op de opblaaspoppenbeurs (Rob S) en een feestje bij Berlusconi (Gerardo). Maar goed: Frank zorgde voor een vrolijke boel in de kleedkamer, terwijl hij er zelf niet eens was. Is toch een knappe prestatie.
De tegenpartij had gedurende de eerste wedstrijden van de competitie nog niet veel gepresteerd. Twee weken geleden had SCO/TOFS 6 zelfs met 0 - 9 verloren. Hoop op een goed resultaat bleek al snel ijdele hoop. Het bleek om allochtone medemensen te gaan die vanwege de ramadan en het suikerfeest nog niet veel hadden kunnen laten zien. Helaas voor ons waren ze vandaag voor het eerst op volle oorlogsterkte.
Het grootste deel van de eerste helft ging het nog gelijk op. Na een kwartier kwamen we 1-0 achter, maar het stond al weer snel gelijk. Op eigen helft, vlakbij de zijlijn, veroverde Jan Willem op de linkerkant van het veld de bal na een prachtige sliding, één van zijn spaarzame goede momenten in de eerste 45 minuten. Hij speelde deze naar Lucien, die de bal schitterend diep stuurde op Rob S. Rob speelde zich op magistrale wijze vrij, gaf een prima voorzet op Patrick, die de bal tegen de touwen jaste. Ook daarna kregen we onze mogelijkheden, maar het was de thuisploeg die vlak voor rust nog tweemaal scoorde.
Tijdens de rust zei Rob U dat hij het altijd leuk vindt om tegen buitenlanders te spelen, want daar krijgt hij altijd een vakantiegevoel van. Waarop Gerardo opmerkte dat dat tijdens de eerste helft goed te merken was geweest.
De tweede helft begonnen we uitstekend. Binnen de minuut knalde Kenneth op de paal. Ook Patrick kreeg nog enkele kansen, maar het leverde ons geen doelpunt op. De eerste keer dat de Oosterhouters op ons doel schoten, was het wel meteen raak: 4-1. Daarna bleven we het onze tegenstanders moeilijk maken. Dat vonden enkele Brabanders, in een overigens sportieve wedstrijd, niet leuk en gingen jammer genoeg een paar keer over op onsportief gedrag. Zo werd een loepzuivere goal van Patrick volledig ten onrechte afgevlagd en afgefloten wegen buitenspel.
Na 90 minuten stond het nog steeds 4-1. Dat was echter niet de eindstand. “Hoe kan dat”, zult u zich wellicht afvragen. Welnu, de tegenstanders hadden 16 spelers en wisselden in de tweede helft om de paar minuten, in totaal een keer of 40. Aangezien volgens de regels voor elke wisselbeurt een halve minuut aan blessuretijd bijgeteld dient te worden, duurde de wedstrijd 20 minuten langer dan normaal. In die tijd kregen we nog 4 doelpunten om de oren, waarbij de één er op nog knulligere wijze inging dan de ander. Daarmee hebben we in dit seizoen tot nu toe veel pech. Het laatste doelpunt was overigens een fraaie intikker van Johan, die daarmee weer een eigen doelpunt op zijn naam zette. Hij claimde vorige week nóg een eigen goal gemaakt te hebben, iets wat verder iedereen ontgaan was, maar goed, we zetten hem graag op het lijstje. Johan heeft derhalve nu al vier eigen doelpunten gemaakt, een score van één per wedstrijd. Een ware prestatie.
Bij de zevende goal maakte Johan zich terecht kwaad op Jan Willem, die weer eens had staan slapen en daarmee buitenspel had opgeheven. Jan Willem probeerde zich er zoals gewoonlijk met zijn gebruikelijke “ja maar” uit te kletsen. Niets van aantrekken Johan, gewoon commentaar blijven geven op die kale knakker. Misschien dat hij het ooit eens leert met die buitenspelval. Lijkt me sterk, na 25 jaar spelen in de verdediging weet die krasse knar nog steeds niet dat je moet stappen om de tegenstander buitenspel te kunnen zetten.
Ondanks de zware nederlaag konden we elkaar niets verwijten. Opnieuw had iedereen zijn stinkende best gedaan, maar de opponenten waren vandaag gewoon veel te sterk voor ons. Veel van hen kunnen makkelijk hoger voetballen, maar vinden het kennelijk leuker om wedstrijden te spelen tegen minder goede teams zoals wij, zodat ze makkelijk en dik kunnen winnen. Waar hebben we dat meer gehoord.
Herman werd uitgeroepen tot man van de wedstrijd, Hij had de zware taak op zich genomen om tijdens de lastige uitwedstrijd Gerrit te vervangen als keeper. Herman had het als doelverdediger veel drukker dan normaal als veldspeler, maar kweet zich uitstekend van zijn taak. Zonder zijn vele reddingen waren het ongetwijfeld dubbele cijfers geworden.

Opstelling: Herman; Marcel (46. Wilco), Wim (60. Rob S), Eric, Jan Willem; Gerardo, Johan, Rob U, Lucien; Rob S. (46. Kenneth) en Patrick.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 27 september 2009:  Blauw Wit '81 2 - Papendrecht 4:  6 - 2

Op de eerste zondag in de herfst stond de verste uitwedstrijd op het programma. We dienden om 10 uur aan te treden in De Moer. Dat betekende gruwelijk vroeg opstaan.
Enkele dagen voor de wedstrijddag een teken van leven van onze vedette Louis de Haas. Onze voormalige sterspeler is vanwege aanhoudend blessureleed al tijden niet meer op de velden te bewonderen geweest. Hij is nog wel lid en betaalt derhalve gewoon contributie. Kennelijk heeft hij daar genoeg van, want hij stuurde een factuur naar Jan Willem. Sorry, Louis, maar de contributie zul je toch echt zelf moeten betalen.
De eerste opmerkelijke actie na aankomst in De Moer was van Frank. Daar waar iedereen gelijk op weg ging naar het sportcomplex van Blauw Wit '81, reed Frank linea recta naar de kerk. Heeft zeker te maken met zijn Brabantse inburgeringscursus.
In de kleedkamer gaf Jan Willem de opstelling. Hij deelde mede dat hij zichzelf de eerste helft wissel gezet had en Rob Uitermarkt de tweede helft, zodat hij deze wedstrijd gelukkig niet samen hoefde te spelen met Rob. De verhoudingen waren meteen duidelijk. Rob was het er niet mee eens dat hij wissel stond. “Ik heb toch de tas meegenomen met daarin de ballen en de waterzak”, aldus de voormalige eerste-elftalspeler. Het feit dat je voor de tweede keer in de 16 jaar dat je deel uitmaakt van onze ploeg, iets doet voor ons team, betekent niet automatisch dat je de hele wedstrijd mee mag doen, Rob. Bovendien: je had de tas wel meegenomen, maar de ballen niet opgepompt en de lege waterzak in de tas laten zitten. Pas wanneer de ballen goed hard zijn en je zorgt voor een gevulde waterzak langs het veld, mag je misschien weer eens een hele wedstrijd meedoen.
Voor aanvang bleek dat sprake was van een primeur. Daar waar normaalgesproken onze benjamin Wilco de jongste is op het veld, was hij deze keer een stuk ouder dan bijna alle spelers van de tegenstander. Oei.
Het was prachtig, zonnig en vrijwel windstil weer. Echt tijd om een beetje te slenteren, een wandelingetje te maken en rustig van het zonnetje te genieten. Jammer was alleen dat enkelen van ons dat deden tijdens de eerste 26 minuten van de wedstrijd. Dat leidde tot een tussenstand van 3-0. Maar het moet gezegd, daar waar we in het verleden bij zo'n stand het wel geloofden, rechtten we deze maal onze ruggen en volgde een uur goed voetbal van ons met mooie combinaties, fraai aanvalsspel en hard werken.
De opmerkelijkste actie van de week was van Patrick. Tot onze hilariteit vroeg hij voor aanvang van de tweede helft aan de scheidsrechter hoe hij het beste naar huis kon rijden. Dat beloofde niet veel goeds voor de tweede 45 minuten. Het bleek gelukkig mee te vallen. Al na een paar minuten in de tweede helft had Patrick de bal tegen de touwen gewerkt. Na een schitterende aanval en dito voorzet van Lucien vanaf links, tikte Patrick de bal met de punt van zijn rechterschoen via de binnenkant van de verre paal in het doel. Hoera, onze eerste goal van het seizoen. De ban was eindelijk gebroken. Halverwege de tweede helft opnieuw een prachtige actie van onze aanvalsleider. In het strafschopgebied en met een man in zijn nek hield hij de bal goed vast en legde deze panklaar voor Rob van den Sigtenhorst, die de knikker langs de keeper van de tegenpartij peerde. Genoeg om Patrick uit te roepen tot speler van de week.
Het doelpunt van Rob S. was de 4-2, aangezien de tegenstander tussen onze doelpunten in na een counter nog een keer gescoord had. In het vierde kwart van de wedstrijd gingen we net als de afgelopen weken verwoed op jacht naar een beter resultaat, maar helaas, ook dit keer zonder resultaat. In de laatste minuten maakten de jonge Brabanders goed gebruik van het verschil in leeftijd, kracht en frisheid en scoorden nog twee keer, voor ons op uiterst ongelukkige wijze na twee klusballen.
Ondanks het verlies en het slechte begin kunnen we terugkijken op een uur goed voetbal waarin we eindelijk scoorden. Als we de komende weken die opgaande lijn kunnen vasthouden, komen de punten vanzelf. En wat ook heel belangrijk is: het was een leuke wedstrijd tegen een sportieve tegenstander. Alleen Marcel kwam enkele keren ongelukkig in botsing met een tegenstander. Hierdoor werd hij in de eerste helft drie keer op zijn knie geraakt. In de tweede helft ging een Brabantse kolos op zijn tenen staan, waardoor hij nu enkele blauwe teennagels heeft. “Dat komt ervan als je de tegenstander zo kort dekt als ik”, was het commentaar van onze stoere bikkel.
Esmee Louwman werd uitgeroepen tot supporter van de week. Als een echte coach gaf ze uitstekende aanwijzingen als: “Naar voren Papendrecht, dan kan je scoren” en “Lopen Edwin!”. Als deze bruikbare aanwijzingen de volgende keer beter opgevolgd worden, ziet onze toekomst er zonnig uit.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Johan (46. Herman), Eric (46. Jan Willem), Wilco; Gerardo, Rob van den Sigtenhorst, Edwin (78. Rob Uitermarkt), Rob Uitermarkt (46. Lucien); Patrick en Frank.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 20 september 2009:  Papendrecht 4 - TSC 5:  0 - 2

De eerste thuiswedstrijd van het seizoen was op zondagochtend 20 september. TSC 5 begon met 10 man en stond al snel met zijn negenen toen een Oosterhouter vanwege een blessure enige tijd langs de kant ging zitten. Dit alles was aanleiding voor een aantal spelers van ons om te gemakzuchtig te beginnen met als gevolg dat we al na anderhalve minuut met 0-1 achter kwamen na een enorme knal van 25 meter.
Halverwege de eerste helft arriveerde nog een TSC’er en toen de geblesseerde man ook weer binnen de lijnen stapte, stonden de Oosterhouters met 11 man. Toen gingen we eindelijk goed voetballen. Nou ja, bijna allemaal. Wat opviel was dat de geblesseerde Oosterhouter niet veel meer deed dan een beetje over het veld strompelen en toch liep hij zijn directe tegenstander Rob Uitermarkt aan alle kanten voorbij. Geeft toch te denken. We kregen verscheidene kansen, vooral Patrick, maar onze topscorer van vorig seizoen heeft jammer genoeg zijn vizier nog niet op scherp staan.
In de tweede helft was de keeper van de tegenstander veldspeler geworden en stond de geblesseerde veldspeler op het doel. We speelden vol op de aanval, maar vooralsnog hebben we veel moeite om echt gevaarlijk te worden. De keren dat de tegenstander voor ons doel verscheen, werd het wel steevast gevaarlijk. Vlak voor rust werd binnen 10 seconden tweemaal de lat geraakt, na rust belandde een schot op de paal. Een verraderlijk schot langs de paal betekende de 0-2. Net als vorige week bleven we tot het laatst vechten voor een beter resultaat, maar tevergeefs. In de vijfde klasse zijn de tegenstanders duidelijk beter dan vorig seizoen in de zesde klasse. Het tempo ligt hoger, de tegenstanders zijn conditioneel en fysiek sterker, staan er korter op en gaan elk duel vol in, maar op sportieve wijze. En voor het doel van de tegenpartij heb je duidelijk minder tijd als je probeert af te ronden. We hebben er tot nu toe duidelijk moeite mee.
Deze keer geen speler van de week, maar de aansteller van de week. Een beetje kenner van ons team weet dan onmiddellijk, dat dat alleen Frank kan zijn. Halverwege de tweede helft lag Frank opeens op zijn rug op het veld en riep: “Oh, oh, oh, trekken, trekken, het is stijf, ja zo, lekker, goed zo, doorgaan”. Een argeloze lezer zou kunnen denken, dat hij een onderonsje had met zijn vriendin, maar dat was niet het geval. Waar bikkels als Herman en Marcel met respectievelijk versleten ruggenwervels en een kapotte enkel zonder een onvertogen woord hun speelminuten maken, stort Frank na elk lichamelijk contact ter aarde alsof hij ter plaatse zou kunnen overlijden. Dit keer was hij op zijn rechterschouder gevallen en deed hij alsof zijn schouder uit de kom was en dat de boel weer rechtgezet moest worden door aan zijn arm te trekken. Na de "behandeling" speelde Frank weer "gewoon" verder. Het was uiteraard je reinste flauwekul en aanstelleritis, er was helemaal niets aan de hand, maar de tegenstanders waren danig onder de indruk. Zij dachten met een echte bikkel te maken te hebben, net als Mel Gibson in Lethal Weapon 2. Wij weten wel beter en stonden hoofdschuddend en schuddebuikend van het lachen toe te kijken. Elke keer als Frank weer "krimpend van de pijn" op het veld ligt, heb je het idee, dat elk moment zijn moeder het veld op zou kunnen stappen: “Och arme jongen, heb je au, heb je au? Heeft die stoute meneer je au gedaan? Niet meer doen hoor, stoute meneer. Stil maar, jongen, stil maar. Wil je een pleister of zal mama een kusje geven? Een kusje, een kusje, zo, gaat het weer? Nou, ga maar weer fijn verder spelen lieverd, daaaag.” Genoeg om Frank uit te roepen tot aansteller van de week.
De familie Verzijl - Veldhuis werd uitgeroepen tot supporters van de week. Het was plezierig om Arie weer te zien. De operatie aan zijn meniscus is goed verlopen. Wat opviel was dat Arie buiten de lijnen op zijn krukken een stuk krachtiger, sneller en wendbaarder was en veel meer liep dan Rob Uitermarkt binnen de lijnen. Neem volgende week maar gewoon je spullen mee, Arie, dan stellen we jou op in plaats van Rob. Of geef anders je krukken mee aan Rob, misschien dat dat helpt. Het is trouwens de vraag of Rob er wel is komende weekend. Zijn vrouw, de strenge meesteres Petra, had hem namelijk bevolen afgelopen vrijdagavond thuis te blijven. Rob was echter stout geweest en was toch stiekem hun huis uitgeslopen. Hij moest dan ook na afloop van de wedstrijd direct naar huis om te horen wat zijn straf zou worden. We hopen dat hij voor straf de komende wedstrijden niet mee mag doen.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Wilco), Wim (46. Herman), Eric, Jan Willem; Gerardo (46. Rob van den Sigtenhorst), Edwin (75. Gerardo), Rob Uitermarkt, Lucien; Patrick en Frank.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 13 september 2009:  Madese Boys 4 - Papendrecht 4:  2 - 0

