VI: november 2010
Johan Derksen: Papendrecht bestaat 90 jaar.
Terwijl de politici vrolijk blijven aanmodderen leven u en ik gelukkig fijn verder. De lachwekkende vertoning die “formatie” wordt genoemd zou in een gemiddelde Afrikaanse bananenrepubliek niet misstaan. Uiteindelijk interesseert het geen Nederlander meer wat er gebeurt, al denken politici en de media daar heel anders over.
Gelukkig is de zomer weer voorbij. Net als u heb ik thuis niets te vertellen, waardoor ik in een stacaravan op een camping in Frankrijk terecht ben gekomen. Ik kan u verzekeren dat de combinatie “Frankrijk” en “camping” mij redelijk mismoedig maakt. Slechts door het drinken van behoorlijke hoeveelheden wijn heb ik het overleefd.
Na het WK waarin Nederland met dramatisch spel bijna wereldkampioen werd is de vaderlandse Mickey Mouse competitie ook weer begonnen. Het niveau is lachwekkend, met Feyenoord als beschamend dieptepunt. De europacupwinnaar van weleer is zo goed als failliet. Zelfs transfervrije spelers zijn te duur en spelers van VVV moeten Feyenoord beter maken. Mario Been weet het ook niet meer. Zijn leiderschap is van het niveau Balkenende. Stoer worden Tim de Cler en El Ahmadi naar de tribune verwezen, om een week later weer te spelen. Leo Beenhakker kijkt, zucht en wrijft door zijn gezicht, maar met de redelijke vergoeding die elke maand wordt gestort houdt hij het nog wel even vol.
Ook het amateurvoetbal is weer van start gegaan. Als u naar Papendrecht 1 gaat kijken raad ik u aan de elftalfoto mee te nemen. Spelers van vorig jaar doen namelijk niet meer mee. Papendrecht bestaat dit jaar 90 jaar. Ik heb een zwak voor deze club, die al sinds begin jaren ’60 uitkomt op het hoogste of het één na hoogste niveau. In de tijd dat Papendrecht nog een gehucht was verraste Papendrecht het volledige amateurvoetbal. Twee keer werd het kampioen van de eerste klas, toen het hoogste niveau, met vrijwel louter Papendrechters. Cees Versteeg (Bolle Cees), Piet Veen (Piet de Pet), Joop Herwig, Cor Romijn, Bertus Ooijen, Barend Bezemer (Rooie Barend), Cor Hardam, Jan Troost, Cees Swijnenburg en vele anderen waren legendarisch in de Alblasserwaard en speelden om de landstitel voor duizenden toeschouwers.
Na deze generatie viel Papendrecht tijdelijk terug zonder ooit lager te spelen dan de eerste klas. Voor het eerst werden spelers van buitenaf gehaald. Geo Junte, Joop Molendijk en Karel Henneke brachten Papendrecht echter geen succes, ondanks de aanwezigheid van Abe Bergsma, Arie en Wout van der Linden, Wens Rupert, Wim Terstegen en de helaas veel te vroeg overleden Gerrit Romijn. De commercie deed zijn intrede toen Papendrecht met de letter P op het shirt het veld betrad. De mededeling dat die P voor Papendrecht stond werd door het bedrijf Projecta lachend voor kennisgeving aangenomen.
De jaren ’80 waren voor Papendrecht veel beter. Na een aantal mislukte pogingen met onder andere legendarische wedstrijden tegen Wilhelmus promoveerde Papendrecht naar de hoofdklasse. Met Verberkmoes, van der Griend, van Dongen, Duthler, Verheem, Uitermarkt, Molenaar, Uneputty, Michielse, Lutjeboer, Man, Bouw, van Giersbergen, Vievermans, Ooijen stond er een herkenbaar elftal dat zorgde voor volle tribunes en succes. Papendrecht won de districtsbeker en behaalde de 3e ronde van de KNVB beker door een legendarische overwinning bij Volendam.
Het laatste kampioenschap dateert van 2005 toen OJC Rosmalen in een zinderende wedstrijd met 4-1 werd verslagen met doelpunten van Heiszwolf, Karelse en Boudewijn.
Papendrecht heeft de topklasse niet kunnen halen, maar mij interesseert het niet. De ijdeltuiterij is ook in het amateurvoetbal lachwekkend. Spakenburg, Ijsselmeervogels, Rijnsburgse Boys en FC Lienden betalen kapitalen aan mislukte profs, elk team heeft 4 trainers en supporters worden in bedwang gehouden door stewards in gele hesjes.
Voor een paar Euro meer vertrekken spelers na een seizoen naar een volgende vereniging. Voor clubliefde is geen plaats meer.
