Zondag 21 augustus 2011  Oefenwedstrijd:  Cluzona 5 - Papendrecht 4: 3 - 2

Eén dag na Hartjesdag begon voor Zondag 4 van VV Papendrecht het seizoen 2011-2012 met een oefenwedstrijd tegen Cluzona 5 in Wouw, de geboorteplaats van Henk Vos. “Schrijft onze sterverslaggever JWDM ook over deze wedstrijd een kritisch verhaal?? Gerrit.” Ja, dus.
Wouw, in het Brabants Wów, is een dorp in de gemeente Roosendaal. Het werd vroeger ook wel als Wou of Wouwe geschreven en heeft vele varianten gekend, zoals: Wouda, Woude of Woide, wat wel kan wijzen op de bosrijke omgeving. Een bewaard gebleven charter van hertog Hendrik van Brabant van 6 december 1232 spreekt voor het eerst van “Woide”. Wouw is één der oudste plaatsen in het land van Breda, destijds een aanzienlijk leen van het hertogdom Brabant. Het dorp is ontstaan doordat er beekdalen waren met daaromheen hogere gronden. De oudste sporen dateren uit het Neolithicum. In de Middeleeuwen is het gebied zover ontwikkeld dat de gronden tienden opleverden en een waardevol bezit vormden. Om dit bezit te beschermen had Wouw vanaf 1288 een eigen Heer. Deze droeg de titel Heer van Wouw zelfs op zijn groot ridderzegel en gebruikte deze in diverse akten. Als onderkomen had deze een kasteel, het bekende kasteel van Wouw, gebouwd door de Heren van Breda, waar later de markiezen van Bergen op Zoom gaarne vertoefden. In de Middeleeuwen behoorden de gebieden tot het Markizaat van Bergen op Zoom. Dankzij de bedevaart voor de heilige Leonardus kreeg Wouw in de jaren 1480-1530 een groot gotisch kerkgebouw, de St.-Lambertuskerk. Het markante kerkgebouw torent nog steeds hoog uit boven het dorpsaanzicht. Wouw kent de traditie van 'Geraniumdorp'. Sinds 1986 kan elke dorpsbewoner vijf hanggeraniums van de gemeente krijgen voor het opsieren van de eigen huisgevel en hiermee het dorpsaanzicht.
Tijdens de zomerstop vonden heel wat ontwikkelingen plaats. Het begon met het volgende elektronische bericht van Herman. “Zeer gewaardeerde (ex-)medespelers, ik heb een genereus aanbod gekregen van BSC te Roosendaal, wat betekent dat ik zelf niet meer aan voetballen toekom. Mochten jullie toch nog mensen tekortkomen, wat ik me niet voor kan stellen met zo'n brede selectie, dan kan je altijd een poging wagen of ik beschikbaar ben. Heel veel succes het komende seizoen.” Wim was duidelijk niet blij met die aankondiging: “Herman, is BSC bekend met de afkoopsom die wij kunnen vragen? Je contract loopt nog 3 jaar door namelijk.”
Het jammerlijke vertrek van Herman betekende dat we wel een nieuwe speler konden gebruiken. Gelukkig volgde de volgende e-mail. “Mannen, ik weet niet precies hoe het gaat, dus ik gooi het maar in de groep. Kenneth en ik hebben een 40-jarige allrounder met hoofdklasse-ervaring gepolst. Hij zegt zich bij VV Papendrecht aan te melden en wil zich graag bij ons elftal aan sluiten. Het gaat om onze vriendelijke vrind Ramon Lafour. Ramon wil juist bij ons in het team, NIET bij zondag 6. Misschien ook goed voor het multiculturele gebeuren. Heb 'm gisteren nog zien voetballen, is wel een aanwinst denk ik. Volgens mij komt hij serieus over. Hij begon er zelf over. Wat vinden jullie ervan, is hij welkom bij Zondag 4? Zie jullie reacties graag tegemoet. Groet, Marcel.”