Op de tweede zondag van september stond de eerste competitiewedstrijd van 2009-2010 op het programma. Het zou de wedstrijd worden van Johan en zijn wondersloffen.
Het begon goed. Rob Uitermarkt was afwezig, dus niets kon het spelen van een goede wedstrijd in de weg staan. Bovendien was iedereen ruim op tijd aanwezig in Made. Nou ja, bijna iedereen. Terwijl de meesten volop met de warming-up bezig waren, kwam Frank halfdronken en met kleine oogjes aangestrompeld. Hij kwam vrijwel rechtstreeks van een groot feest dat hij en zijn vriendin gegeven hadden. Het duurde een paar minuten voordat hij de kleedkamer gevonden had, maar toen kon ook hij zich omkleden. Toen hij dan eindelijk zo ver was, hoorden we een merkwaardig geluid toen hij kwam aanlopen: flap, flap, flap. Het leek wel of hij clownsschoenen aanhad. Frank was echter nog zo dronken, dat het een minuut of vijf duurde, voordat hij doorhad dat de zolen van zijn voetbalschoenen loszaten. Wat een voorbereiding op het nieuwe voetbalseizoen. Gelukkig - nou ja, gelukkig - had hij reserveschoenen bij zich. Het leek ons al met al beter om Frank niet aan de wedstrijd te laten beginnen. Dat vond hij zelf toch ook wel.
We begonnen furieus. De tegenstander werd op eigen helft teruggedreven en de kansen werden aaneengeregen. Vooral Kenneth sneed regelmatig door de verdediging van de tegenstander heen. Helaas kon hij de gecreëerde kansen niet benutten. Lucien zorgde voor veel gevaar met zijn fantastische linker en ook Gerardo was een keer dicht bij een doelpunt. Daarna werden de Madese Boys ook verscheidene keren gevaarlijk, maar Gerrit hield met enkele fabuleuze reddingen de nul vast. Hij werd dan ook terecht uitgeroepen tot man van de wedstrijd. In de tweede helft kreeg Frank twee niet te missen kopkansen. Helaas had hij nog een enorme kater, waardoor hij nog minder met zijn hoofd kon uitrichten dan normaal.
Het bleef hierdoor lang 0-0. Het was typisch zo'n wedstrijd die gewonnen zou worden door de ploeg, die het eerst zou weten te scoren. De wedstrijd werd uiteindelijk opengebroken door Johan en zijn wondersloffen.
Al na tien minuten spelen moest Johan naar de kant omdat de binnenkant van zijn linkerschoen helemaal open gescheurd was. Hij speelde de tweede helft op zijn reserveschoenen. Niet dat die veel beter waren: van dat paar lag namelijk al snel de binnenkant van zijn rechterschoen open. Het waren die wondersloffen die voor de eindstand zouden zorgen. Helaas voor ons waren die afgetrapte kicksen niet dezelfde als die van Sjakie die met zijn wondersloffen menigmaal het net van de tegenstander heeft weten te vinden.
Johan is al jaren in het bezit van de tikkie-terug-bokaal en liet al in de eerste pot van het nieuwe seizoen duidelijk merken, dat hij ook dit voetbaljaar vast van plan is de beker in zijn bezit te houden. Twee slechte ballen van Madese Boys die naast gegaan zouden zijn, veranderde hij zodanig van richting, dat ze achter de kansloze Gerrit verdwenen. Johan staat derhalve nu al stijf bovenaan in de topscorerslijst van eigen doelpunten.
Na de 2-0 gingen we verwoed op jacht naar de eretreffer, maar deze bleef helaas uit. Op het laatst raakten we door onze krachten heen en kon de tegenstander de wedstrijd gemakkelijk uitspelen. Ondanks de nederlaag kunnen we tevreden terugkijken op de opening van het seizoen. We speelden een uitstekende wedstrijd en streden tot het uiterste. Helaas bleven we zonder punten achter. Volgende week beter zullen we maar denken, al is dat maar de vraag aangezien Rob Uitermarkt helaas volgende week weer mee wil doen.
Tenslotte werd Arie uitgeroepen tot supporter tot de week. Namens iedereen wil ik je succes wensen met de operatie aan je knie. We hopen je weer snel op de velden te zien.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (46. Johan), Wilco, Jan Willem (46. Eric); Gerardo, Johan (10. Edwin), Rob van den Sigtenhorst, Lucien; Kenneth en Patrick (46. Frank).

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 7x7-seniorentoernooi bij VV Papendrecht

Op twee vrijdagavonden, 15 en 22 mei 2009, vond bij VV Papendrecht een 7x7-seniorentoernooi plaats om te bepalen welk van de acht lagere seniorenteams het beste uit de voeten kan op een half voetbalveld. Uiteraard deden wij hier ook aan mee. Elke wedstrijd duurde 30 minuten.
Al voor aanvang trokken twee teams zich terug, namelijk zondag 3 en 6, uit angst dat ze tegen ons dienden aan te treden. Hierdoor speelden we op 15 mei als eerste tegen zaterdag 5. Tijdens de warming-up bekende Rob Uitermarkt, dat hij enkele wijntjes op had. Niet geheel duidelijk was of het hier om glazen of flessen ging. Waarschijnlijk het laatste want hij deed nog vreemder dan normaal. Zo begon hij de warming-up met het lopen van twee rondjes rond het hele voetbalveld. Zo veel loopt hij normaal tijdens 90 minuten niet eens. Voorafgaand aan de wedstrijden had het geregend waardoor de velden wat nat waren. “Ik ga vandaag lekker glijden”, zei Rob. Huh?, dat doe je normaal nooit, Rob. Je kan trouwens niet eens glijden als je, zoals jij, bijna de hele wedstrijd stilstaat. Of hooguit wat over het veld sukkelt. En nog een vreemde opmerking van Rob: “Ik ga vandaag eens alles op techniek doen”. Wat hij daarmee bedoelde, was niemand duidelijk. Tijdens het inschieten schoot hij alle ballen zoals gebruikelijk 15 meter over en 20 meter naast. Nou ja, dat is eigenlijk ook wel een vorm van techniek.
We hadden al weer een paar weken niet gevoetbald en moesten duidelijk wennen aan het spelen met 7 man op een half veld. Toen we er eindelijk enigszins aan gewend waren, stonden we met 0-2 achter. Toen gebeurde er iets vreemds: Rob schoot de bal richting doel! De keeper van zaterdag 5 was daar zo verbaasd over, dat hij de bal pardoes door zijn handen liet glippen: 1-2. In de rust volgde onze beste actie: gelegenheidskeeper Kenneth werd vervangen door gelegenheidskeeper Herman, een gouden greep. Herman bleek een tijger te zijn in het doel en werd maar 1 keer gepasseerd. Voorin had Kenneth het op zijn heupen en toverde de ene fraaie actie na de andere te voorschijn. Hieruit blijkt een belangrijk voordeel van het spelen op een half voetbalveld. Op een heel veld gaat Kenneth ook wel acties aan, maar is hij op het moment dat hij het doel van de tegenstander nadert zo vermoeid, dat hij over zijn eigen benen struikelt en dus de bal kwijtraakt. Op een half veld haalt hij het doel van de tegenpartij wel. Hierdoor wonnen we met 4-3.
Over de tweede wedstrijd kunnen we kort zijn. Van grote favoriet en uiteindelijke eindwinnaar zaterdag 4 verloren we kansloos met 1-6. Ons enige doelpunt kwam tot stand na een fraaie combinatie tussen Kenneth en Jan Willem, een dubbele één-twee, die door de laatste afgerond werd. Wat voor Kenneth geldt, geldt voor Jan Willem in nog grotere mate. Vroeger bestreek hij met gemak het hele veld, nu staat hij een paar minuten na te hijgen zodra hij de middellijn overgestoken is. Hij heeft dus uiteraard niet gescoord het afgelopen seizoen, daar waar hij in het verleden regelmatig zijn goaltje meepikte. Op een half veld haalt hij de overkant wel, wat zoals gezegd tot een doelpunt leidde, wat tevens zijn enige positieve moment van het afgelopen seizoen is.
Een week later zouden we als eerste tegen zondag 7 moeten ballen. Ook deze ploeg zag dat helemaal niet zitten. Ze zegde daarom af. Daardoor stond als eerste een wedstrijd tegen zondag 4 op het programma. Voorafgaand aan de wedstrijd bekende probleemdrinker Rob opnieuw “enkele” wijntjes gedronken te hebben. Tijdens de warming-up stroopte hij letterlijk zijn mouwen op. Enkele dommeriken dachten dat dit betekende dat hij van plan was om zijn best te gaan doen. Toen zijn vrouw Petra later op de avond dat hoorde, wist zij meteen de echte reden: “Oh, het was lekker zonnig weer, dus hij ging met zijn hoofd schuin omhoog lekker van het zonnetje staan genieten”. Inderdaad. Jammer was alleen dat Rob dit niet alleen tijdens de warming-up en in de rust deed, maar ook tijdens de wedstrijden.
In de wedstrijd tegen zondag 4 gingen we uitstekend van start. Al snel wisten Kenneth en Lucien de uiterst matige doelman van de tegenstander te passeren. We hadden lange tijd geen kind aan zondag 4. Op het laatst sloeg de vermoeidheid toe, omdat we zonder wissel speelden. De tegenstander daarentegen had drie wissels tot zijn beschikking. Hierdoor kwamen we op het laatst wat kracht te kort, waardoor zondag 4 volledig ten onrechte kon gelijkmaken: 2-2.
Voor de vierde en laatste wedstrijd moesten we aan de bak tegen zaterdag 3. Edwin was inmiddels gearriveerd en had een echte keeper geregeld, Frank, leider van C1. Nogmaals dank dat je mee wilde doen, Frank. Gelegenheidskeeper Arie kon daardoor gaan voetballen, maar moest al snel geblesseerd afhaken. Ook tegen zaterdag 3 begonnen we goed aan de wedstrijd, maar het was de tegenstander die scoorde. We gingen verwoed op zoek naar de gelijkmaker, creëerden diverse kansen, maar verder dan een spetterende knal op de lat van Wilco kwamen we helaas niet. Daar de tegenstander ook niet meer scoorde, eindigde de wedstrijd op 0-1.
Van de oorspronkelijk acht deelnemende ploegen eindigden we uiteindelijk op een keurige vierde plaats. Hierbij willen we VV Papendrecht bedanken voor het organiseren van het leuke toernooi en willen we Edwin en Marcel bedanken voor het ter beschikking stellen van de prachtige tenues van KD Home Products.
De avond eindigde met een spetterend feest in restaurant de Merwelanden. Het was georganiseerd door Cinda, de exotische wederhelft van Johan, ter geledenheid van haar veertigste verjaardag. Ook nu was het weer Rob die alle aandacht naar zich toe trok. Op de dansvloer was hij heel actief, hij nam initiatief, bewoog en deed dit met souplesse, vier dingen die we op het voetbalveld al jaren niet meer van hem gezien hebben. Probeer die lijn door te trekken naar het volgende seizoen Rob, misschien beleven we dan eindelijk weer eens wat plezier van je op het veld. Rob gaf zelf toe, dat het niet goed zit met zijn conditie. Hij beloofde er wat aan te gaan doen tijdens de zomerstop en beloofde zelfs mee te gaan doen met het zomeravondvoetbal. Maar goed, dat roept hij al jaren en we hebben er eigenlijk nooit iets van gemerkt. Tenslotte willen we Cinda - en ook Johan - bedanken voor het geweldige feest en hopen iedereen blessurevrij na de zomerstop weer op de velden te treffen.

(verslag: Jan Willem)

--------------------------------------------------------------------------------

 

Zondag 26 april 2009: Papendrecht 5 - DSE 4: 2-0

Alweer de laatste thuiswedstijd van het seizoen. Vorige week een draak van een wedstrijd gespeeld, Benieuwd of Zondag 5 tegen DSE, de nummer 2 van de ranglijst, beter voor de dag komt.
Goede omstandigheden op het Slobbengors, een groene grasmat met een heerlijk druilerige regen.
DSE begint, net als in de 1e wedstrijd, vanaf de aftrap flink te storen. Hierdoor komen we aanvankelijk niet lekker in ons spel. Naarmate de wedstrijd vordert gaat dit beter. Echte kansen levert het nog niet op. Totdat Frank binnen de 16 neergelegd wordt. Een uitgelezen mogelijkheid om vanaf 11 meter de score te openen. Arie trapt de bal echter langs de verkeerde kant van de paal. Dit is al zijn 2e misser op rij. Zijn status als penalty-nemer staat onder druk.
In de eerste helft zijn er verder geen groten kansen meer. DSE hanteert de lange bal maar de verdediging van Zondag 5 heeft alles onder controle.
In de rust maar 1 wissel, Edwin pakt zijn oude vak als voorstopper weer op, een faai ambacht. DSE stuurt steeds andere spitsen naar het front, helpen doet het niet.
In zijn laatste wedstrijd voor Zondag 5 moet Roland helaas met een blessure naar de kant. Zo komt er een einde aan een lange loopbaan. We gaan het buitenkantje rechts missen. Roland, bedankt!
En dan het moment dat de wedstrid beslist. Kenneth heeft de bal op links in de buurt van de cornervlag. De keeper komt iets te ver uit zijn goal, en Kenneth krult de bal à la Messi over hem heen en de bal slaat via de binnenkant van de paal tegen het net. Pure klasse!
Niet veel later stuurt Herman, met een bal op maat, Kenneth in de diepte. Die bewaart het overzicht en legt de bal bij de 2e paal waar spits Patrick de 2-0 binnen schiet.
Wedstrijd gespeeld, overwinning zeker.
DSE kan hier niet veel meer tegenover stellen, ze zijn stuk gespeeld.
Zondag 5 boekt weer een ijzersterke overwinning.