Papendrecht doet noodgedwongen mee, maar leuk is het niet. Op een verdwaalde jeugdspeler na bestaat het eerste elftal uit buitenstaanders. Aardige jongens, prima inzet, niets op tegen. Maar de binding is weg.
Dankzij Mark Kalishoek speelt Papendrecht nog altijd op hoofdklasse-niveau. Wellicht durft hij het aan, terug naar de basis. Ik verlang weer naar bijnamen, naar spelers die op de fiets naar het veld kunnen komen. Aangevuld met een paar jongens uit de regio. Dan behoeft de elftalfoto ook niet meer meegenomen te worden op zondagmiddag.
Uw linkspoot, Johan Derksen.
--------------------------------------------------------------------------------
VI: oktober 2010
Gerrit Landstra en Jan Willem de Man, helden van veld 4.
Het gaat geweldig met het Nederlandse voetbal. We zijn vice-wereldkampioen, de stadions zitten vol en we spelen met twee teams in de Champions League. En in 2018 organiseren we het WK.
Ik kan me wezenloos eregeren aan dergelijke prietpraat. Het Nederlandse voetbal stelt namelijk helemaal niets meer voor. Op een beschamende wijze haalde Nederland de finale van het afgelopen WK. Met destructief voetbal werd de naam van Nederland te grabbel gegooid. Je mag daar overigens niets van zeggen, want voor je het weet wordt de media geboycot door de ijdeltuiten van Oranje. En ben je niet welkom op de genante bruiloft van Yo en Wes, die overigens inmiddels weigeren te betalen voor de kaviaar, de champagne en de speciaal ingevlogen duiven. Maar zoals Yo zei, ik trouw tenslotte maar één keer, althans met Wes.
De Nederlandse ploegen in de Champions League staan voor schut. Als een stel Armeense postbodes werd Ajax vernederd in Madrid. Het gelijke spel tegen Milan werd met gejuich ontvangen, waarbij gemakshalve vergeten wordt dat Milan op 25% kracht speelde. En Auxerre kan nog niet mee in de Jupiler-League.
Nederland wil het WK van 2018 organiseren. Met veel geslijm en steekpenningen moeten de heertjes van de UEFA worden gepaaid. Codenaam: operatie Yab Yum. Normen en waarden spelen geen rol meer. We moeten als land bereid zijn de UEFA belastingvrijstelling te geven, de ARBO-wet moet buiten werking worden gesteld, de snelweg moet worden vrijgemaakt voor Blatter en uiteraard zijn 5 sterren hotels nog niet genoeg. Terwijl het rechtse kabinet alle cultuur wegbezuinigt een idiote toestand, die waarschijnlijk niet gestopt zal worden door baantjeszoekers en declaratiespecialisten als Erika Terpstra, Michael van Praag en onze kroonprins Wim-Lex.
Ook op amateurniveau is het armoe troef. De topklasse leidt tot nog meer interessant-doenerij van simpele amateurverenigingen. Spelers wisselen nog gemakkelijker van club als Kim Holland van man, er moet een 4e man langs de lijn zitten en dat alles voor 300 betalende toeschouwers.
Het echte voetbal wordt alleen nog maar op zondagochtend gespeeld, op achterafveldjes zonder lijnen, met clubscheidsrechters en veel dikke buiken.
Papendrecht 4 speelt hierin een hoofdrol en voldoet aan alle kenmerken van een lager elftal.
Het niveau is abominabel. Toch heb ik er een zwak voor. Papendrecht 4 bestaat inmiddels al meer dan 25 jaar en is daarmee het Papendrecht-team dat het langst bij elkaar speelt. In een volgende column zal ik u vermoeien met de vele rariteiten in die 25 jaar.
Gerrit Landstra en Jan-Willem de Man zijn spelers van het eerste uur.
Keeper Landstra is geboren. Waar en wanneer is niet geheel bekend. Het ene moment profileert hij zich als een echte Drent, niet veel later loopt hij in een Heerenveen shirt, terwijl hij ook beweert een stads-Groninger te zijn. De verhalen worden met een korrel zout genomen. Naar eigen zeggen speelde hij in de Noordelijke jeugdselecties, maar enig bewijs is daarvan niet te vinden. Op enig moment besloot Gerrit te verkassen naar Papendrecht. Hij meldde zich bij de plaatselijke Willem de Zwijger school voor een baan. De toenmalige rector Wim Veldhuis was bestuurslid van de vv Papendrecht en nam hem aan toen Landstra verkondigde in Papendrecht 1 te gaan keepen. Trainer Wout Plaisier organiseerde een proeftraining en kwam na 5 ballen tot de conclusie dat het eerste er niet in zat. Aangezien de arbeidsovereenkomst al was getekend, bleef Gerrit in Papendrecht en werd hij keeper van het toenmalige 5e. Landstra is een wonderlijke keeper. Legendarische blunders worden afgewisseld met onnavolgbare reddingen. Al 15 jaar zegt hij aan het eind van het seizoen te stoppen, om vervolgens vrolijk in september te verschijnen. Nooit geblesseerd en altijd op de fiets. Fouten worden geweten aan minder wordende ogen. En omdat hij de proeflenzen niet in de ogen krijgt, wordt dat er niet beter op. Verder lijkt de tijd geen vat te krijgen op dit fenomeen. Zijn vriendin houdt hem jong. Landstra kan nog zeker 10 jaar mee.