Dit leverde heel wat respons op. “Dag mannen van het vierde, in tegenstelling tot Van der Sar plakt deze keeper er nog een jaartje aan vast. Ik heb Ramon Lafour nog een blauwe maandag bij mij in de klas gehad. Kwam toen niet over als een harde werker, maar op het veld kan dat helemaal anders zijn. Misschien iemand die op het middenveld de lijnen uitzet, met Rob U. en Gerardo dell'A. als waterdragers/stofzuigers?? Over nieuwe spelers gesproken... ook nieuw is dat jullie speler van het jaar en altijd betrouwbare sluitpost zojuist grootvader is geworden. Moeder, dochter en opa maken het goed. Groet, Gerrit, speler van het jaar.” “Prima wat mij betreft, kan met iedereen vrienden maken! Zoals jullie weten ben ik het nog niet verleerd en de snelheid is zeker niet minder geworden :) Gerrit, stofzuigen doe ik echter alleen in opdracht van Petra, dat weet je toch! Ex-hoofdklassespeler Rob U.” Hier is overduidelijk sprake van een flinke hoeveelheid gebrek aan zelfkennis.
“Lafour, de zwarte parel van weleer.... wat mij betreft geen probleem, maar kan hij het niveau aan (met name het niveau van de aanvangstijden...) haha. Ik ben wel voor. Groeten, Patrick.” “Beste voetbalvrinden, na een hoogtestage van drie dagen in de Oostenrijkse bergen, bij dezen mijn late reactie op het laatste transfernieuws. Weet niet of het envelopje de doorslag heeft gegeven, maar ben verheugd dat er eindelijk een voetballer naar ons team komt die mij van aanvoer kan voorzien waar je wat mee kan....... De rest doet Kessi allemaal zelf onder het motto van weinig kwaliteit maar alles op wilskracht....! Groet, Kessi (3 kilo lichter na een bergbeklimming van 500 naar 1800 meter!).” “Beste collega-zwoegers, aangezien ik afgelopen weekend me alvast op het nieuwe seizoen aan het voorbereiden was bij unseren Deutschen Freunden van "Blau Weiss Istrup" in Blomberg, kan ik nu pas reageren op de komst van die andere oud-1e-elftal-speler. Ramon is nog steeds snel, behendig, positioneel sterk en gezegend met een perfecte traptechniek en is iedere woensdag te bewonderen bij het zomeravondvoetbal. Zo zie je maar, het kan dus wel dat iets blijft hangen van het hoofdklasseniveau.... Ik ben voor, maar waar blijft de reactie van JWDM ?? Gr, Johan (na afgelopen weekend 3 kilo zwaarder). Een berg van 1800 meter noem ik overigens een heuvel!” Meer reacties een volgende keer.
Marcel had het laatste woord: “Patrick, als Ramon meedoet, schat ik hem eerlijk gezegd van een hoger niveau in, niet geheel eerlijk hij is natuurlijk ook 10 jaar jonger, ook als de blaadjes v/d bomen vallen uit om 10.00 uur tegen Rimboe 5. Hij heeft tegen mij gezegd: "jullie spelen toch om 10.00 uur, dat vind ik wel goed, dan heb je nog wat aan je dag. Ik ben toch altijd vroeg wakker i.v.m. m'n kinderen"  (?!!) Dat zijn eerlijk waar zijn woorden, of hij kan goed toneelspelen of hij is een beetje burgerlijk en saai geworden net als jij. Hierbij een Hoera, Hoera, Hoera voor onze speler van het jaar. Opa Gerrit gefeliciteerd. Groet, Marcel. P.S., Mijn moeder noemt zo'n "bergbeklimming" Vals Plat !!