(verslag: Arie)

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 19 april 2009:  Hoeven 6 - Papendrecht 5:  1 - 0

Het begon als een mooie zondagochtend, lekker zonnetje, iedereen heeft er zin in. Uit tegen Hoeven in Brabant.
Het veld blijkt nogal slecht, weinig gras en hobbelig. Hoeven heeft de beschikking over een fel gekleurde wedstrijdbal, maatje 3.
Bij Bart Smit te verkrijgen voor EUR 2,95. Tevens te gebruiken als volleybal of waterpolobal. Als er tenminste voldoende lucht in zou zitten.
Bij de scheidsrechter hoeven we hiermee niet aan te komen. Zijn tenue lijkt verdacht veel op dat van het thuis spelende team. Het trainingsjack doet dienst tegen de kou. Zo kan hij het spel op een meter of vijftig prima volgen. Hij heeft het al druk genoeg met het coachen van zijn eigen medespelers.
Genoeg hierover! Zondag 5 was vandaag niet best. Al snel wat geschutter achterin en de bal ligt bij Gerrit in het netje, 1-0. De resterende 85 minuten zijn we bezig geweest om te proberen deze achterstand ongedaan te maken. Dit leverde een kans of 20 op. Die waren aan de Papendrecht spitsen niet besteed. Dit leidt uiteindelijk tot nog meer druk. Zelfs de complete achterhoede verschijnt aan het front. Verder dan een afgekeurde goal van Jan Willem komen we niet. Volgende keer moet keeper Gerrit ook maar mee naar voren.
Het is duidelijk, Zondag 5 verliest en dat hebben we volledig aan ons zelf te wijten.
We nemen onder het genot van wat jupilertjes afscheid van het Brabantse land waar we overigens volgend seizoen weer heel graag terug willen komen.
Volgende week zal het beter gaan, thuis op ons mooie Slobbengors, tegen DSE.

(verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 5 april 2009:  Internos 11 - Papendrecht 5:  2 - 4

Vandaag stond opnieuw een wedstrijd in Etten-Leur op het programma, een thuiswedstrijd dus voor Wim en een uitwedstrijd voor de rest van het team: om kwart voor 10 tegen Internos 11, vijfde in de stand.
Het begon weer eens niet goed. Ook nu bleek op tijd komen voor een aantal mensen te veel gevraagd. Toen we wilden vertrekken, bleken we geen keeper te hebben. Ons was verteld dat Robert Rijntjes zou keepen. Toen Jan Willem hem opbelde, bleek Robert vanwege de marathon van Rotterdam helemaal niet te kunnen en hij zei dat hij dat doorgegeven had. Wat nu? Een speler op het doel? Maar zie, wie komt daar aan fietsen, 25 minuten na het afgesproken tijdstip? Inderdaad, Gerrit. Hij wordt recalcitrant op zijn oude dag en komt later en later, wetende, dat we wel op hem zullen wachten omdat we toch niet zonder hem kunnen. Het betekende wel dat alle snelheidsrecords gebroken dienden te worden, wilden we nog enigszins op tijd komen. Gelukkig was de scheidsrechter een paar minuten te laat, zodat we toch nog een behoorlijke warming-up konden maken.
Rob Uitermarkt kondigde aan dat hij deze keer écht een goede warming-up zou gaan maken en écht een goede wedstrijd zou gaan spelen. “Maar dat zeg je elke week Rob en het gebeurt nooit”, werd direct gezegd. “Ja, maar deze keer ga ik het écht doen”, beweerde Rob. U raadt het al, het werd uiteraard weer een waardeloze warming-up, maar hij speelde inderdaad een stuk minder slecht dan de afgelopen wedstrijden, al was hij uiteraard weer veruit de slechtste. Maar goed, dat is vrijwel elke week zo. Rob beweerde na afloop zelfs moe te zijn, dat was in geen jaren meer voorgekomen. En het klopt, hij had in geen jaren zo veel "gelopen". Maar nu de volgende keer op de juiste momenten lopen Rob, dus niet eerst je directe tegenstander voorbij laten lopen en dan erachteraan sukkelen, maar gaan lopen vóórdat je directe tegenstander eraan komt. Je zult zien dat dat een stuk makkelijker voetbalt en veel kracht scheelt.
Frank kondigde eveneens van te voren aan een dijk van een wedstrijd te gaan spelen. Een week geleden had hij als een drijfnatte krant gespeeld, maar dat kwam volgens hem omdat zijn vriendin vlak voor de wedstrijd zo veel energie van hem had gevraagd dat hij bij de aftrap al volledig gesloopt was. Die inspanningen had hij deze ochtend achterwege gelaten en hij zou nu wél voldoende energie hebben voor het spelen van een hele wedstrijd. En het moet gezegd, Frank speelde inderdaad een puike wedstrijd.
Rob van den Sigtenhorst en Jan Willem speelden de hele wedstrijd ondanks hun eerder opgelopen "blessures". Rob merkte een paar weken geleden na het opmaken van zijn bed, dat het topje van zijn rechter ringvinger opeens totaal anders stond dan normaal. Sindsdien heeft hij die vinger in een spalk. Jan Willem was twee dagen geleden tijdens de training met het topje van zijn rechter middelvinger in het tenue van een tegenspeler blijven haken en had die vinger nu ingetapet. Frank geloofde die verhalen niet. Volgens hem hadden die vingerblessures te maken met een lange vrouw met lange blonde haren en hoge lieslaarzen. Zou natuurlijk ook kunnen.
De vooruitzichten voor een goede wedstrijd van Papendrecht 5 waren uitstekend. Edwin en Marcel waren namelijk afwezig. Op zich prima kerels, maar op het veld zie je ze liever niet, of nou ja, bij de tegenstander dan, dat zou beter zijn. Maar ja, ze zijn als mededirecteurs/-eigenaars van KD Home Products hoofdsponsor van het team en dus moeten we ze wel af en toe mee laten doen, al kost dat ons wel regelmatig punten. Al bij de aftrap bleek het ontbreken van Edwin en Marcel een uiterst positieve invloed te hebben op ons spel: het werd één van de beste wedstrijden van het seizoen, zo niet dé beste.
We bepaalden direct de wedstrijd, zorgden voor een hoog tempo en creëerden al snel een aantal kansen. De tegenstander wist in de openingsfase ook enkele keren gevaar te stichten door de diepe bal te hanteren. Hierbij moet gezegd worden dat élke tegenstander gevaarlijk kan worden door de bal van ver naar ons doel te spelen. Gerrit heeft namelijk tegenwoordig min 10 en ziet de bal dus pas als deze vlak voor hem opduikt. Uit gemakzucht en ijdelheid weigert hij echter lenzen aan te schaffen of een sportbril op te zetten. Ook nu had hij tot twee keer toe veel moeite met een snelle uitbraak van Internos. Jan Willem moest tot twee keer toe redding brengen, nadat Gerrit al gepasseerd was.
De Brabanders waren vooral gevaarlijk met hoekschoppen. Ze hadden enkele grote en sterke kerels in hun team, die goed konden koppen. De eerste de beste corner leidde meteen tot de openingstreffer. Dit was voor ons het sein er nog een schepje bovenop te doen. Fantastisch voetbal was het gevolg. Het tempo werd nog verder opgeschroefd. Iedereen deed zijn uiterste best en probeerde zich zo veel mogelijk aan te bieden en vrij te lopen. Steeds werd de vrije man gezocht, de bal werd snel rondgespeeld en de Brabantse doelverdediger zag de ene aanval na de andere op zijn doel afkomen. Tijdens één van die aanvallen werd Rob Sig op de rand van de zestienmeter neergehaald. Herman schoot de bal door en via de muur in het doel: 1 - 1. Tien minuten later was het opnieuw raak. Na een schitterende combinatie over vele schijven legde Herman de bal diep op de rechterkant. De daarop volgende voorzet werd op fraaie wijze door Frank ingetikt: 1 - 2. Dit was ook de ruststand.
Na de rust gingen we op dezelfde voet verder. Al na een paar minuten stond Arie oog in oog met de keeper, maar hij had zijn vizier vandaag helaas niet op scherp staan en schoot de bal met links rakelings langs de voor ons verkeerde kant van de rechterpaal. Internos liet zich echter niet onbetuigd en het eerste de beste afstandsschot tussen de palen leverde direct de gelijkmaker op. We waren daarna een paar minuten aangeslagen, maar pikte al snel de draad weer op. Weer was het Herman die Frank de diepte instuurde. Frank nam de bal schitterend aan, stuurde twee tegenstanders het bos in, en alleen voor de keeper schoot hij de bal hard en beheerst in de linkerhoek. Een kwartier later herhaalde zich hetzelfde tafereel. Dit keer zette Frank de bal voor vanaf de achterlijn, waarna Rob Sig de vierde goal binnen prikte. In voorgaande wedstrijden geloofden we het wel bij een voorsprong, dit keer verslapten we echter niet en bleven we geconcentreerd spelen. Achterin hielden we de boel dicht, voorin gingen we door met aanvallen met diverse kansen tot gevolg. Herman was nog dichtst bij de 2 - 5, maar zag zijn schot van een meter of acht gepareerd worden door de keeper. Hierdoor bleef het bij 2 - 4.
Al met al kunnen we spreken van een geweldige pot met bij tijd en wijle tovervoetbal. Het komende paasweekeinde zijn we gelukkig voor het eerst sinds mensenheugenis vrij. Onze volgende wedstrijd is over twee weken, om 10 uur in en tegen Hoeven. Het is de laatste wedstrijd in Noord-Brabant van dit seizoen. Kijken of we de lijn van de afgelopen wedstrijd kunnen voortzetten.

Opstelling: Gerrit; Wilco, Wim (74. Johan), Johan (46. Eric), Jan Willem; Gerardo (46. Arie), Roland, Herman, Rob Uit; Frank en Rob Sig.

(verslag: Jan Willem)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 29 maart 2009: Rood Wit W 6 - Papendrecht 5  1-3

Op de vroege zondagochtend is er tegenwoordig een flinke piek in het GSM verkeer waar te nemen. Dit blijkt voornamelijk te komen door spelers van de zgn. lagere elftallen, die een op zondagochtend een balletje trappen op een achteraf veldje van de plaatselijke FC.
Een willekeurige greep uit het GSM berichtenverkeer:
- ik ga vandaag voor de dubele reservebeurt!
- we vertrekken toch om half negen?
- gaat het door?
- als ik wissel sta, dan kom ik niet!
- ik kijk nog wel of ik kom (slaap probleem met zomertijd)
Je vraagt je werkelijk af hoe we 10 jaar geleden voetbalden zonder GSM, internet en Tom Tom.

Uiteindelijk toch 12 matadoren die bereid waren de strijd aan te gaan met de plaatselijke voetbalclub in het gezellige Sint Willebrord.
In de eerste helft gaat het spel aardig op en neer. Zo denkt Zondag 5 de partij onder controle te hebben, even later ziet keeper Gerrit de één na de andere speler van Rood Wit W voor zich op doemen.
Uiteindelijk is het Wim die aan een lange rush vanaf de eigen helft begint. Onderweg passeert hij wat tegenstanders maar afspeelmogelijkheden zijn niet te vinden. Inmiddels aangekomen bij de rand van het strafschop gebied besluit hij maar uit te halen. De bal slaat net onder de lat in. Het is de 1e treffer van het seizoen voor de aanvoerder. Hierna zijn er nog wat kleine kansen over en weer maar met 0-1 wordt de rust gehaald.
De tweede helft begint voortvarend voor Zondag 5. Een mooie steekbal van Johan is goed besteed aan spits Arie die de keeper kansloos laat. Rob U vraagt zich vertwijfeld af waarom hem dat nou niet lukte in de 1e helft.
Niet veel later verstuurt Edwin een dieptepass op links en weer is Arie de afmaker, 0-3. Wedstrijd gespeeld.
Bovendien bereikt Arie met deze treffer een carrière totaal van 100 goals voor Zondag 5. Daar is hij blij mee, bij deze bedankt hij zijn medespelers voor alle assists, voorzetten en versierde penalties.
De vraag is of hij het enige lid is van de Club van 100. Kandidaat hiervoor is ook zeker Frank die naar eigen zeggen vroeger altijd minstens 25 doelpunten per seizoen maakte. Wanneer vroeger begonnen is weten we niet, wel dat vroeger verleden tijd is.
Voor de statistiek scoort Rood Wit fraai tegen. De punten komen echter niet in gevaar.
Rest nog het belangrijkste: Jan Willem de Man.
In de prima acterende defensie groeit hij uit tot man van de wedstrijd. Rood Wit W zet de één na de andere rechtsbuiten in maar niemand komt langs JW. En als het nodig is gooit hij er fraaie tackels uit, zelfs binnen de eigen zestien. Technisch fraai waar zelfs de grootste thuisfluiter geen strafschop voor durft te geven.
Uiteindelijk stapt Zondag 5 tevreden onder de douche. De 3 punten zijn binnen. Na een verdiend jupilertje keren we huiswaarts.
In de auto treffen we het laatste SMS-je aan, het is van onze slaperige spits: ik ga het vandaag niet meer redden......

(verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 8 maart 2009:  HZ’75 2 - Papendrecht 5:  0 - 5

Vandaag stond de eerste van een reeks van maar liefst zes uitwedstrijden op het programma en niet vijf zoals vorige week in het verslag stond. Ruim vijf maanden geleden werd een uitwedstrijd voor het laatst winnend afgesloten. Het werd dus weer eens tijd voor een overwinning.
Het begon niet goed. Hoewel een week geleden diverse malen gezegd werd dat de wedstrijd in Hooge Zwaluwe om kwart voor 12 zou beginnen en we om half elf zouden vertrekken, stonden op het laatstgenoemde tijdstip maar zes mensen op het Slobbengors. Het is kennelijk voor een groep oude mannen erg moeilijk om op tijd te komen. Wel moet hierbij gezegd worden dat zes spelers rechtstreeks naar Noord-Brabant zouden rijden. Om 5 voor 11 kwam eindelijk Edwin aangereden met Wilco. Dat was niet het goede voorbeeld, Edwin, maar dat is dan ook precies de reden waarom je maar reserveleider bent. Inmiddels was gebleken dat Gerrit, onze keeper, er helemaal niet was. Een paar weken geleden had hij een babbeltje met Jan Willem en meende toen, volledig ten onrechte, opgevangen te hebben dat we vrij zouden zijn. Beter luisteren en opletten meneer de leraar Nederlands.
Na Gerrit opgehaald te hebben, konden we eindelijk op weg naar HZ’75. Het was ondertussen zo laat geworden, dat we pas om 5 over half 12 in de kleedkamer waren. Dat wil zeggen: minus Kenneth, Marcel en Patrick. Zij kwamen pas bij het begin van de wedstrijd aanzetten en moesten daarom de eerste helft vanaf de zijlijn toekijken.
De meeste spelers zijn tegenwoordig zo oud, dat ze een uitgebreide warming-up nodig hebben. Normaalgesproken staan we daarom ruim voor aanfluiten op de grasmat. Je weet van te voren dat als de voorbereidingstijd aan de korte kant is, het niks wordt. En dat was dan ook zo in de eerste helft, waarover niets te melden valt, behalve dan dat Rob Uitermarkt nog slechter was dan normaal. Kan dat dan, zult u zich afvragen. Ja, dat kan blijkbaar. Als reden noemde hij het ontbreken van een goede warming-up. Misschien een tip voor de volgende keer, Rob: kleed je nou eens snel om en ga nou eens niet eerst 10 minuten in de kleedkamer op een bankje voor je uit zitten staren en slap zitten te ouwehoeren. Overigens gaf hij als reden voor zijn afwezigheid van vorige week aan op een site gekeken te hebben, waarop gestaan zou hebben dat we vrij waren. Nog een tip, Rob: blijf vooral naar die site kijken.
We wilden graag winnen en het was dan ook logisch, dat Rob Uit de tweede helft niet meer mee mocht doen. Ook Jan Willem moest aan de kant blijven. Deze kale brillo staat bij gebrek aan beter al jaren linksback, omdat we geen idee hebben waar we hem anders moeten neerzetten, behalve reserve dan. Ooit was hij een snelle, moeilijk te passeren speler, die ook aanvallend voor gevaar kon zorgen, maar dat is al jaren geleden, iets wat vandaag ook weer bleek. Het werd dus tijd voor een goede speler op de linksachterpositie: Wilco. De eerste de beste keer dat hij naar voren stierde, schoot hij de bal gelijk in de rechter benedenhoek: 0 - 1.
Vorige week waren de corners zeer gevaarlijk, omdat ze genomen werden door Herman. Vandaag werd de bal steeds opgeëist door Roland, als we een hoekschop mochten nemen. Geen idee waarom, want hij nam ze nog slechter dan Frank normaal doet. Slechts één keer mocht Herman een corner nemen en prompt was het raak: een frommelgoal waar Rob van den Sigtenhorst een groot aandeel in had. Vorige week had Patrick zijn vizier niet op scherp staan, vandaag gelukkig wel. Na een prima aanval kwam hij alleen voor de keeper te staan die hij met een mooie boogbal passeerde. Daarna kreeg Kenneth het op zijn heupen. Hij dolde de complete Brabantse verdediging en legde de bal vervolgens panklaar voor Patrick die de bal bij de tweede paal maar in het lege doel hoefde te deponeren: 0 - 4. Daarna geloofde de meesten van ons het wel. Hierdoor kon de tegenstander nog enkele keren gevaarlijk voor Gerrit opduiken. Ondanks dat hij niet veel te doen had, bleef hij de hele wedstrijd geconcentreerd en wist hij de spaarzame doelpogingen van HZ’75 te pareren, klasse.
Tien minuten voor tijd geloofde de scheidsrechter het ook wel en beëindigde hij de wedstrijd voortijdig. Daarna volgde de opmerkelijkste actie van de dag. Het voortijdig affluiten was namelijk tegen het zere been van Arie. Hij had Patrick afstand zien nemen op de topscorerslijst en had daar in de nog te spelen minuten graag wat aangedaan. Die kans werd hem echter door de scheidsrechter ontnomen en Arie had daar zwaar de balen van. Tijdens het invullen van het wedstrijdformulier maakte hij dat op zijn bekende wijze duidelijk. Iedereen die Arie een beetje kent, weet dat hij zeer vervaarlijk over kan komen. Dat vond de scheidsrechter kennelijk ook, want hij schreef gelijk 0 - 5 als uitslag op zodat Arie alsnog zijn goaltje meegepikt had.
In de kleedkamer werd unaniem besloten om Debby en Tom Knipscheer uit te roepen tot supporters van de week. Jammer genoeg hadden ze vanwege het voortijdig beëindigen van de wedstrijd maar een paar minuten voetbal gezien en betrof hun inbreng voornamelijk de derde helft na afloop van de wedstrijd. Tenslotte nog even dit: volgend weekend zijn we vrij, over twee weken spelen we om 10 uur in Etten-Leur tegen DSE 4, kwart voor 9 vertrekken. Nu wel allemaal op tijd zijn a.u.b., maar Rob Uit, jij mag best een paar uur later komen, dat vinden we helemaal niet erg.

Opstelling: Gerrit; Wilco, Johan (46. Arie), Eric, Jan Willem (46. Marcel); Roland, Edwin (30. Herman) Rob Uit (46. Patrick), Gerardo; Frank (46. Kenneth) en Rob Sig.

(verslag: Jan Willem)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 1 maart 2009:  Papendrecht 5 - SVC 4:  0 - 0

Koning Winter zorgde voor een tweede winterstop, nu van 5 weken, waardoor we pas op 1 maart in actie diende te komen. En voor de verandering was het alweer een thuiswedstrijd, de voorlaatste van het seizoen, terwijl we nog vijf uitwedstrijden voor de boeg hebben. Wat een vreemd programma hebben we toch dit seizoen.
De laatste overwinning dateert alweer van bijna vier maanden geleden. De laatste twee wedstrijden waren gelijke spelen, tegen een middenmoter en tegen de nummer laatst. Daar moest vandaag, tegen de een-na-laatste uit de stand, maar eens verandering ingebracht worden. Helaas, het gebeurde niet. Het werd weer een gelijkspel, 0 - 0, al was het zeker geen bloedeloze brilstand.
We hadden een wat moeizame start tegen een ploeg met een gemiddelde leeftijd die een stuk lager lag dan bij ons. De tegenstander drong enkele keren fel aan, maar de verdediging hield goed en gemakkelijk stand. Verder dan een schot tegen de buitenkant van de paal kwam de ploeg uit Standdaarbuiten niet. De beste kans voor ons in de eerste helft was voor Edwin. Na een prachtige voorzet van Patrick stond onze geblokte middenvelder moederziel alleen voor de Brabantse keeper, op een paar meter van het doel. Hij had de hoek voor het uitzoeken, maar had een geweldige volley in gedachten à la Van Basten. Helaas, dat niveau haalt hij echt niet. Het werd dus een hopeloze afzwaaier à la Duinhouwer.
Het was de vraag hoe we het conditioneel zouden houden na de rust na vijf weken pauze en tegen een jongere tegenstander. Tot ieders verrassing bleken we fysiek en conditioneel een stuk sterker en drongen we SVC ver terug. De Brabanders kwamen er slechts een enkele keer uit, maar de uitstekende verdediging hield vrijwel alles tegen. En als de bal al eens richting het doel ging, dan stond daar onze geweldige doelverdediger Robert Rijntjes, die een foutloze wedstrijd keepte en zijn doel knap schoon hield. Hij werd dan ook terecht uitgeroepen tot man van de wedstrijd.
Met name onze hoekschoppen leverde veel gevaar op. Hè, zult u zeggen, hoe kan dat nou? Die worden toch meestal genomen door Frank? Dat is toch die man die ooit, lang geleden, een hoekschop er in één keer in pegelde en dat sindsdien blijft proberen, wat tegenwoordig vrijwel altijd leidt tot ongevaarlijke ballen naar de tegenstander of tot achterschoppen? Inderdaad, maar Frank was er niet en dus werden de corners genomen door Herman, een man met een fantastische traptechniek, een verademing. Elke hoekschop was daarom zeer gevaarlijk, maar ook op enkele meters van het doel kregen we de bal er niet in. Of de bal ging naast, of de uitstekende keeper van SVC wist de bal uit zijn doel te ranselen.
Op tien minuten van het einde kregen we nog een geweldige kans. Patrick kon alleen op de keeper afgaan na een uitstekende dieptepass. Ik kon niet goed zien wie daarvoor verantwoordelijk was, maar Marcel claimde de pass gegeven te hebben. Ik kan me het niet voorstellen gezien de traptechniek van Marcel, maar goed, we zullen hem het voordeel van de twijfel geven. De keeper ging al goedig liggen, Kenneth stond moederziel alleen voor het doel, dat moest dus wel een doelpunt opleveren gezien de reputatie van Patrick, onze topscorer. Normaalgesproken weet hij wel raad met zulke ballen, maar helaas, hij had zijn dag niet vandaag. Patrick had geen idee wat hij met de opgelegde kans aan moest en liep daarom maar gewoon met bal en al tegen de keeper op en weg was de kans. Ondanks onze inspanningen bleef het derhalve helaas bij 0 - 0. Maar goed, het was een leuke wedstrijd tegen een aardige tegenstander en dat is wel zo belangrijk.
Verder nog een oproep aan enkele van onze spelers: mensen, als je niet kunt, meldt dat dan aan Edwin of Wim en blijf niet zomaar weg zonder iets te zeggen. Het is dat we vandaag genoeg spelers hadden, anders had dat tot grote problemen kunnen leiden. Neem een voorbeeld aan Arie, die laat van zijn wintersportvakantie terug verwachtte te komen en daarom aan Wim doorgaf niet mee te doen. Dus Frank: het is leuk dat je op vakantie gaat met je vriendin, maar geef dat niet alleen door aan je moeder, de buren, Broodje van Kootje, de vuilnisman en Johan, maar ook aan Wim of Edwin. En Rob Uit: als je een half jaar geleden tijdens een babbeltje aangeeft mogelijk weg te zijn in de krokusvakantie, laat het dan niet bij zo’n terloopse opmerking die niemand weet te onthouden. Nu namen we maar aan dat je op vakantie was, maar niemand wist of dat echt zo was.
Tenslotte de zoveelste oproep aan mensen die hun honden uitlaten op het Slobbengors. SCHEID NOU EENS UIT MET DIE POEPFABRIEKEN OP DE VELDEN TE LATEN SCHIJTEN. Voor de zoveelste keer van het seizoen moest een hondendrol van het veld gehaald worden voorafgaand aan de wedstrijd. Uiterst irritant.

Opstelling: Robert; Marcel, Wim (75. Patrick), Eric, Jan Willem; Roland (46. Wilco), Edwin, Johan, Herman; Kenneth en Patrick (46. Rob Sig).

(verslag: Jan Willem)

 
--------------------------------------------------------------------------------

25 januari 2009 : Papendrecht 5 - FC Moerstraten 3  : 3-3

'Moeizame start jubileumjaar'

De winterstop is voorbij. Het is dan altijd de grote vraag hoe Zondag 5 de 2e seizoenhelft voor de dag komt. Meestal is het een tandje minder. Oorzaken genoeg: te weinig tot niet trainen, de gezellige feestdagen, niet van dat lekkere weer, enz.
De heenwedstrijd was een ruime overwinning voor Zondag 5, al met al waren er spelers die dachten dat het wel lekker was om tegen deze tegenstander weer te beginnen. In de kantine vooraf maakte iemand al het bekende gebaar van de 2 vingers en die neus....
Zondag 5 start rommelig met veelal kortstondig balbezit. Moerstraten krijgt al direct een grote kans. Gerrit redt bekwaam. Dan toch een snelle voorsprong door Arie. De verdediging krijgt de bal niet weg en de spits scoort beheerst in de lange hoek. Dat mocht ook wel weer eens, zijn laatste treffer was 112 dagen geleden....
De voorsprong wordt snel teniet gedaan, weer komt een speler alleen voor Gerrit te staan, dit keer is het wel raak.
Uiteindelijk komt Zondag 5 wat beter is haar spel en dwingt ook diverse kansen af. Daarvan wordt er 1 op een fraaie wijze, door een wederom briljante Kenneth, benut. Zo gaan we rusten met een 2-1 voorsprong. In de rust wordt het elftal flink overhoop gehaald, de hele voorhoede gaat eruit. Toch wordt er besloten om 4-3-3 te gaan spelen met Rob S. als aanspeelpunt in de spits.
Helaas is het al snel 2-2, Gerrit geeft een kadootje aan de spits van Moerstraten. Hij is er blij mee.
Zondag 5 kan weer opnieuw beginnen. Dan wordt Gerardo op rechts gelanceerd, zijn hoogtestage in de alpen betaalt zich uit want als een raket komt hij in de zestien. Daar wordt hij getorpedeerd door de keeper, de strafschop wordt beheerst door Johan binnen geschoten.Hierna krijgt Zondag 5 enkele kansen op de beslissende 4-2. Deze worden jammerlijk gemist. Moerstraten blijft hoop houden, ze spelen trouwens een prima partij en werken hard. De beloning komt dan ook, een middenvelder haalt uit van ruim 20 meter en de bal vliegt de bovenhoek in, 3-3.
Zondag 5 probeert het nog wel maar het lukt niet meer. We eindigen met een gelijkspel.
Opvallend na afloop is de berusting, de titel gaat dit jaar niet behaald worden.
Op zich jammer want Zondag 5 viert dit jaar het 25-jarig jubileum. Wat natuurlijk een fantastische prestatie op zich is.
Volgende week naar Rood Wit W, aftrap 10:00 uur

(Verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 14 december 2008:  Victoria'03 9 - Papendrecht 5 :  1 - 1