Jan-Willem de Man werd door vader Mac al op jonge leeftijd aangemeld bij de legendarische Han Matena. Jan-Willem doorliep de hoogste jeugdelftallen als linksback, linkshalf en linksbuiten. Zijn rechterbeen heeft hij voor de vorm. Na de junioren ging het mis met de voetballoopbaan. Zijn bescheidenheid kostte hem een plek in de selecties en ook hij belandde tussen spelers als Piet Morree, Cees den Boef, Fred Bergeijk, Wim Veldhuis, Gerardo Dell Aquila en Rob van den Sigtenhorst in het 5e, om het team nooit meer te verlaten. De Man heeft de beste sliding van Europa. Eén keer per seizoen biedt hij zich voorin aan, om dan meteen te scoren. Hij is een begenadigd schrijver en tegenwoordig manager/regelaar van het vierde. Op woensdag weet je of je in de basis staat. Zijn beleid is onverbiddelijk. De Man kan zich mateloos ergeren aan het gebrek aan inzet. Verder is de Man de enige speler die het bier laat staan, waardoor hij het schaamteloze gebral over vrouwen nuchter kan aanschouwen.
Landstra en de Man staan symbool voor het echte voetbal. Gewoon contributie betalen, niet trainen, 10 minuten voor tijd het veld op en eens in de twee jaar nieuwe voetbalschoenen. Lekker mopperen in het veld en dat 1 minuut na afloop weer vergeten zijn.
Gerrit Landstra en Jan Willem de Man zijn de helden van veld 4.
Uw linkspoot, Johan Derksen.
--------------------------------------------------------------------------------
VI: februari 2010
Papendrecht: Hollywood aan de Merwede.
Een paar jaar geleden ben ik gestopt met het leven al te serieus te nemen. We leven in een groot circus waarin de waanzin regeert.
Ik zal u niet al te zeer vermoeien met mijn privé –leven, maar ik ben enige tijd geleden verhuisd naar Brabant. Ik raad u niet aan mij in februari te bezoeken, als u dat überhaupt al van plan was. Grote kans dat de straat geblokkeerd is door volwassen mensen verkleed als Pippy Langkous of wc-juffrouw. Neemt u maar van mij aan dat mijn woning in die tijd hermetisch is afgesloten van de buitenwereld. Dergelijke onnozelarij laat ik namelijk graag aan mij voorbij gaan.
Afgelopen week viel het kabinet. Erg veel last heeft u daar niet van, maar het politieke gekrakeel is van een beschamend niveau. Dominee Balkenende zou al grote moeite hebben met het leiden van de plaatselijke biljartvereniging, laat staat dat hem dat lukt met het land of het kabinet. Al valt dat laatste inderdaad niet mee, want alles draait bij de heertjes maar om één ding: eigen gewin. Natuurlijk heeft uiteindelijk niemand de schuld. En u mag weer naar het plaatselijke schoollokaal om met potlood uw stem uit te brengen. De stemcomputers zijn namelijk niet helemaal betrouwbaar, die hebben zich blijkbaar aangepast aan het gedrag van de politici. Ik haak deze keer af, tenzij Boer Koekoek terugkeert.
Het zou me overigens niets verbazen als de kieslijst wat verrassende namen gaat bevatten. In de talkshows van de ijdeltuiten van Nieuwkerk, Pauw en Witteman draven te pas en te onpas bekende Nederlanders op met een politieke mening, die vervolgens uiterst serieus wordt genomen.
Met name Peter R de Vries draaft overal op. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zit wachten op de mening van deze boevenvanger over Uruzgan of het Wildersproces. Net zo min als ik begrijp waarom Maurice de Hond zich bemoeit met de Deventer moordzaak. Het voorspellen van verkiezingsuitslagen is voor hem al moeilijk genoeg. Misschien dat hij de Chinese gokmaffia eens kan raadplegen.
Het grachtengordel-kliekje helpt elkaar echter graag aan het werk en de onkostenvergoedingen.