Volgens Kenneth en Marcel is Ramon een echte aanwinst. Volgens hen heeft Ramon de traptechniek van Marcel, het rechterbeen van Kenneth, het omgaan met terugspeelballen van Gerrit, het vermogen om niet in eigen doel te schieten van Johan, het op rustige en beschaafde wijze communiceren met medespelers van Jan Willem, het speloverzicht van Edwin, het positiespel van Frank, het loopvermogen van Gerardo, het topscorersinstinct van Arie, de spieren van Louis, de elegante manier van lopen van Rob S., de strijdlust van Rob U., de rust aan de bal van Eric, het strakke en afgetrainde lichaam van Luciën en de kopkracht van Wim. Dus of we erop vooruitgaan met het aantrekken van Ramon, valt af te wachten. Maar hij begon in elk geval heel goed. Toen op 11 augustus een mailtje verstuurd werd waarin het spelen van de oefenwedstrijd bekend gemaakt werd, was hij de eerste die reageerde en dat al binnen 25 minuten: “Ga voor de volle 90 minuten, mits ik geen blaren krijg van mijn nieuwe kicks!”. Normaalgesproken reageren de meesten pas op zaterdagmiddag om dan te verkondigen dat ze niet komen, bijvoorbeeld omdat ze voor hun werk naar Zweden moeten - alsof je dat een dag van tevoren hoort - of dat ze op vakantie zijn of dat ze al tijden geblesseerd zijn en dergelijke.
Zelfs uit het buitenland een snelle reactie: “Vanaf mijn balkonnetje starend over de door de maan milde beschenen zee meld ik me aan voor de linkerflanklinie... Groet Samos Kessi.” Vandaar dat de Griekse economie het in augustus zo goed doet. En een dag voor de wedstrijd: “Ik kom rechtstreeks vanuit Zeeland, waar ik me momenteel fysiek aan het voorbereiden ben op de krachtmeting van morgen!” Wat een luizenleven leidt die man. Alleen ligt Ouddorp toch echt gewoon in Zuid-Holland, Kenneth.
Rob U. schreef: “Laat mij maar gewoon een keer thuis, dit telt echter wel voor een wisselbeurt!! Ik heb namelijk niets met oefenwedstrijden.” Volgens ons heb je al jaren ook niets met beker- en competitiewedstrijden, Rob. Of zoals Rob S. schreef: “Waar heb jij wel wat mee? In ieder geval heeft niemand iets met jou!” Dat had hij beter niet kunnen schrijven, want wat antwoordde Rob U.: “Robbie S. is al jaren de weg kwijt!! Ik doe dus de hele wedstrijd mee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” Zaten we toch weer met Rob U. opgescheept. “Hoe laat aanwezig en waar?”, schreef hij verder. En dat terwijl de oefenwedstrijd middels meerdere mails op de volgende wijze aangekondigd was:
- Zondag 21 augustus 2011, aanvang: 10.30 uur, aanwezig op het Slobbengors: 9.20 uur. Adres: Sportpark De Doelen, Doeldreef 48 - 50, Wouw, tel. 0165 - 302184. Begrijpend lezen heeft ir. R. Uitermarkt kennelijk nog steeds niet onder de knie, net als Frank overigens getuige zijn volgende bericht: “Met de oefenpot hoop ik aanwezig te zijn! Verder heel de zomer op woensdag getraind, heb onze kale professor niet één keer gezien. Fit dus! Tot zondag, hoe laat en waar?” Weet alleen niet wie die kale professor is. Vrijwel elke kale is in vergelijking met Frank immers een soort professor. Echt fit was Frank nu ook weer niet: “Helaas moet ik me zo kort voor de wedstrijd afmelden, heb mijn rechterheup geblesseerd. Sorry, ik hoopte, dat het genoeg hersteld zou zijn, maar vanmorgen schoot het er weer in, succes morgen!” Frank, hoe vaak hebben we het nou al niet gezegd? Je bent al dik in de 40, dat soort spelletjes met Jules kan je echt niet meer aan.