Voor de laatste wedstrijd voor de winterstop moesten naar Oudenbosch. Vorige week hadden we een fantastische wedstrijd gespeeld, dus nu tegen het slechtste team van Victoria’03, dat zouden we wel even doen, zo was de algemene stemming. Thuis hadden we met 7-0 de grootste overwinning van het seizoen behaald, dus wat kon er misgaan? Vrijwel alles dus. Hoewel enkelen voor onderschatting hadden gewaarschuwd, was dit duidelijk aan dovemansoren gericht. De wedstrijd werd overwegend weinig gemotiveerd, nauwelijks geïnspireerd en in wandeltempo afgelegd.
Na ruim een uur het enige hoogtepunt van onze kant, maar het moet gezegd, de actie van Frank was echt geweldig: met een fenomenaal, krullend schot van ruim 25 meter liet hij de keeper van de tegenstander kansloos. Toen dachten de meesten dat de buit al binnen was en gingen nog minder doen, voor zover dat al mogelijk was. De tegenstanders stroopten de mouwen op en hun enige kans van de wedstrijd leverde direct de gelijkmaker op. Voor hen het teken om alles op alles te zetten om het punt vast te houden, nog harder te werken en zich massaal in de zestienmeter terug te trekken. Wij schrokken wakker en realiseerden ons dat je je best moet doen om te kunnen winnen. Helaas, het was al te laat. We kwamen niet verder dan een schot op de lat en enkele enorme kansen voor Rob Uitermarkt, die hij uiteraard - ooh ooh, giechel giechel, giebel giebel - royaal miste.
Na afloop opmerkingen over het veld, dat weliswaar stijf bevroren was in en rond het doelgebied en dat plaatselijk wat modderig en glad was, maar verder goed bespeelbaar, en over scheids- en grensrechter, die inderdaad niet echt goed waren, maar duidelijk minder fout deden dan wijzelf. En eindeloos gezeur over de gelijkmaker: daarbij hadden enkele spelers van ons het inderdaad beter kunnen doen, het was echter de enige keer in de hele wedstrijd dat een tegenstander door de verdediging heen brak. De rest van de tijd had de laatste linie de zaak potdicht gehouden en had ze het dus gewoon goed gedaan. Wat dat betreft een pluim voor Gerrit, onze keeper. De enige keer dat hij echt in actie moest komen, was bij het uit het doel halen van de bal. Anderhalf uur lang stond hij te vernikkelen op een keiharde ondergrond en moest hij hulpeloos toekijken naar het gestuntel van de veldspelers voor zich, voorwaar geen pretje.
Waar ging het fout? Hierover twee punten:
- Mensen, voetbal is een teamsport. Dus: als je de bal hebt en een medespeler staat er beter voor: afspelen. Niet eindeloos aan de bal blijven, de bal weigeren af te spelen, zelf de actie willen maken en denken te kunnen scoren want dat lukt bij ons op onze leeftijd helaas toch bijna nooit meer. Voor de duidelijkheid: ik heb het nu niet (alleen) over Frank. Hij maakte tenminste nog een absolute wereldgoal.
- En als dan iemand de bal heeft die de bal wil afspelen: niet massaal blind naar voren hollen en/of met zijn allen op een kluitje en in de dekking gaan staan zodat die speler de bal niet kwijt kan. Vrijlopen, ruimte zoeken of ruimte creëren voor een ander. Door het puntenverlies kunnen we de titel (voorlopig?) wel vergeten en moeten we ons richten op de strijd om de tweede plaats. Dat zal moeilijk genoeg worden. De eerste wedstrijd na de winterstop, die gepland is voor 18 januari, kunnen we meteen vol aan de bak als we naar DSE 4 moeten. Die ploeg staat qua  verliespunten gelijk met ons.
Heel opmerkelijk was de aanwezigheid van de geblesseerde Rob van den Sigtenhorst, die kwam supporteren. Wat een teamgeest, al deed hij het waarschijnlijk om degene die de wisselbeurten bijhoudt, te beïnvloeden. Dat heeft niet gewerkt Rob, je staat de komende wedstrijden gewoon reserve. Je kunt je echter ook afvragen in hoeverre er overeenkomsten zijn tussen het droevige niveau van de wedstrijd en het soort leven dat Rob leidt als je je vrije dag op zo’n manier moet doorbrengen.
Dé conclusie van vandaag was echter, dat het puntenverlies vooral te wijten was aan de afwezigheid van onze absolute topspeler, Arie Verzijl. De supervedette van ons team heeft alles in huis: voetbalvernuft en -instinct, leepheid, geraffineerdheid, killer- en winnaarsmentaliteit, leiderschap, overwicht, krachtige persoonlijkheid, overzicht, loopvermogen, scorend vermogen, rust in zijn spel, is sterk in de duels, weet de poppetjes op de juiste plek te zetten, kortom: alles wat bij ons vandaag ontbrak. Arie was er niet omdat hij een zware, langdurige en uiterst pijnlijke voetoperatie had moeten ondergaan. Dit om na de winterstop weer alles voor het team te kunnen betekenen, dat heeft die man allemaal voor ons over. Daar wil hij echter wel de volgende privileges tegenover zien staan:
- Een privéchauffeur die hem voor de wedstrijd van huis haalt en hem na afloop weer thuis brengt.
- Een hulp die hem masseert, zijn spullen wast en strijkt, zijn voetbalschoenen poetst en, niet te vergeten, zijn veters strijkt en weer goed in zijn voetbalschoenen stopt.
- Gratis bier, patat en tosti’s na afloop.
- Een standbeeld gebeeldhouwd door ZKH Koningin Beatrix.
- Een loflied dat voor aanvang van elke wedstrijd ten gehore gebracht dient te worden en dat geschreven en uitgevoerd is door hetzij Jan Smit, hetzij Frans Bauer en Marianne Weber.
Of aan alle voorwaarden voldaan kan worden, is nog niet duidelijk. De onderhandelingen zijn nog gaande. Eén ding is wel duidelijk: Arie, je staat de komende weken gewoon reserve.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Herman, Wilco (65. Wim), Jan Willem; Edwin (46. Roland), Johan, Frank, Rob Uit; Kenneth en Patrick (82. Edwin). Grensrechter: Eric.

(verslag: Jan Willem)

--------------------------------------------------------------------------------
 
Zondag 7 december 2008:  Papendrecht 5 - Dubbeldam 5:  3 - 0

Vandaag stond de vijfde achtereenvolgende thuiswedstrijd op het programma. We hebben een vreemd programma dit jaar: halverwege de competitie hebben we maar drie keer uit en al zeven keer thuis gespeeld. Merkwaardig.
Om 10 uur moesten we beginnen tegen Dubbeldam 5, de gevaarlijke nummer 5 van de ranglijst. Uit hadden we met 4 - 1 verloren, we hadden dus wat goed te maken. Daarom werd gekozen voor de sterkste opstelling. Dit betekende uiteraard dat Rob Uit en Frank maar één helft mochten spelen. In het geval van Frank kon dit niet anders. Zijn minnares was een paar weken op vakantie geweest in Thailand. Hij had dus heel wat in te halen en kwam daarom zo laat, dat hij de eerste helft wissel moest. Ook Wim, Onze Grote Roerganger, deed weer eens een helft mee. Vorige week mocht hij niet van zijn vriendin omdat ze jarig was. Deze keer had ze haar hand over haar hart gestreken en mocht hij één helft meespelen. Aangezien volgens de meeste spelers Edwin de beste verdediger is, diende Eric thuis te blijven, zodat Edwin tot zijn grote spijt de hele wedstrijd voorstopper moest staan en niet op zijn geliefde plek, centraal op het middenveld. Vlak voor de wedstrijd bleek Louis er niet te zijn. Hij had naar de moeder van Wilco ge-sms’t dat hij niet kon spelen, maar wel zou komen, We hebben hem niet gezien. Rob Sig was er wel maar bleef aan de kant. Tijdens zijn verblijf in Amerika had hij door een partijtje voetbal met twee zevenjarigen een zware liesblessure opgelopen. En dat voor iemand die fysiotherapeut van opleiding is. Gelukkig was Gerardo er ook weer. Hij was er de laatste twee wedstrijden niet bij vanwege de jaarlijkse bijeenkomst van wereldwijde maffialeiders. Daar mocht hij uiteraard niet ontbreken. Hij had er wel spit aan overgehouden, waardoor hij alleen de tweede helft in actie kwam.
Papendrecht 5 begon uitstekend aan de sportieve wedstrijd in voor ons lastige omstandigheden tijdens de eerste helft. Over het veld hing een mistlaag. Bovendien stond de zon laag rechtsboven het doel van Dubbeldam. Vanwege de schittering was het spel daarom vaak moeilijk te volgen. Dubbeldam werd zwaar onder druk zet, maar de uitstekende verdediging van de tegenstander gaf geen krimp in de eerste helft. De thuisploeg kreeg enkele kansen, maar verder dan een bal op de lat kwam ze niet.
Tijdens de nog betere tweede helft van ons was de mist verdwenen, hadden we de zon in de rug en vielen de doelpunten wel. Na twee uitstekende aanvallen scoorde Wilco twee keer. Opvallend was wel dat daarna Wilco zelf voor een applauswissel koos door er vrijwillig uit te gaan. Met een knal via de binnenkant van de rechterpaal legde Kenneth de 3 -0 eindcijfers vast. Een prachtige afsluiting van een van onze kant geweldige pot voetbal. Niemand faalde, maar vooral de verdediging verdiende een pluim: vanwege het houden van de nul doordat de tegenstander nauwelijks kansen kreeg, vanwege het goede spel van Wilco die zoals gezegd twee keer scoorde en met name vanwege een fenomenale pot van Edwin die de gevaarlijke Dubbeldamspits volledig in zijn zak had. Voor velen het bewijs dat hij altijd voorstopper moet spelen en niet op het middenveld. Hij ziet dat echter anders. Als troost werd zijn vrouw tot supporter van de week uitgeroepen. Rest nog de prima fluitende Peter Bosselaar te bedanken voor het in goede banen leiden van de wedstrijd.

Opstelling: Gerrit; Wilco (80”: Patrick), Wim (46”: Herman), Edwin, Jan Willem; Rob Uit (46”: Gerardo), Johan, Arie, Roland; Kenneth en Patrick (46”: Frank).

(verslag: Jan Willem)

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 30 november 2008: Papendrecht 5 - SC Amstelwijck 6: 1-2

Een topper op het programma vandaag. Het affiche luidt: Papendrecht Zondag 5 - SC Amstelwijck 6.
Verschil: 3 verliespunten tegenover 4 verliespunten.
Het is grijs, kil en nat op het Slobbengors maar de wedstrijd ontbrandt al snel. Amstelwijck zet Zondag 5 direct onder druk, ze krijgen de bal niet uit de verdediging en al helemaal niet in de ploeg. Een voorbode van een lastige ochtend.
Dan bij de eerste bal over de middellijn zet Wilco op rechts goed door en valt de bal precies achter de verdediging van Amstelwijck. Spits Patrick pikt de bal op, de keeper redt in eerste instantie nog maar via de rebound is het 1-0.
Met deze goal zet Patrick zich zelf aan de kop van de topscorerslijst, het voormalige domein van spitsen Frank, Kenneth en Arie. Een nieuw tijdperk lijkt aangebroken!
De goal verandert echter niets aan het spelbeeld. Amstelwijck zit er bovenop en combineert naar hartelust. De ene na de andere aanval rolt richting het doel van Robert. De gelijkmaker valt dan ook snel. Een, overigens onterecht gegeven, vrije trap blijft hangen in de zestien en de aanvoerder van Amstelwijck schiet via de binnenkant van de paal binnen.
Niet veel later valt voorstopper Eric uit met een blessure. Middenvelder Roland valt in. Zondag 5 krijgt het niet voor elkaar de defensie snel te organiseren en Amstelwijck tikt de 1-2 binnen. Zondag 5 dreigt te worden overlopen en het is aan Robert te danken dat we de rust met 1-2 halen.
Na de thee zien we een meer gelijkwaardige wedstrijd. Amstelwijck krijgt nauwelijks nog kansen en Zondag 5 knokt zich terug in de wedstrijd. Langzaam komt het besef dat het nog maar 1-2 is en dat er dus nog steeds een resultaat behaald kan worden.Snelle Kenneth zorgt voor gevaar en de kansjes komen. De grootste is voor Rob U., hij mist jammerlijk. In de laatste 10 minuten kraakt de defensie van Amstelwijck maar de verdiende gelijkmaker blijft uit. Zondag 5 verliest en is de koppositie kwijt.
Komende zondag opnieuw een moeilijke wedstrijd tegen Angstgegner Dubbeldam waar de openingswedstrijd van dit seizoen verloren ging. Zondag 5 zal zich moeten herstellen als ze een rol van betekenis in deze competitie willen blijven spelen. Belangrijk is dat alle spelers beseffen wat er op het spel staat en dat alle neuzen dezelfde kant op wijzen.
Of Zondag 5 dit kan leest u later in deze rubriek.

(verslag: Arie)

 
--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 9 november 2008: Papendrecht 5 - Hoeven 6: 3-1

Wederom een thuiswedstrijd op het programma vandaag voor Zondag 5. Na de succesvolle topper tegen Internos zijn de verwachtingen hooggespannen. Zelfs geblesseerde en zieke spelers hijsen zichzelf in trainingspak. Dit is handig als bij de aftrap blijkt dat Frank geen voetbalshirt aan heeft. Sterker, Zondag 5 begint met 10 man omdat het lezen van de opstelling lastig is.
Ook tegenstander Hoeven blijkt lastig, ze spelen een spel waarinn ze het accent leggen op datgene wat ze goed kunnen en laten na datgene waar ze niet zo bedreven in zijn. Nee, dan Zondag 5. In een veel te laag baltempo, mede door de gebrekkige techniek, worden de aanvallen opgebouwd. De verdediging van Hoeven heeft hier totaal geen moeite mee. Sterker nog, Hoeven komt er regelmatig goed uit en kan gemakkelijk het middenveld oversteken. De schotpogingen verdwijnen gelukkig over en naast het doel van Gerrit. Verdedigende middenvelder Arie loopt alleen maar achteruit, er wordt geklaagd over de zachte bal en flink gemopperd op elkaar. Zelfs even geteld of Hoeven per ongeluk niet met 12 man in het veld stond.
Zijn er dan geen lichtpuntjes? Zeker wel! Roland, vandaag linksback, speelt wel goed. Gebruik makend van de ruimte komt hij steeds goed mee op. Zijn eerste schot smoort nog maar dan schiet hij de bal volley in de bovenhoek. Deze voorsprong verandert helaas niets aan het spelbeeld.
Na rust versterkt Edwin het middenveld en moet Kenneth meer snelheid in de aanvallen leggen. Heel veel beter wordt het allemaal niet. Wel is het zo dat Hoeven niet meer gevaarlijk kan worden dankzij geconcentreerd en resoluut verdedigen.
De kansen voor Zondag 5 komen wel, vooral vanaf de linkerkant waar Kenneth een aantal keren goed door zet. Uit 2 van zijn acties kan spits Patrick scoren. Hiermee komt hij mede aan kop van de topscorerslijst. Een knappe prestatie na te zijn terug gekomen van een zware blessure. De echte scherpte ontbreekt nog anders had er voor hem vandaag een handvol doelpunten ingezeten.
Voor de statistiek scoort Hoeven vlak voor tijd een verdiende tegentreffer na Timmer-achtig keeperswerk van Gerrit. Het is jammer, de nul is van het bord.

(verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 2 november 2008: Papendrecht 5 - Internos 11: 4-1

Vandaag komt de ongeslagen koploper Internos op bezoek op het Slobbengors. Zondag 5 heeft 3 weken naar deze wedstrijd toegeleefd. Het is 3 kwartier voor de wedstrijd al flink druk in de kleedkamer. We hebben een voltallige selectie vandaag, Zondag 5 denkt het zich zelfs te kunnen permitteren om de man in vorm, Rob Uitermarkt, thuis te laten. Iedereen is gespannen. Om half tien wordt de opstelling bekend gemaakt. Voor sommigen is het zien hiervan toch even slikken.
Zaterdagavond PKC en Breda lijken redelijk verteerd te zijn op een een paar vergeten voetbalschoenen en een slechte wekker na. Nadat ook Internos veld 3 gevonden heeft kan de kraker beginnen. De wedstrijd start rustig, even aftasten van beide kanten. Geleidelijk neemt Internos het initiatief. Zondag 5 komt onder druk te staan.
Regelmatig zijn daar terugspeelballen op keeper Gerrit en de eerste kansen voor Internos komen. Dan een voorzet van rechts, de spits van Internos komt sterk voor zijn man, de bal onder Gerrit door, 0-1.
Voorstopper Eric kan gelijk geblesseerd naar de kant, Wim heeft toch al warme voeten en gaat laatste man spelen waardoor Herman de positie van voorstopper inneemt. Zondag 5 moet initiatief gaan nemen.
Dan de volgende tegenvaller, Johan moet met een pijnlijke hamstring afhaken. Collega middenvelder Rob S. lijkt een logische vervanger. Eénmaal in het veld bemerkt hij dat niet iedereen er zo over denkt. Dan uit het niets, een voorzet van rechts, een opzichtige duwfout op Patrick. De strafschop neemt hij zelf. Het is weer gelijk. De strijd wordt fysieker zo ondervindt Edwin. Een tik op zijn kuiten, een knietje in het dijbeen. Teleurgesteld moet hij de strijd staken. Arie komt erin als verdedigende middenvelder. Zo is met Rob voor hem de tandem van weleer in ere hersteld. Zondag 5 wordt beter.
Rechtsmidden Gerardo geeft zijn goede seizoenstart een feestelijk tintje, zijn uithaal is de Internos keeper te machtig. Zondag 5 staat op voorsprong.
Het niveau van Zondag 5 gaat verder omhoog, Gerardo loopt goed de ruimte in, linkshalf Louis weet dit op waarde te schatten. Het schot van Gerardo komt van de paal terug het veld in. Spits Patrick is hier als eerste bij en werkt de bal onder de lat, 3-1.
Met deze prima stand wordt de rust bereikt. Er komen nog 2 nieuwe spelers het veld in. Belangrijk is nu hoe de organisatie wordt opgepakt. Zondag 5 begint geconcentreerd aan de 2e helft en Internos blijft onder druk staan. Ze krijgen de bal niet weg, Arie kan oppikken en zet Kenneth met een steekpass voor de keeper, die op zijn beurt de rust bewaart en breed legt op de meegelopen Rob. Ondanks de verdediger in zijn nek schuift hij rustig binnen. Zondag 5 staat op een riante 4-1 voorsprong.
Internos probeert het nog wel maar de defensie, met de prima spelende backs Wilco en Marcel, geeft geen krimp. Gedisciplineerd worden de taken uitgevoerd en indien nodig wordt de bal richting Fokker gelanceerd. De score had zelfs nog hoger uit kunnen vallen maar Frank heeft het vizier niet op scherp.
Uiteindelijk een mooie overwinning met goed voetbal. Nog een compliment voor de uitstekende leiding van scheidsrechter Bosselaar.
Wat deze overwinning waard is zal komende zondag blijken. Thuis tegen Hoeven, aftrap 10:00 uur

(verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 2 november 2008:  Papendrecht 5 - Internos 11:  4 - 1

De wedstrijd op de zonnige eerste zondag van november had veel overeenkomsten met de wedstrijd van drie weken geleden. Ook nu hadden we geen enkele afzegging op zaterdagavond. Het enthousiasme is groot dit jaar. Ook nu vielen er op het laatst veel spelers af. De wedstrijd eindigden we deze keer zelfs zonder fitte wisselspelers.
Het begin op zondagochtend was goed. We wilden graag winnen van de koploper. Rob Uitermarkt had het belang van de wedstrijd goed ingezien en deed daarom wat het beste is voor het team: hij bleef lekker thuis. Wederom hulde voor Rob U..
Ook deze keer eiste Frank alle aandacht voor zich op. Hij kwam asgrauw en met kleine oogjes de kleedkamer binnen. Het is een wonder te noemen dat hij met die kleine oogjes het Slobbengors had weten te vinden. Dat gold niet voor het doel van de tegenstander en zijn medespelers: al zijn schoten gingen richting de cornervlag en zijn passes eindigden steevast bij een tegenstander of buiten het veld. En als hij de bal niet had, was hij continu over zijn rechterbeen aan het wrijven. Je moet toch wat op de zondagmorgen als geen van je vrouwen in de buurt is.
Internos begon veel sterker aan de wedstrijd dan het vijfde en kwam al snel met 0-1 voor. Toen halverwege de eerste helft de 0-2 dichterbij leek dan de 1-1, werd besloten tot harde maatregelen: de drie slechtste spelers - Eric, Johan en uiteraard, wederom Edwin - moesten strompelend het veld verlaten en voor hen in de plaats kwamen drie echt goede voetballers: Rob Sig, Wim en Arie. Wim speelde de wedstrijd van zijn leven op de wondersloffen van Jan Willem. “Bla”Arie, zoals hij zichzelf noemt, had dit keer zijn voorzorgsmaatregelen genomen. Ter bescherming van zijn tere en gevoelige voeten had hij ze volgeplakt met pleisters. Benieuwd of het geholpen heeft.
Na de binnenkomst van de drie verse krachten ging het een stuk beter met Papendrecht, maar het was net als drie weken terug Gerardo die voor de ommekeer in de wedstrijd zorgde. Hij legde de bal panklaar op het hoofd van Patrick die binnen de beruchte lijnen onder het gras gestopt werd door de voorstopper van Internos. Patrick scoorde vervolgens zelf de toegekende penalty. Niet veel later leverde Gerardo een ogenschijnlijk onschuldig schot af van 25 meter. De Internos-keeper, die dit seizoen voorafgaand aan deze wedstrijd nog maar één tegentreffer had hoeven te incasseren, liet de bal echter op onbegrijpelijke wijze uit zijn handen vallen, die vervolgens tergend langzaam over de doellijn rolde. Misschien dat die actie van de keeper iets te maken had met het praatje dat de Al Capone van het vijfde even daarvoor met hem had gehad: “Ikke weten waar jij woont, hè! Jij wonen in mooi huis, hè! Jij willen jij morgen nog wonen in mooi huis …”.
Vlak voor rust zette opnieuw Gerardo een Totti-achtige actie in. Zijn schot met links spatte op de linkerpaal uiteen. Patrick schoot vervolgens, ook met links, de bal in de rebound via de onderkant van de lat in de goal: 3-1.
In de rust haakte Louis zoals gebruikelijk af. Gelukkig was Kenneth inmiddels gearriveerd zodat hij het veld in kon. Tien uur beginnen is natuurlijk ook erg vroeg. Vijf minuten na rust gaf Arie een steekpass aan Kenneth die een afgemeten voorzet afleverde op Rob Sig, die voor de 4-1 zorgde. Daarna kabbelde de wedstrijd naar het einde. Vermeldenswaardig is verder dat ook Marcel en Wilco nog geblesseerd raakten, zodat we de wedstrijd eindigden met zes geblesseerde spelers langs de lijn. Een record. Rest nog de heer Veldhuis sr. uit te roepen tot supporter van de week.

(verslag: Jan Willem)

--------------------------------------------------------------------------------

Zondag 12 oktober 2008: Papendrecht 5 - HZ´75 2: 4 - 0

Een etmaal voor de wedstrijd hadden we nog maar liefst 18 spelers die mee wilden doen, een heel gepuzzel voor de opstelling zou dat betekenen. Gelukkig viel zoals gebruikelijk op het laatst de één na de ander af, zodat we de wedstrijd met één fitte reservespeler zouden beëindigen. Één van die late afvallers was Arie. Vroeger speelde dit slangenmens gewoon door met twee gebroken benen, nu haakte hij af vanwege een blaar die met het blote oog niet eens zichtbaar was.
Het eerste kwart van de wedstrijd had Zondag 5 veel moeite met de tegenstander totdat Frank van het veld stapte. Vroeger stierde deze getrouwde rechterspits 90 minuten lang over de velden. Sinds hij er een minnares bijgenomen heeft, speelt hij slechts sporadisch een wedstrijd uit. Geen idee was hij ´s nachts allemaal uitspookt, maar meestal haakt hij snel na het openingssignaal uitgeput af, als hij al in staat is de wedstrijd te beginnen.
Frank werd vervangen door Gerardo en dat kwam het spel van Papendrecht duidelijk ten goede. Het was dan ook de aalgladde Italiaan die met een weergaloze actie de 1-0 voorbereidde, die Rob Uitermarkt maar hoefde binnen te tikken. Rob zorgde ook voor de 2-0. Rob heeft de laatste tijd een metamorfose van jewelste ondergaan. De afgelopen tien jaar deed hij nauwelijks iets goeds behalve zich afmelden voor een wedstrijd vanwege een familiedag. Hij scoorde slechts sporadisch en als hij al scoorde was het meestal in eigen doel. Dit seizoen heeft hij al 5 keer het net van de tegenstander weten te vinden. Hulde.
Na de 2-0 kwam HZ’75 stevig opzetten en dreigde het alsnog moeilijk te worden voor Zondag 5, totdat Edwin zijn beste actie van de dag inzette: hij ging het veld uit voor Johan, onze noeste sloper. Vanaf dat moment draaide het weer: Patrick maakte de 3-0 vanaf de strafschopstip en Rob van den Sigtenhorst scoorde de 4-0. Daarna hield Zondag 5 zich voornamelijk bezig met het vasthouden van de nul. En dat lukte ook. Maar ja, wat wil je dan ook, met kanjers achterin als laatste man Wim Veldhuis en keeper Gerrit Landstra, samen bijna 100 jaar, dus een enorme ervaring.
Rest Perry nog te bedanken voor de vrolijke noot. Tenslotte nog een vriendelijke doch dringende oproep aan alle hondenbezitters die sportpark Slobbengors bezoeken: zou u zo vriendelijk willen zijn de velden niet meer als hondentoilet te willen gebruiken. Het opruimen van hondendrollen voorafgaand aan een wedstrijd is geen fijn begin van de ochtend.

(verslag: Jan Willem)

 

--------------------------------------------------------------------------------

5 oktober 2008: SVC 4 - Papendrecht 5 (Zon)

Uitslag 3-6

'Zondag 5 recht zijn rug'

In de vroege ochtend verzamelen in de druilerige regen. Ondanks alle hoosbuien die geweest zijn blijkt de wedstrijd in Standdaarbuiten tegen SVC gewoon door te gaan. Op het tijdstip van vertrek zijn er welgeteld 4 spelers. Leuk om te kaarten, niet om te voetballen.
Even flink rond bellen levert een paar fraaie quotes op. Zoals "ik kom niet, aan mij heb je toch niets"; "laat mij maar slapen, ik lig er net in"; "dit kan niet waar zijn".
In de kleedkamer bij SVC blijkt iedereen, hetzij met enige vertraging, toch te zijn gekomen en hebben we een selectie van 16 man!
Het veld is goed bespeelbaar en het is zo goed als droog. Wel een flinke wind die we de 1e helft tegen hebben. SVC is gemiddeld een stuk jonger dan wij en ze maken flink tempo.
De kansjes die ze krijgen benutten ze echter niet. Dat doet Zondag 5 een stuk beter. Een voorzet van rechts wordt door Patrick doorgekopt en valt voor de voeten van Arie. Met links trapt hij de bal binnenkant paal in de verre hoek. Even later wordt Patrick gevloerd in de zestien. Strafschop! De jonge keeper van SVC keert echter de inzet van Arie. Tja, daar sta je dan, met je nieuwe, hagelwitte kicksen.
Gelukkig schiet Louis te hulp. Uit de aansluitende corner van Gerardo krijgt SVC de bal niet weg en van een meter of acht kogelt Louis de bal in de korte hoek. Toch 0-2.
Daarna volgt een mooie aanval van Zondag 5. Gerardo speelt in op Arie aan de linkerkant. Die houdt even in en geeft mee aan de op snelheid voorbij komende Louis. Zijn voorzet wordt binnen gewerkt door Patrick.
SVC kan het eigenlijk niet geloven en zet nog eens flink aan. Goed keeperswerk, de lat en een beetje fortuin houden SVC van scoren af. Onnodig balverlies van Zondag 5 zorgt er op slag van rust toch voor dat SVC kan uitbreken en scoren middels een fraaie lob.
In de rust de nodige wissels in het team. En het gevoel dat de wedstrijd nog niet gespeeld is.
In de 2e helft heeft ook SVC gewisseld en blijkt de spits van het tweede te zijn ingezet. Al snel zorgt zijn inbreng voor het nodige gevaar. En binnen 10 minuten is onze mooie voorsprong verdwenen en staan we op 3-3.
Zondag 5 wankelt.
SVC gaat door maar dan komt er toch iets boven bij Zondag 5: wij gaan hier vandaag niet verliezen.
Ineens gaan we extra stappen maken, vanaf de zijlijn moedigt Rob S. iedereen continu aan. De extra arbeid heeft resultaat. Arie wordt op rechts diep gestuurd, houdt zich even met de verdediger bezig en zijn terug gelegde bal wordt door Rob U. binnen geschoten. Niet veel later weer een voorzet op Rob U. en wederom heeft de keeper het nakijken. Toch blij dat we hem gebeld hebben!
Daarna een vrije trap op 20 meter van het doel. Frank zet zich achter de bal en krult het leer om de muur.
Binnen 10 minuten hebben we weer een voorsprong van 3 doelpunten.
De wedstrijd golft hierna nog op en neer maar goed verdedigend werk van Gerardo, Wim, Eric, Wilco, Johan en Herman zorgt ervoor dat SVC niet meer scoort en zo eindigen we uiteindelijk met een 3-6 overwinning voor Zondag 5.

Opstelling: Gerrit, Marcel (46. Wim), Eric, Herman, Wilco, Gerardo, Johan, Rob S.(46. Rob U.), Louis (46. Roland), Arie, Patrick (46. Frank).
Vlag: Jan-Willem.