Enige tijd geleden al weer ging DSB failliet. De megalomane Dirk Scheringa wilde de wereld veroveren: AZ moest de Champions League winnen, hij wilde graag de Nachtwacht op zijn studeerkamer en tussendoor zou het land door hem uit de economische crisis geraken. Hoogmoed kwam gelukkig voor de val, al zijn de collega’s bij de staatsbanken ABN-Amro en Fortis natuurlijk geen haar beter.
De Olympische Spelen zijn een groot succes voor Nederland. Maar we vergeten dat de schaatswedstrijden eigenlijk de veredelde Nederlandse kampioenschappen zijn. Nergens ter wereld maakt iemand zich druk om Sven Kramer, of het zou moeten gaan om zijn lekkere hockeyvriendin. Ook van de lesbische Irene Wüst hebben ze in Spanje echt nog nooit gehoord. Ik word dan ook niet vrolijk van het gewauwel van Mart Smeets en Ria Visser, al leidt de wetenschap dat zij ooit samen het bed deelden bij mij tot wat gegrinnik. Benieuwd of Mart zijn Noorse trui heeft aangehouden tijdens de daad met het wat christelijk ogende trutje.
De voetballerij doet vrolijk mee aan de verloedering. Volgens het gespuis op de tribunes is de moeder van een scheidsrechter een prostituee en ellebogen en karatetrappen zijn gemeengoed. Bij Feyenoord is de Been-magie al weer uitgewerkt en weet ambtenaar Erik Gudde zich geen raad met zijn rol. Leo Beenhakker zit te wachten op het moment dat hij zonder gezichtverlies afscheid kan nemen van zijn laatste kunstje.
Ook in Papendrecht is het onrustig. De plaatselijke hoofdklasser wil naar de topklasse maar moet alle zeilen bijzetten om degradatie te voorkomen. De vedettes uit de regio presteren voor een redelijke vergoeding ondermaats en de beste prestaties worden gerealiseerd als eigen jongens van 18 worden opgesteld. Wellicht helpt de crisis wat mee in het doorselecteerbeleid van Middelkoop.
Op zaterdag kunt u zich vergapen aan 4e klas voetbal. Clubs als Noordeloos en Peursum komen met grote blozende boerenzonen naar het Slobbengors. Aandoenlijk, maar met voetbal heeft het natuurlijk niets te maken.
Concurrent Drechtstreek blijft een gefrustreerd clubje. Het gaat even goed met het eerste en direct bevat hun website sneren richting de grote broer. Zoals de voorzitter van de businessclub van VVP al ooit zei: als je vroeger echt niet kon voetballen ging je naar Drechtstreek.
Helemaal op gaat dat echter niet. Een aantal mislukte voetballers bleef Papendrecht trouw en vormt inmiddels het vierde zondagteam. Als u zondag wat anders wil dan weekendsex of de hond uitlaten raad ik u een bezoek aan hun wedstrijden aan. Gegarandeerd dat u niet meer bij komt van het lachen. Echt druk is het overigens niet. Alleen de immer jong ogende vrouw van scheidsrechter Peter Bosselaar komt wel eens kijken hoe haar man moeiteloos de veel pratende knoeiers de baas is.
De selectie is met het vertrek van Roland Driece verder uitgedund, wat overigens veel minder geldt voor de buiken van de spelers. Driece was een brave rijksambtenaar in Den Haag met politieke ambities in de gemeenteraad van Rhoon. De burgers van Rhoon zijn nog steeds hard aan het nadenken wat hij voor de gemeenschap heeft betekend, maar desondanks werd hij gevraagd voor een functie in Zwitserland. Hij probeerde zijn vrienden uit te leggen wat hij daar doet: het enige wat bij is gebleven is zakken vullen, graaien en beleid maken.
Wonderbaarlijk genoeg is het 4e gepromoveerd naar de 5e klas, na een beschamende 6e plaats in de 6e klas vorig jaar. De oude vedettes van het huidige 6e werden met 200 doelpunten voor kampioen maar weigerden te promoveren. De heertjes zijn daar naar eigen zeggen te oud voor. Wat zij werkelijk bedoelen is dat zij voetbal alleen leuk vinden als er met 8-2 gewonnen wordt. Bij een sporadische nederlaag met 2-1 is er niets meer aan, is de tegenstander te jong en wordt er gedreigd met stoppen.
Wat dat betreft heb ik respect voor het vierde dat zowaar in tact blijft en zelfs heel af en toe weet te winnen. Dat ondanks de privé-perikelen waarmee het team wordt geconfronteerd. Het aantal scheidingen neemt groteske vormen aan. De mid-life regeert: de 40-plussers zijn terug bij af en staan iedere vrijdagnacht tot 3.00 uur in het plaatselijke Willaerts. Samen met 30-plus vrouwen die op grond van sex and the city, de Linda en desperate housewives de kluts kwijt zijn en denken dat het gras buiten groener is.