Het viel niet mee om Gerrits keepersspullen terug te krijgen. In mei deed Marcel mee aan een 7x7-bedrijfsvoetbaltoernooi. Terwijl Marcel na een zware charge kermend van de pijn op de grond lag met een been dat zwart en blauw zag van zijn voet tot zijn knie, zag de heer Van Toor zijn kans schoon. Hij drukte vlug alle blauwe KD-tenues inclusief het keeperstenue van Gerrit achterover en maakte zich gauw uit de voeten. Pas na een onderhandelingsperiode van drie maanden was de heer Van Toor bereid de voetbalkleding terug te geven. Minus één keepershandschoen. Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Edwin de laatste is die de keepershandschoenen van Gerrit gebruikt heeft. Sinds kort heeft Edwin een nieuwe vriendin. Misschien dat Edwin die keepershandschoen daarvoor nodig heeft.
Dat Aart op zwart zaad zit, bleek wel toen Jan Willem oud papier in de oud-papiercontainer van VV Papendrecht deponeerde. “Breng je mijn salaris?”, vroeg Arjan. Maar sportief gaat het nog steeds super met de beste Zaterdagvoetballer aller tijden van VV Papendrecht. Onder zijn bezielende leiding behaalde Zaterdag 1 van 30 jaar geleden op vrijdagavond een klinkende overwinning. Zijn stemming was na afloop in de kantine dan ook opperbest, zo goed zelfs, dat de Papendrechtse Platini uw verslaggever zelfs een bitterbal cadeau deed. Zeker opslag gekregen. Nogmaals bedankt, Aart!
De meesten waren het rijden naar Noord-Brabant duidelijk ontwend. “Wie zoekt vervoer? Wie gaat er vanuit Papendrecht met de auto naar het zuiden? Hoor het graag. Groet, Kessi.” “Hoi Kessie, ik wil graag vervoer naar het zuiden en terug (+/- 02.00 uur)! Hoe laat word ik thuis opgehaald en door wie :)? Allemaal kijken, ik denk dat dit mijn beste wedstrijd van het seizoen wordt (als ik mee mag doen natuurlijk). Groetjes, Robbie U.” “Hoe laat vertrekken we? Ik wil wel rijden hoor, geen probleem. Luciën.” Rob S.: “Hee Kessie, ik zoek vervoer. Busje vanaf Willaerts misschien? Taxi terug. Ik zal waarschijnlijk in de laatste zitten met Ed D en Kessie. Groet Wethouder Hekking.”
Voor de eerste keer voetballen dit seizoen op het zonnige en warme sportpark De Doelen deden we het helemaal niet onaardig tegen een team dat een klasse hoger acteert dan wij. Alleen werden oude fouten herhaald. Achterin een paar keer niet goed met de tegenstanders meelopen met enkele mogelijkheden voor de tegenpartij tot gevolg, die ogenblikkelijk benut werden, terwijl bij ons voorin de ene 100%-kans na de andere gemist werd. Na drie kwart wedstrijd stond het daarom 3 - 0. En dan had Eric nog een tegendoelpunt voorkomen door de bal van een halve meter voor de doellijn over de lat te rammen, hetgeen al een hele prestatie op zich was, en wist Jan Willem na een "sprint" een inzet van de Cluzona-spits nog net voor de doellijn weg te halen, nadat Gerrit al gepasseerd was.
Arie zette de lijn van vorig seizoen door door ook nu enkele grote kansen niet te benutten, zoals een vrije kopkans na een prachtige pass van Wim. “Die had ik zelfs nog gemaakt”, zei Rob U. De ultieme vernedering. Maar ook Kenneth, onze topschutter van vorig seizoen, kreeg de bal er maar niet in, ondanks dat hij zeker vijf keer alleen voor de Brabantse doelverdediger stond. Zelfs nadat hij hem gepasseerd had en op een halve meter van het lege doel kwam te staan, kreeg Kenneth de bal niet tegen de touwen, doordat hij over de bal struikelde.