(verslag: Arie)

--------------------------------------------------------------------------------

28 september 2008:  Papendrecht 5 (Zon) - Rood Wit W 6

'Zondag 5 zet zegereeks voort'

Het veld was nog in nevel gehuld voorafgaand aan de wedstrijd tegen Rood Wit W 6 uit Sint Willebrord.
Zondag 5 had een selectie van 15 man tot haar beschikking. Jammer genoeg moest Edwin in de warming-up afhaken met en blessure. Rood Wit W had maar 10 man. Misschien was dit de oorzaak dat Zondag 5 een beetje lichtvaardig aan de wedstrijd begon. Pas na een klein kwartier werd het veldspel beter, hierna kwamen de eerste kansen.
De keeper van Rood Wit W kreeg een afstandschot niet onder controle en Patrick was er als de kippen bij om tijdens zijn competitie debuut direct te scoren. Hierna legde Zondag 5 aanval na aanval op de mat.
Via de rechterkant viel rechtsback Marcel op met de nodige rushes langs de lijn. Het middenveld was in handen van Gerardo, Johan en Louis. Vooral Louis beleefde een fijne ochtend met veel ruimte om te voetballen.
Aan de linkerkant kwam het gevaar van Herman en Arie.
Zo ontstond ook de 2-0. Arie werd weggestuurd door Herman en zijn afgeslagen voorzet werd door Johan als een streep onder de lat geknald. Uit een corner van Herman kopte de hoog opspringende Patrick de derde treffer binnen. De ruststand kwam op 4-0 nadat uit een volgende corner de keeper de bal niet vast kon houden en Arie de bal binnen tikte. Daar konden ook de verdedigers op de lijn niets meer aan veranderen.
In de rust 3 wissels waardoor er een compleet nieuwe voorhoede binnen de lijnen kwam met Rob U, Gerardo en Rob S.
Er was wat minder beweging zonder bal waardoor de opbouw van achteruit niet geheel goed meer verliep. De vrije mensen Wim en Johan hadden hierdoor moeite om de spitsen in de diepte aan te spelen. Wel wist de ingevallen Wilco aan de rechterkant een paar keer goed door te zetten. Vanaf deze kant kwam dan ook de voorzet die door Rob U. over de keeper werd geschoten. 5-0.
Hierna had Zondag 5 nog wel de nodige kansjes, maar ook omdat Rood Wit W bleef strijden leverde dit voor ons geen doelpunten meer op. De spits van Rood Wit W wist wel onze verdediging incl. keeper Robert 2 keer te passeren.
De wedstrijd liep al op zijn einde en nadat de keeper van Rood Wit W tijdens een uiterste inspanning hard met de doelpaal in aanraking was gekomen besloot de de prima leidende scheidsrechter de wedstrijd te beeindigen.
Weer 3 punten erbij voor Zondag 5 maar gezegd moet worden dat Rood Wit W, ondanks dat ze de gehele wedstrijd met 10 man hebben gespeeld, prima en positief is blijven voetballen.
Opstelling:
Robert, Marcel, Wim, Eric, Jan-Willem, Louis (46. Wilco), Johan, Gerardo, Herman, Patrick (46. Rob S.), Arie (46. Rob U.)

(verslag: Arie)

--------------------------------------------------------------------------------

21 september 2008: FC Moerstraten 3 - Papendrecht 5 (Zon)

'Zondag 5 wint weer'

Op een zonovergoten sportpark "De Dreef" trad Zondag 5 aan voor de 3e competitiewedstrijd tegen FC Moerstraten 3.
Benieuwd of er weer een goede prestatie kon worden neergezet na de overwinning van vorige week. De start was wat onrustig, maar Zondag 5 had wel een veldoverwicht. Dit leverde wat kansjes op maar Arie stond nog niet op scherp.
Halverwege de 1e helft was het Frank die de wedstrijd opende met een schot van zo'n 20 meter. De keeper was kansloos.
Verdedigend was Eric goed op dreef en zo werden de aanvallen van Moerstraten in de kiem gesmoord.
Na een fraaie steekpass van Gerardo kwam Arie in scoringspositie. Dit keer faalde hij niet, 0-2. Dit was ook de ruststand.
In de 2e helft kwam Jan-Willem in het veld, hij had er al een wedstrijd op zitten met het Zevende. De spieren moesten nog even wat opwarmen maar al snel was de verdediging met Wilco als voorstopper goed georganiseerd.
Inmiddels had Roland na wat omzwervingen door Brabant het sportpark gevonden en ging hij op het middenveld spelen. Na de 0-3 van Frank volgende een wat mindere fase van Zondag 5 en kwam Moerstraten via een mooie goal terug in de wedstrijd.
Papendrecht herpakte zich en begon weer beter te combineren. Na terugleggen van Arie knalde Frank de bal tegen de touwen, zijn derde goal. Hiermee was de wedstrijd beslist. Frank moest van het veld met een blessure waardoor Wim weer binnen de lijnen kwam.
Bij de tegenstander was het beste er wel af en het doel van Moerstraten werd flink onder vuur genomen met schoten van afstand. Wim en Roland (over) en ook Rob Uitermarkt en Herman (naast) hadden het vizier niet op scherp staan.
Van dichtbij lukte het wel en via Rob van den Sigtenhorst en Arie (2x) liep de stand op naar 1-7.
Zo eindigde deze sportieve wedstrijd tegen een leuk team van een kleine maar gezellige vereniging.
Na een paar jupilertjes keerden we huiswaarts. Thuis is altijd gemakkelijk te vinden en zeker met de moderne navigatiesystemen. Daar kun je gewoon op vertrouwen!
Volgende week een thuiswedstrijd tegen Rood Wit W op het fraaie Slobbengors. Aftrap 10:00 uur

(verslag: Arie)

 

--------------------------------------------------------------------------------

14 september 2008: Papendrecht 5 (Zon) – Victoria’03 9

‘Zevenklapper Zondag 5’

Vandaag stond de eerste thuiswedstrijd van het seizoen op het programma. Eerder al werd met 4-1 uit tegen Dubbeldam verloren.
Zondag 5 was er op gebrand om een goed resultaat te halen tegen Victoria’03. Vanaf de aftrap werd de tegenstander direct onder druk gezet wat resulteerde in veelvuldig en lang balbezit. Dat was even wennen voor Zondag 5. De bal bleef goed in de ploeg en al snel viel dan ook de 1e treffer.
Op links zette Kenneth goed door en zijn voorzet kwam voor de voeten van Rob S. die via de vingertoppen van de keeper scoorde. Hierna liep de score snel op De mooiste treffer kwam op naam van Roland. Nadat zijn directe corner nog door een verdediger van de doellijn kon worden gekopt,  kwam de bal opnieuw voor zijn rechtervoet en ditmaal sloeg de bal hard in de verre hoek.
Victoria kon hier weinig tegenover stellen, ruststand 6-0.
Na de thee echter waren ze niet van plan om verder als schietschijf te fungeren en kwamen ze beter in hun spel. Ook Zondag 5 bleef prima spelen, met daarin

een opvallende rol voor onze nieuwe aanwinst Herman die vanaf het middenveld prima passes verstuurde.
De verdedigers en keeper Gerrit wisten de kleine kansjes van Victoria onschadelijk te maken en zo bleef “de nul” staan.
Uiteindelijk kwam de eindstand op 7-0 na wederom een assist van Kenneth die door Arie (zijn 4e treffer) werd binnen gelopen.
Scoreverloop:
1-0 Rob S.
2-0 Arie
3-0 Roland
4-0 Arie
5-0 Kenneth
6-0 Arie
7-0 Arie
 
Volgende week staat er weer een uitwedstrijd op het programma tegen FC Moerstraten 3. Aftrap 12:30 uur

(verslag: Arie)

 

9 maart 2008: Papendrecht 5 (Zon) - Baronie 10: 3-0

'Papendrecht 5 (Zon) herpakt zich enigzins tegen Baronie'
Na de 'blamage van het seizoen' speelde Papendrecht vandaag aan tegen Baronie. Uit tegen dezelfde ploeg was deze wedstrijd een feest, waar met 1-10 werd gewonnen. Daarbij moet gezegd worden dat Kenneth bij zo'n 8 doelpunten betrokken was. Hij was er vandaag helaas niet bij en Arie Verzijl zou dan ook zijn plekje voorin innemen. Tenminste, dat was waar we op hoopten, alleen Arie moest in de w-up al afhaken. Daardoor daalde het spelersaantal naar 12 en dus zou het een zeer zware morgen worden voor een deel van het team. Papendrecht begon goed aan de 1e helft. Er werd bij vlagen goed verzorgd gevoetbald en de spelers van Baronie liepen feitelijk achter ons aan. In de beginfase werden al enige kansen gecreëerd, alleen de scherpte was nog niet zodanig dat er afgerond kon worden. Rob van den Sigtenhorst gaf halverwege de 1e helft het goede voorbeeld en schoof hem op professionele wijze in de verre hoek. Keeper kansloos en 1-0 voor. Edwin had dit seizoen zijn doelpuntje al meegepikt, maar was van plan er een schepje bovenop te doen. Niet veel later scoorde hij dan ook uit de combinatie met Frank Glimmerveen de 2-0. Een mooie aanval, goed afgerond en dus terecht 2-0. Tot aan de rust was Papendrecht overduidelijk sterker, Baronie kwam niet aan voetballen toe. Bijkomend smetje was dat Erik ook geblesseerd moest afhaken en daardoor waren de wissels al snel verbruikt. Papendrecht kon de score (nog) niet uitbreiden en daardoor bleef de ruststand steken op 2-0 in het voordeel van de Rood-Zwarten. De 2e helft speelden we met de wind in het gezicht en dit was te merken ook! De eerste 10 minuten werd er nog enigszins verzorgd gevoetbald en dit werd ook bevestigd door Johan, die doodleuk vanaf 25 meter de bal de kruising inschoot. De 3-0 was daarmee een feit. Edwin had zijn dag vandaag en wist bijna de 4-0 te maken, alleen schoot net te snel, waardoor de bal voorlangs vloog. Daarna ging het bergafwaarts. Het spel speelde zich af op onze helft en Baronie kon prijsschieten. Gelukkig liepen er meerdere spelers bij die nogal wat richtingsgevoel mistten, daardoor verween er geen enkele bal achter keeper Gerrit Landstra. Dezelfde keeper die 2 keer een bal goed pakte en daarmee 'de nul' hield. Baronie was ook uitgeteld na 80 minuten en Papendrecht pakte verdiend de 3 punten. Volgende week het spektakelstuk tegen Blauw-Wit, de Arie Verzijl wedstrijd. Het beloofd weer iets moois te worden!

--------------------------------------------------------------------------------

 

2 maart 2008: Papendrecht 5 (Zon) - Be Raedy 5: 1-5
 
'Papendrecht 5 (Zon) maakt een hopeloze indruk tegen Be Raedy'
Na de wedstrijd tegen koploper Boeimeer, die uit in 0-0 eindigde, kon vandaag aangetreden worden tegen 'outsider' Be Ready. Uit eindigde deze wedstrijd in 1-2 voor de Papendrechters, waar Robert Rijntjes een fantastische wedstrijd keepte en de punten voor ons binnensleepte. Veel spelers waren net terug van winterstop en daardoor waren er 14 man aanwezig. In de beginfase speelde Papendrecht goed vooruit en scoorde na korte tijd ook de 1-0. Doelpunt gemaakt door Frank van de Graaf, die na lang blessureleed zijn rentree kon maken en ook direct verzilveren. Be Ready was daarmee overduidelijk wakker geschut en dat was misschien wel net wat we niet wilden hebben. Want de 1-0 voor Papendrecht was een van de zeer spaarzame positieve momenten in deze wedstrijd. Be Ready mocht voetballend doorkomen en ook betrekkelijk makkelijk de kansen afmaken. Papendrecht gaf te weinig tegengas en daardoor stond het een kwartier later alweer 1-2 in het voordeel van de gasten. Die voetbalden vrolijk verder, alleen wisten de score voor rust (nog) niet uit te breiden. In de rust werden enige wisselingen doorgevoerd en daarna konden we weer aantreden voor de 2e helft. Na rust liet Papendrecht Be Ready gewoon hun gang gaan, waardoor zij een uiterst prettige morgen beleefden. Kort na rust werd de 1-3 binnen geschoten en na enige tijd was de 1-4 ook een feit. Uiteindelijk werd de score 1-5, wat in de ogen van Be Ready op een eigen goal van Wilco leek. Die blokte echter alleen zijn tegenstander af, zonder de bal aan te raken, om het de keeper wat makkelijker te maken. Die stond op dat moment te slapen, daardoor raakte niemand de bal aan en verdween hij ook in de goal. Gelukkig wist de verdediging nog enigszins de aanvallers van Be Ready te stuitten, anders had de score veel groter uitgelopen. Papendrecht had tot nog toe 1 thuis niet verloren (uit 1 keer) en daarmee was dan ook direct de grootste nederlaag van dit seizoen een feit. Volgende week krijgen we weer de kans om wat anders te laten zien en wel thuis tegen Baronie.

--------------------------------------------------------------------------------

 

10 februari 2008: PCP 6 - Papendrecht 5: 1-6

'Zondag 5 begint goed aan tweede helft competitie'
Na twee maanden zonder wedstrijd gespeeld te hebben, begon voor Papendrecht 5 vandaag de tweede competitiehelft. En wel uit tegen PCP 6 in Breda. Even ter herinnering: thuis werd er 4-4 gelijkgespeeld, na een voorsprong van 4-1, die in de slotfase weggegeven werd. Dit mede door een door Edwin veroorzaakte penalty. Edwin was er vandaag niet bij, dus hier zouden we vandaag alvast geen last van hebben. In het begin van de wedstrijd werd er aan beide kanten afgetast en dus voorzichtig begonnen. Toch pakte Papendrecht de draad snel op en kwam het steeds gevaarlijker opzetten. Na een aantal minuten gespeeld te hebben, werd Kenneth de diepte in gestuurd. Hij hield zijn tegenstanders van zich af en rondde beheerst af: 0-1 en de kop was eraf. Papendrecht drukte door en ging direct op zoek naar de 0-2. Deze volgde niet veel later en werd door Frank Glimmerveen binnengeschoten. PCP probeerde wat terug te doen door sporadisch op te komen en voor gevaar te zorgen. PCP kwam een paar keer voor de goal van Papendrecht, alleen verder dan 2 corners kwam het tot nu toe nog niet. Papendrecht voetbalde vrolijk verder en kwam steeds vaker voor de goal van PCP. Alleen stond het vizier nog niet bij iedereen op scherp en kon de score nog niet uitgebreid worden. Totdat Gerardo op zijn wenken bediend werd en de bal vanuit de tweede lijn strak de kruising inschoot: 0-3. Frank Glimmerveen bepaalde even later de ruststand op 0-4. De eerste helft verliep goed, met bij vlagen combinaties over de zijkanten. In de tweede helft vervolgde Papendrecht met een doelpunt van linksback Jan-Willem (!). Naar eigen zeggen had hij al 5,5 jaar niet meer gescoord en dus was dit voor hem mooi meegenomen in deze wedstrijd. De stand werd hiermee opgekrikt naar 0-5. PCP had tot nu toe nog steeds weinig in te brengen. Eén van de meest gevaarlijke spelers uit de eerste helft stond nu op doel en dus werd het voor hun alleen maar moeilijker. Halverwege de tweede helft werd een aanvaller van PCP diepgestuurd vanuit buitenspelpositie en werd dus afgevlagt. Alleen nam de scheidsrechter het signaal niet over en gaf heel eigenwijs een corner. En dat terwijl de bal via de aanvaller over de achterlijn verdween. De corner vanaf de linkerkant werd ingedraaid en niet helemaal goed verwerkt door de Papendrechtse defensie. De rebound werd via de paal binnengetikt: 1-5 en de eer voor PCP was hiermee gered. Papendrecht creëerde kans op kans, alleen werden de grootste kansen tot nu toe nog gemist. Kenneth maakte de score compleet door de 1-6 binnen te schieten.
Papendrecht speelde overtuigend en liet zich niet meetrekken naar het lage niveau van PCP. Daarmee was de eerste overwinning in 2008 een feit. Een goed begin is het halve werk en volgende week kunnen we dit doorzetten in de uitwedstrijd tegen Madese Boys, die om 11.00 uur zal beginnen.