Het is een zielige vertoning. De gescheiden vrouwen en mannen lopen als pubers om elkaar heen in de hoop op een nachtelijke beurt, of een beetje zoenen in het fietsenhok.
Papendrecht 4 speelt hierin een prominente rol al is het scoringspercentage nog lager dan op zondag. Veel kansen weinig goals en iedere zaterdag op staan met een kater. Wel even op zaterdagavond naar de Witte Aap en op zondag naar de Tuin in Rotterdam. U zou eens wat missen!
Ik houd niet van roddelen, maar kan u wel verklappen dat zelfs vrouwelijke staatssecretarissen niet meer veilig zijn voor Papendrechtse mid-lifers.
Het is een belachelijke vertoning.
Ik begon te melden dat ik Papendrecht als inwoner verlaten heb. Of het ermee te maken heeft weet ik niet, maar sindsdien is het gezag weg en is het één groot theater.
Papendrecht is het Hollywood aan de Merwede.
Uw linkspoot, Johan Derksen.
--------------------------------------------------------------------------------
VI: December 2008
Johan Derksen: Louis de Haas is een fenomeen.
De KNVB bobo’s keken in 1974 blij verrast op toen Wim Suurbier hen de soep serveerde. Wat zij niet wisten, was dat Suurbier in de keuken even een klein plasje aan de soep had toegevoegd.
Toen Gullit en van der Gijp de van Aerle-baby kwamen bewonderen moest mama van Aerle even om een boodschap. Gullit deponeerde een hele andere boodschap in het potje van het 2 weken oude mannetje. Bij thuiskomst zijn Berry, moeder en baby met piepende banden naar de huisarts gereden, die ook niet begreep hoe het ventje dat gepresteerd had.
John de Wolf kneep vlak voor de wedstrijd even in de gebroken neus van de FC Basel spits en Romario bleef in de winter rustig even een paar weken in Brazilië, omdat hij een beetje moe was. En ik kan u ook verklappen dat ik niet de enige was die tijdens een trainingskamp ’s-nachts de plaatselijke boerendochters lastig viel.
Ik houd van dergelijke spelers, die je ook bij de amateurs tegen kwam. Hans van Dongen, Bert Duthler, Martin Verheem en Henk Molenaar waren in de jaren ’80 leuke voetballers in Papendrecht 1 die kampioen werden en de beker wonnen. Maar je kwam natuurlijk voor Sjaak van Giersbergen naar het Slobbengors. De ene week draaide hij de Sliedrechtse linksback tot wanhoop, de week later, als het iets te gezellig was geweest op zaterdag, liep hij bij DCV-uit boos van het veld.
Bij de profs van tegenwoordig hoef je met zulke capriolen niet meer aan te komen. Op hun 18e verjaardag krijgen de jochies mediatraining. Ze staan vierkant achter de trainer. De neuzen staan in dezelfde richting en als je zelf de kansen niet benut, vliegen ze er aan de andere kant in. Tijdens het trainingskamp gaat de i-pod mee, het beste boek dat ze ooit gelezen hebben is de ontvoering van Heineken en de Telegraaf de beste krant. Marco Borsato is een geweldige zanger en om de toppers moeten zij erg lachen.
Ik word niet goed van die verveelde eenheidsworsten. Daarom heb ik ook zo’n zwak voor Louis de Haas van Papendrecht 5.
Louis is de zoon van Nel en Piet de Haas en geboren en getogen in Alblasserdam. Louis groeide als kool en werd door vader, een verdienstelijk amateur-trainer, aangespoord te gaan voetballen. De aanwezigen keken hun ogen uit. Louis liep geen meter te veel, maar zijn sleepbeweging was onnavolgbaar. Daarnaast kon het op zich vriendelijke mannetje op de meest onverwachte momenten een gemene overtreding maken.
Na zijn VWO-tijd op het gereformeerde de Lage Waard startte Louis een studie fiscale economie aan de Erasmus Universiteit. Daar leerde ik hem beter kennen, onder andere als begenadigd zaalvoetballer. Legendarisch was zijn afstuderen. De professor vond het best een aardige scriptie, maar het was wel jammer dat de inhoudsopgave en de literatuurlijst ontbraken.