Tien minuten voor de tijd viel dan eindelijk de 3 - 1. Arie stuurde de onvermoeibare Wilco diep. Wilco had al een paar keer in een vergelijkbare situatie de bal naar een medespeler gespeeld die er nog beter voor stond dan hij, met hopeloos gefaal tot gevolg. Deze keer deed hij het terecht zelf en schoof hij de bal fraai in de linker benedenhoek. In de laatste minuut viel de 3 - 2 toen Patrick, nadat Kenneth opnieuw een levensgrote kans gemist had, schijnbaar achteloos naar de bal sjokte en deze praktisch vanuit stand van 25 meter in de linkerkruising joeg. Gelijk een kanshebber voor het doelpunt van het jaar. De tijd was echter te kort om de gelijkmaker te kunnen aantekenen.
Al met al een verdienstelijke wedstrijd tegen leuke tegenstanders, waarin debutant Ramon nog wat onwennig opereerde om maar eens een ouderwets cliché uit de kast te halen, maar aantoonde zeker een aanwinst te zijn. Jan Willem en Wilco zijn de spelers van de week. Jan Willems directe opponent vond hem kennelijk ook wel goed, want hij trachtte hem uit te schakelen door met een welgemikte kopbal Jan Willems wedstrijdbril aan diggelen te rammen. Waar de Brabander echter niet op gerekend had, is, dat Jan Willem altijd een reservebril bij zich heeft. Wim, bedankt voor het (mede-)organiseren van de oefenwedstrijd. Rick, Lars en Tom zijn de supporters van de week.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (74. Rob U.), Eric, Jan Willem; Rob U. (46. Patrick), Johan, Arie en Luciën (19. Wilco); Kenneth en Ramon.

Verslag : JWDM

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Zondag 15 mei 2011:  Schijf 4 - Papendrecht 4:  0 - 2

Op de Internationale Dag van het Gezin, tijdens het Nationale Molen- en Gemalenweekend, op de laatste dag van de IJsheiligen en twee dagen voor de 40e verjaardag van prinses Máxima, stond ons in het Brabantse Schijf het laatste competitietreffen van het seizoen 2010 - 2011 te wachten.
Allereerst een vervolg op de verslaggeving over de Zwitserse transfer van Roland D. van een half jaar geleden. In Nyon hadden ze direct door dat hij er niets van kan, dus ging Roland maar naar het kleine FC Gland. Nadat Roland een paar passen gelopen had, hadden de trainers genoeg gezien en vertelden hem dat zelfs in het seniorenteam geen plaats vrij is voor hem. Hij kon alleen bij het veteranenteam terecht. Dat heeft inclusief Roland liefst 25 spelers. Roland zal derhalve niet veel aan spelen toekomen. We hebben begrepen dat de Zwitsers inmiddels door hebben op welke positie Roland het beste tot zijn recht komt, namelijk op de reservebank. Als het echt niet anders kan, mag hij even meedoen. Maar Roland heeft zelfs al een keer gescoord. Net zo vaak als bij ons tijdens zijn laatste vijf seizoenen. Veel kan dat Zwitserse veteranenvoetbal dus niet voorstellen.
Rob S. was niet helemaal tevreden over het stukje over hem in het wedstrijdverslag van een week geleden. Hij miste nog enkele kwalificaties als gouwen gozer en snoepje van de dag, genereus maar ook sober, ongecompliceerd, gewoon, ingetogen, bescheiden, nederig, volmaakt, woest aantrekkelijk, jeugdig ogend, sexy, charmant, edelmoedig, goedgeefs, groothartig, grootmoedig, royaal, onbaatzuchtig, verleidelijk, stout, galant, spijkerhard, Spartaans, beleefd, modest, massief, zinnenprikkelend, ootmoedig, onzelfzuchtig, ridderlijk, nobel, vrijgevig, gul, zedig en kuis. De rest van het team miste de begrippen ijdel, nietsbetekenend, onbenullig, onnozel, houterig, harkerig, onbeholpen, onhandig, stakerig, pedant, zelfingenomen, geestdodend, slaapverwekkend, belegen, saai, oubollig, dikdoend, zelfgenoegzaam, stijf, stokkerig, log, ongelikt, stram, klunzig, knullig, stroef, schutterig, vlezig, stuntelig, sullig, krukkig en prutserig.