--------------------------------------------------------------------------------

 

16 december 2007: Raamsdonk 7 - Papendrecht 5: 2-4,

'Zondag 5 nadert koploper'
Vandaag, zondag 16 december '07, stond de laatste wedstrijd van dit jaar op het programma. Om 10.00 uur werd er afgetrapt op het hoofdveld in een waterkoud Raamsdonk. Op een hard en moeilijk bespeelbaar veld was het zondag 5 dat met een 0 - 3 voorsprong de rust in ging. De tweede helft met een opleving van de thuisclub en een mindere fase van Papendrecht werd de stand toch nog 2 - 3. Voor het eerst in zijn voetbalcarriere moest Wim Veldhuis voor straf 5 minuten toekijken vanaf de zijlijn, na een onschuldige actie op een tegenstander, om de gelijkmaker te voorkomen. Na doelpunten van Frank Glimmerveen (2x) en Ed Duinhouwer was het uiteindelijk Johan Keizer die voor de knock-out zorgde. Einduitslag 2 - 4. (Eric Hoorn)

--------------------------------------------------------------------------------

 

16 december 2007: Raamsdonk 7 - Papendrecht 5 (zon): 2-4

'Zondag 5 pakt 7e overwinning van het seizoen'
Na 3 zondagen zonder voetbal kon er vandaag weer gespeeld worden. Vanaf het Slobbengors vertrokken wij richting Raamsdonk, om daar met uiteindelijk 13 man aan te treden tegen hun 7e elftal. Vannacht had het een aantal graden gevroren en dit was ook duidelijk te zien toen wij het veld opkwamen. Het veld was hard en glad en de grip was ver te zoeken. Bovendien was het veld hobbelig met veel kleine kuiltjes en dit was tijdens de warming-up al te voelen aan o.a. de enkels. Het was even wachten op de scheidsrechter, die vandaag wat later dan gepland aankwam. Op het hoofdveld zou er een andere wedstrijd gespeeld worden, alleen daar kwam helemaal geen scheidsrechter, want hij was ziek. Beide teams aldaar besloten om daarom maar niet te voetballen en hierdoor konden wij opschuiven naar het 1e veld. Dit veld was wel vlak, alleen misschien hierdoor nog harder en gladder dan het 2e veld. Ondanks dat werd er na enige tijd wachten toch gefloten voor het begin van de westrijd.
Raamsdonk 7, op papier een makkelijke tegenstander, maar bij ons zegt dat helemaal niets, gezien het spel van de afgelopen wedstrijden. Toch had Papendrecht de hele 1e helft de overhand. Met beter voetballend spel dan de afgelopen wedstrijden werd er keer op keer een weg gezocht naar het doel van Raamsdonk. Tot aan de 16 ging dit goed, alleen het ontbrak in het begin nog aan de eindpass, die niet altijd aankwam. In de eerste 20 minuten kwamen er daardoor ook geen grote kansen. Raamsdonk speelde afwachtend en kon alleen gevaarlijk worden als Papendrecht balverlies leed. Dit gebeurde sporadisch, maar Raamsdonk kon hier niet van profiteren. Papendrecht had het betere van het spel, maar toch kwam het eerste grote gevaar van de kant van Raamsdonk. De centrale spits werd diepgestuurd na balverlies van Papendrecht. De centrale verdediging stond positioneel niet goed en dus kon de spits vrij doorlopen. Wilco, linksback vandaag, antipiceerde echter goed en kon het gat naar de spits dichtlopen. Hij veroverde de bal en Papendrecht kon weer opnieuw beginnen aan een aanval. In de tweede fase van de eerste helft werden de Rood-Zwarten dreigender en dit betaalde zich uit in een aantal kansen. Arie Verzijl wist na goede passes van o.a. Johan Keizer en Rob van den Sigtenhorst regelmatig voor het doel van Raamsdonk te komen, maar tot nu toe leverde dit nog niets op. Een paar minuten later werd Frank Glimmerveen vrij voor de keeper gezet en zonder te aarzelen plaatste hij de bal in het doel: 0-1. De kop was eraf en Papendrecht kon het aanvallende spel voortzetten. Weer een paar minuten later werd diezelfde Frank Glimmerveen weer gezocht en hij kon voor een tweede keer afronden: 0-2. Even later volgde misschien wel de mooiste aanval van de dag. Van achteruit werd over veel schijven, via Wim Veldhuis, Rob van den Sigtenhorst, Johan Keizer, Rob Uitermarkt, Arie Verzijl en Frank Glimmerveen, uiteindelijk Edwin Duinhouwer gevonden, die na de bal nauwkeurig goed te leggen, de bal in de korte hoek binnenschoot: 0-3. Hij had daarmee, zoals hij zelf zegt, zijn jaarlijkse doelpuntje weer te pakken. Dat hebben we ook maar weer gehad, zou je zeggen. Raamsdonk kon hier niet meer dan plaagstootjes tegenover zetten en dus gingen we met een zeer verdiende 0-3 voorsprong de rust in. Voetballend ging het beter dan de afgelopen wedstrijden en dit werd dan ook direct uitbetaald. Wedstrijd gespeeld zou je nu zeggen. Maar nee, er moest natuurlijk nog een 2e helft gespeeld worden! Dus Raamsdonk had nog kans om terug te komen? Niet als je het spel van de 1e helft voortzet. Maarja, helaas besefte niet iedereen dit. De buit leek al binnen, dus die 2e helft, dat doen wij wel effies. Tijdens de eerste fase van de 2e helft werd van Papendrechtse kant misschien wel het slechtse voetbal van het seizoen vertoond. Iedereen liep naar voren en er werd maar sporadisch meeverdedigd. De rust op het middenveld, zoals in de 1e helft, was compleet verdwenen en Papendrecht kwam niet meer aan voetballen toe. Kinderlijk balverlies voerde de hoofdmoot en Raamsdonk rook bloed. Een aantal frisse spelers waren ingebracht en zij wisten ook het verschil te maken. Raamsdonk werd gevaarlijker en gevaarlijker en een tegendoelpunt hing in de lucht. Dit bleef ook niet lang uit en Raamsdonk scoorde de 1-3 na slecht verdedigen van Papendrecht. Raamsdonk drukte door en dwong een aantal vrije trappen en corners af. Uit een vrije trap werd een inkomende speler gezocht, die na keeper Gerrit Landstra in de mangel te nemen, de bal verlengde. De bal werd via de lat verwerkt, maar 3 inkomende tegenstanders wisten gezamelijk toch de 2-3 binnen te tikken. Papendrecht liet de schouders hangen en oude problemen leken ons weer fataal te worden. Nonchalant de tweede helft instappen, niet de rust in het spel kunnen bewaren, niet goed (mee)verdedigen en ouwehoeren tegen elkaar in plaats van elkaar te coachen en te sturen. Even later werd aanvoerder Wim Veldhuis 5 minuten naar de kant gestuurd, na het vloeren van een tegenstander. Volgens de scheidsrechter kwam hij hiermee weg, want hij had hem zelfs rood kunnen geven na het vloeren van een doorgebroken speler. Hierna kwam Johan Keizer na een wisselbeurt weer in het veld en Papendrecht probeerde onder aanvoering van hem de draad weer op te pakken. Er kwam meer rust in het spel en er kon weer naar voren gevoetbald worden. Dit leverde nog een aantal kansen op, maar tot zo'n 7 minuten voor tijd gebeurde hier niets mee. Totdat Johan Keizer na een voorzet goed doordrukte en na verschillende duels te winnen de bal langs en over de keeper het doel in wist te werken: 2-4. Dit gaf een bevrijdend gevoel en de spirit was weer terug. Raamsdonk gaf de wedstrijd op en Papendrecht kon de wedstrijd hierdoor uitspelen. In de laatste minuten zette Wilco Frank Glimmerveen met een goede voorzet vrij voor de keeper, maar hij had net iets te veel tijd nodig om af te kunnen drukken. Ondanks dat hij in vorm is de laatste tijd en een goede wedstrijd van zijn kant kon hij deze kans niet verzilveren. Eindstand 2-4 in het voordeel van de Rood-Zwarten. Papendrecht speelt de laatste wedstrijden vooral tegen de mindere tegenstanders niet weergaloos. Zo ook vandaag. Naast regelmatig balverlies, slecht (mee)verdedigen was ook het grote aantal foute inworpen opvallend (ook van de kant van Raamsdonk). Door deze overwinning boekte Papendrecht haar 7e overwinning van dit seizoen en komt Papendrecht na 11 wedstrijden op 24 punten, wat voor Zondag 5-begrippen een hele goede perstatie is. De eerste competitiehelft zit er nu op en het is tijd voor de winterstop. Gezien het koude weer de laatste weken en daardoor de toestand van de velden komt dit ook wel mooi uit. De competitie wordt voor ons vervolgd op 20 januari, met een thuiswedstrijd om 10.00 uur tegen outsider Be Ready. (verslag: Wilco Theunisse)

--------------------------------------------------------------------------------

 

25 november 2007: Papendrecht 5 (Zon) - Blauw-Wit '84 4: 5-3

Na 9 speelronden en ook tot nu toe 9 verliespunten heeft Zondag 5 zich op een keurige 4e plaats genesteld, wat natuurlijk geen verkeerde prestatie is. Vandaag wachtte ons Blauw-Wit '84, wat tot nu toe niet verder komt dan een 8e plaats op de ranglijst, maar dat zegt natuurlijk ook niet alles. Voordat iedereen het veld op kon, werd er even in de hal gewacht vanwege een aantal flinke regenbuien. Na een paar minuten besloten we om toch maar het veld op te gaan en aan onze warming-up te beginnen. Zoals al eerder gezegd, moet je geen enkele tegenstander onderschatten, zo ook Blauw-Wit 84 niet. BW zette direct druk en wist binnen 10 minuten op 0-2 te komen. Papendrecht moest duidelijk nog wakker worden en BW profiteerde hiervan. BW liet zich hierna wat terugzakken en daardoor kon Papendrecht op zoek naar de aansluitingstreffer. Voetballend was het niet echt om over naar huis te schrijven en daar kwamen dus ook geen grote kansen uit voort. De 1e helft was al voorbij halverwege, toen Papendrecht een vrije trap kreeg van een meter of 20-25 van het doel van BW af. De bal lag vrijwel recht voor de goal en dus was dit een uitgelezen kans om terug te komen in de wedstrijd. Frank Glimmerveen ging achter de bal staan en krulde de bal feilloos het doel in: 1-2 en Papedrecht deed weer mee. Niet veel later brak Arie door de verdediging van BW. Na een paar kleine kansen eerder te missen, schoot hij nu wel raak en trok de stand hiermee gelijk: 2-2. Met deze stand gingen we ook de rust in. Al met al een rommelige 1e helft, waar Papendrecht voetballend niet uit de verf kwam. De laatste weken is dit geen ongewoon beeld en dus leverde dit onderling aardig wat negatieve kritiek op.
Na een aantal wisselingen in de opstelling kon het veld weer betreden worden. Papendrecht begon de 2e helft sterker dan in de 1e. Arie, die inmiddels op stoom kwam, scoorde binnen een paar minuten de 3-2. Papendrecht dacht nu wat meer naar voren te kunnen voetballen en gaf daardoor ruimte achterin weg. BW profiteerde van deze ruimte en dwong een corner af. De bal draaide in naar de 2e paal, werd afgeslagen en weer terug in gebracht. Een speler van BW schoot de bal naar de verre hoek en de bal vloog het doel in: 3-3. Papendrecht kon nu weer van voren af aan beginnen. Het spel golfde even later op en neer en regelmatig moesten alle zeilen bijgezet worden om BW af te stoppen. Gelukkig deed Gerrit vandaag ook zijn werk en kon BW niet tot scoren komen. Ongeveer halverwege de 2e helft volgde er een belangrijk moment. Arie stoomde weer eens op via de linkerkant en omspeelde met ogenschijnlijk gemak drie spelers van BW. Toen hij de 3e tegenstander passeerde wees iedereen van BW dat de bal over de zijlijn was geweest. De grensrechter en de scheidsrechter lieten doorspelen en dus kon Arie de achterlijn halen. Hij speelde Frank Glimmerveen in, die volledig vrij stond bij de 2e paal en hij kon zo de 4-3 binnen schieten. Dit zorgde voor flink wat commotie bij BW en het spel lag hierdoor 5 minuten stil. De scheidsrechter wist de ploeg echter zover te krijgen dat er doorgespeeld werd. Papendrecht bewaarde de rust en mede dit zorgde ervoor de wedstrijd gespeeld was. Gerardo kon even later op snelheid zijn man passeren en ronde knap de 5-3 af. BW probeerde het nog wel, maar Papendrecht hield het achterin goed dicht. Daardoor kon Papendrecht weer de 3 punten thuis houden. Hoe je het went of keert, ondanks het slechte spel en de negatieve woordenwisselingen in en om het veld weet Zondag 5 op een of andere manier toch deze wedstrijden te winnen. Volgende week een moeilijkere tegenstander, namelijk Be Ready. Weer om 10.00 uur thuis, op het Slobbengors.

--------------------------------------------------------------------------------

 

7 oktober 2007: Baronie 10 - Papendrecht 5: 1-10

Na een stroeve seizoenstart waarin uit 4 wedstrijden slechts 5 punten werden behaald deed Papendrecht 5 vandaag, zondag 7 oktober '07, weer eens goede zaken in Breda. Bij Baronie waar om 10 uur werd afgetrapt stond het binnen 10 minuten al 0 -3. Uiteindelijk gingen de mannen van (Brabander) Wim Veldhuis, na een aantal verdiende Jupilertjes, weer huiswaarts met 3 punten na een 1 - 10 zege!!!