Louis had geen boodschap aan die poespas. Dikdoenerige yuppen-kantoren als Deloitte, PWC en KPMG hengelden vergeefs naar zijn diensten. Louis koos echter voor het oubollige Voogt en van Boxtel, waar bejaarden en boeren graag hun aangifte laten verzorgen. De stropdas kon thuis blijven, Louis hoefde geen rollenspelletjes te spelen en hij kon er rustig om 11.00 beginnen. Louis is namelijk geen ochtend-mens. Je kunt hem beter 2 uur ’s-nachts bellen met een vraag over de bijleenregeling, dan om 10.00 uur in de morgen.
Enige tijd geleden besloot hij het roer om te gooien. Hij begon voor zichzelf met het opmerkelijke bureau Alles in Balans. Daarnaast vond hij het tijd eens een vrouw aan te spreken. De resultaten waren overweldigend. De ene na de andere dame kwam in zijn leven, met als gemeenschappelijke kenmerk lang en blond. Na affaires met Bridget Maasland en Manuele Kemp kwam Louis gelukkig Gea tegen, die hem weer op het rechte pad bracht.
Hij blijft gelukkig zijn eigen gang gaan. Als enige Nederlander bezocht hij de 28 concerten van de Sparks in Londen, waar tijdens elk concert één CD werd gespeeld. Hij is voorzitter van de Beach Boys fanclub en heeft nog regelmatig contact met Paddy Mc Aloon van Prefab Sprout. Bij de geboorte van je zoon, ontvang je een roze kaart. En op verjaardagen komt hij wat later, maar waarschijnlijk helemaal niet.
Louis voetbalt nog altijd in Papendrecht 5. Na jarenlange blessureperikelen is hij dit seizoen weer helemaal terug, al was hij zondag tegen Dubbeldam weer eens spoorloos. Ik ga snel weer eens kijken naar zijn sleepbeweging en misschien kan hij nog eens een tackle er uit gooien die hem uit bij Rios de rode kaart opleverde. Of samen met broer Marco als Sinterklaas de opstelling voorlezen, dan wel voor iedereen een ontbijtje nemen, net zo als destijds bij ODS.
Voor hem geen Frans Bauer, Telegraaf of prietpraat.
Louis de Haas is een fenomeen.
Uw linkspoot, Johan Derksen.
--------------------------------------------------------------------------------
VI: September 2008
Johan Derksen: Papendrecht 5 heeft kapsones.
De wereld wordt steeds gekker. De in driedelig grijs gestoken bankyuppen zijn de afgelopen jaren met miljoenen naar huis gegaan, de banken achterlatend met miljardenverliezen die door de belastingbetaler gaan worden betaald. Vanuit hun derde huis in Florida zullen deze heren waarschijnlijk schaamteloos beweren dat hen geen blaam treft en dat alles veroorzaakt is door het gedrag van de argeloze burger.
In de Nederlandse politiek draait het twee dagen per jaar om een potje “wie heeft de langste, wie kan het beste slap ouwehoeren”. Na veel geblaat en verongelijkte gezichten, waarbij problemen worden teruggebracht tot een potje knikkeren, wordt de begroting goedgekeurd. Ik weet niet hoe het u die dagen vergaan is, ik ben gewoon verder gegaan met mijn leven en verheug me nu al weer op volgend jaar.
De sponsorlijst van TON is bekend geworden met daarop illustere namen, waar tot mijn verbazing het duo Moorman/ Duinhouwer ontbreekt.
In Finland schiet een tiener twintig mensen dood omdat hij zijn dag niet heeft en we moeten het heel erg vinden dat de platte Amsterdammer Charles de Commenee het NOC verlaat. Daar gaan de medailles, lijkt Charles te zeggen, alsof hij zelf hardloopt en ballen in het netje stickt.
In Chinese babymelk zitten chemicaliën, en de botox-maffia wil iedereen opspuiten.
De voetballerij past zich moeiteloos aan de echte wereld aan. Louis van Gaal verliest met 3-0 bij ADO maar heeft de beste wedstrijd van het afgelopen jaar gezien. Benieuwd wat Louis zegt na een nederlaag tegen Volendam. Het slapstick-duo Bosz en Jansen verdient bij Feyenoord een vermogen, maar slaagt er in de zomer alleen in om de 40 jarige Rob van Dijk en de 38 jarige JD Tomasson te scouten. Goed gedaan mannen, daar waren we zelf niet op gekomen. Ajax loost Perez die net weer gewend was aan het ritje naar de verschrikkelijke Arena en PSV-trainer Stevens schrijft een autobiografie, waar we volgens hem “veel van kunnen leren”.
Het amateurvoetbal volgt hijgerig deze rare wereld. Als ware profs sluiten spelers die de bal amper 10 meter vooruit kunnen plaatsen een contract met de plaatselijke melkboer om weer een jaar hun kunsten op de plaatselijke velden te vertonen. Amateurspelers uit Papendrecht rijden naar Oud-Beijerland, spelers uit Oud-Beijerland naar Papendrecht.
De voetbalwereld staat op zijn kop. Zelfs bij de lagere elftallen slaan de kapsones toe.
Papendrecht 5 speelt al jaren een beperkte rol in de kelders van het voetbal, na de glorietijd in de jaren ’80, toen er nog werd gespeeld in de 1e klas DVB tegen eerste elftallen.
Dat is lang geleden. Tegenwoordig is de reserve 6e klas het domein van deze beperkte ploeg. Het lopende seizoen 2008-2009 is van start gegaan met 6 uit 3 en de kapsones slaan toe. Tegenstanders als Victoria en FC Moerstraten zijn te min voor de heertjes, die nog steeds beledigd zijn over een kritisch artikel van vorig jaar. Het is leuker om meer tegenstand te krijgen, dan komen de vedettes namelijk meer aan voetballen toe.
Daar zullen ze in Brabant en Dordrecht hard om lachen. De afgelopen 10 jaar staan, op een gelukkig kampioenschap in 2005 na, vooral in het teken van “achter de tegenstander aanlopen en bal inleveren”. Het was een feest als Papendrecht 5 op bezoek kwam: zekere overwinning, geen tackles op je benen en weer 3 punten erbij.
De selectie is inmiddels uitgebouwd tot 19 man, wat gelet op het aantal blessures aan de magere kant is, wat overigens niet gezegd kan worden van de spelers die met de week dikker worden. Of de uitbreiding een versterking betekent, moet nog maar worden afgewacht. De 53-jarige Herman Woudenberg heeft een leuk linkerbeen, maar gebruikt zijn rechter alleen maar om het gaspedaal in te drukken. En Patrick van Wijngaarden is tot op heden alleen opgevallen door zijn mails dat hij last van z’n knie heeft.
Ook de vaste kern valt alleen nog maar op door rare capriolen. Ik zal u het merendeel besparen, maar ik word niet vrolijk van mensen die FC Moerstraten in Oosterhout zoeken en spelers die het drie keer per dag schijnen te doen om vervolgens bij een schot op het doel een liesbreuk op te lopen.
Wat wel goed gaat is de coaching. Drie jeugdtrainers in één team die precies weten wat er moet gebeuren. Het valt mij niet tegen dat de heren de lange regenjas niet over hun shirt aan doen.
Ik word er niet goed van. Het vijfde mag de handen dicht knijpen dat het dankzij een bevlieging af en toe eens een potje wint. Het gemekker over geringe tegenstand is van het niveau Wilders: niemand neemt het serieus. Papendrecht 5 wacht een periode van elk jaar net even minder, afzakken naar de veteranen, blessures en over 10 jaar stoppen. De enige redding is de onbegrijpelijke interesse die een sjeik uit Qatar in het team schijnt te hebben. Zodra ik zijn mailbox heb laten kraken, hoort u meer van mij.
Uw linkspoot, Johan Derksen.
--------------------------------------------------------------------------------
VI: Februari 2007
JOHAN DERKSEN: PAPENDRECHT 5 IS EEN BELEDIGING VOOR HET VOETBAL
Als je zoals ik de 50 gepasseerd bent, word je nostalgisch. In mijn jeugd luisterde je naar Cuby and the Blizzards, Lou Reed en Jan Akkerman. Tegenwoordig wordt de SMS-ende patatjeugd doof gedreund door nietszeggende bandjes, aangekondigd door lekkere maar oliedomme TMF Babes. Op zondag keek je naar Wilkes, Cruijff en van Hanegem. Nu zit ik me zondag, tegen een leuke vergoeding, te ergeren aan figuren als Vreven en Kolkka, neusbijtende Fransen en kolderieke keepers, die van Frans de Muijnck nog nooit hebben gehoord. Of je ging op zondagochtend naar Papendrecht, om het 5e aan het werk te zien. Gratis bewonderde je legendarische spelers als Piet Morree, Cees den Boef, Robert Timmers en Piet van der Linden. Deze echte voetballers besteden hun zondag echter inmiddels thuis, met kleinkinderen, hun tweede vrouw en de abominabel slechte weekend AD. Tegenwoordig is Papendrecht 5 een verzameling kolderieke figuren.
Keeper Gerrit Landstra werd geboren in Groningen. Voor een carrière als leraar Nederlands verkaste hij naar het Westen, waar hij zich aansloot bij het 5e. De bijna 50-er valt tegenwoordig alleen nog op door zijn geblondeerde haar. Het verbaast mij niets dat de kinderen het verschil niet meer weten tussen een d en een t.
Marcel Knipscheer is rechtsback. Hem zien voetballen doet verlangen naar zijn eveneens beperkte broer Wim, die in elk geval nog wel eens een bal goed raakte. Lachwekkend zijn de rushes langs de lijn, die veelal eindigen in een voorzet in de sloot.
Aanvoerder Wim Veldhuis valt inmiddels alleen nog op door zijn gepraat. De vroegere snelle rechtsbuiten zakte twee linies nadat hij zelfs de cornervlag niet meer wist te passeren. Het wachten is op het moment dat deze stijve accountant ook de achterballen niet meer uit het strafschopgebied krijgt.
Louis de Haas is fiscalist en dan pas ik altijd even op. Zijn adviezen aan Guus Hiddink zijn van hetzelfde niveau als zijn actieradius. Jammer voor Guus dat je ook met een spierscheuring gewoon door kan werken, anders had hij van Louis geen last gehad.
Voorstopper Edwin Duinhouwer doet alle moeite om zichzelf staande te houden. De rechtse kunstbloemenkoning is vooral op zoek naar ledematen van tegenstanders. Hopelijk erft zijn zoon Lars het talent van een ander.
Zijn stand-in Erik Hoorn was eigenlijk met voetballen gestopt en had dat gewoon zo moeten laten. Dan waren we in elk geval verlost van een spierscheuring bij iedere achterbal die hij neemt.
Jan Willem de Man komt nog altijd per fiets naar het veld. De veel te grote nieuwe tas vormt een zware belasting, waardoor nu ook zijn slidings niet meer dan een farce zijn. Wie vertelt deze brildrager dat je voetballen staand op je voeten doet?
Johan Keizer werd eens gezien als een nazaat van stofzuiger Willy van der Kerkhof. Het enige wat daaraan nog herinnert is de stofzuiger die hij thuis moet hanteren. Op het veld stofzuigt hij vooral ballen in het eigen doel.
Gerardo Dell Aquila was ooit een fraaie Italiaanse stilist. Zakelijke beslommeringen en verhuizingen naar dorpen als Venlo, Helmond, Stampersgat en Nieuwegein hebben van hem een voetballend wrak gemaakt, die doet alsof zijn puntertjes nog steeds geniaal zijn.
Michiel Linkerhof werd met veel bombarie weggehaald uit Nieuwerkerk. Los van het tonen van zijn fraaie Amerikaanse vrouw hebben ze in Papendrecht nog weinig plezier aan hem beleefd. Wellicht dat de Dallas Cowboys interesse hebben, hoog over schieten lukt namelijk nog wel.
Dat geldt helaas niet voor Roland Driece, die de bal met buitenkant voet niet verder meer krijgt dan drie meter. De grijze ambtenaar lijkt klaar voor de veteranen-klasse, 8e klas onderbond.
Frank van der Graaf was ooit een begenadigd technicus. Wanneer het nu over zijn sleepbeweging gaat, betreft het zijn auto. En de schaar gebruikt hij alleen nog maar thuis, om zijn nagels te knippen.
Rob Uitermarkt speelde ooit hoofdklasse. Na Hans en Grietje het leukste sprookje van de eeuw, maar waar gebeurd is het natuurlijk niet. Het hoogtepunt van zijn zondag bestaat tegenwoordig uit het bezoek aan de huishoudbeurs, samen met zijn 96 jarige tante Truus. Succes Rob.
Modekoning Frank Glimmerveen waant zich op zondag morgen in een park, grenzend aan een bejaardenhuis. Hij slentert over het hele veld, scheldt af en toe tegenstander en medespeler uit en drink na afloop een biertje met de andere bejaarden. Niet in je broek plassen Frank.
Kenneth van den Hoven was ooit een snelle spits en een snelle jongen. Inmiddels zijn de bal en hij bepaald geen vrienden meer. Vervelend, als ook de vrouwtjes steeds minder naar je kijken. Let op Kenneth, denk aan George Best.
Arie Verzijl is een brave huisvader, met twee leuke dochters. Daar schieten ze bij het vijfde alleen niet zo veel mee op. Wie vertelt hem, na zijn zoveelste blessure, dat een spits betaald wordt om te scoren?
Tot slot Rob van den Sigtenhorst. Zijn motto’s: altijd net te laat, kans net niet benut. Zowel op het veld als bij de vrouwtjes. Maar geeft niet hoor: de 20 jarige meisjes blijven echt wel kijken, toch …..
Ik ga zondag niet meer naar het Slobbengors, als ik wil lachen huur ik Joep Meloen wel. Snel nog even Bob Dylan opzetten, voordat ik weemoedig word ……..
UW LINKSPOOT, JOHAN DERKSEN.