Marcel verstuurde het volgende bericht: “Ik ben toch wat teleurgesteld. Met smart op het wedstrijdverslag gewacht …en, totaal niets over mijn dribbels, panna's of volleys en dat allemaal in 1 helft. Ik vertel zondag thuis het verhaal, wat blijkt, staat er niets over in, net nou ik geen getuige had (Tom was naar het strand).” En om zijn dreigement kracht bij te zetten trok Marcel zijn bovenkleding uit om zijn indrukwekkende borstkas te tonen. Dan weet je wel hoe laat het is. Niemand kan zich herinneren dat Marcel de afgelopen tijd iets bijzonders heeft laten zien op de groene rechthoek, behalve dat onze rechtsback zijn verdedigende taken continu verwaarloosde, dus werd maar snel even wat verzonnen. Marcel was vorige week dus één van de beteren. Hij bleef maar lopen, werken, solo's met schaarbewegingen maken en op het doel schieten. Doordat de tegenstander een soort Van der Sar op de goal had staan, leverden Marcels inspanningen helaas geen doelpunten op. En voor vandaag gold vast hetzelfde.
Zo op het eind van het seizoen is het wel aardig om verzonden mailtjes aan te halen, zoals eentje van Frank: “Waarde ballega's, Uit onderzoek is gebleken, dat de val op mijn schouderpartij erg goed is afgelopen! Mijn privé-arts stond na grondige bestudering van de röntgenfoto's van mijn rechterschouder versteld van wat hij voor ogen kreeg, veel littekenweefsel en diverse "trauma's" van de lokale kapsels. Uit zijn woorden maakte ik op, dat ik die ochtend een enorme klap heb gemaakt die voor gewone stervelingen absoluut het einde van hun voetbalcarrière hadden ingeluid, maar voor mij wonderwel slechts resulteerde in wat verrekkingen van de omliggende spierbundels. Eigenlijk zei hij, dat hij nog nooit eerder zo'n massief en toch zo flexibel spierstelsel had aangetroffen bij een patiënt, en met stomheid geslagen was! Van de week wil hij de foto's gaan publiceren in een vooraanstaand medisch tijdschrift en mogelijk zal Discovery begin volgend jaar een documentaire maken over mijn onwaarschijnlijke spieropbouw. Tevens zal genetisch onderzoek plaatsvinden en zal getracht worden uit te vinden hoe deze haast bovenmenselijke krachtbundels ontstaan zijn en hoe de resultaten van zo'n onderzoek mogelijk in de toekomst kunnen leiden tot groterere krachtsinspanningen bij topsporters. Ontving gisteren een e-mail van de clubarts van Milanello met de vraag of ik mijn onderzoeksresultaten zou willen opsturen om hun medische staf meer inzicht te geven inzake mijn fysieke gesteldheid in relatie tot mijn leeftijd en waarom deze zo disproportioneel afwijkt van "de gemiddelde topsporter"! Hij zei mij dat dit mogelijk zou kunnen betekenen, dat topspelers langer door zouden kunnen blijven voetballen en dus uiteindelijk rendabeler voor de club blijken te zijn. Natuurlijk heeft dit nieuws mij wel een beetje overrompeld, ik ben dan ook blij dat ik dit in de luwte van ons wonderlijke elftal kan verwerken en low-profile weliswaar onder mijn werkelijke kunnen nog een paar jaar mee hoop te ballen. Maar ja, plezier in het voetballen heb ik natuurlijk al jaren geleden laten prevaleren boven het meedoen in de absolute top, van, .... ja van wat, waar en welk land, we zullen het niet weten!? Zal mij, zoals ik me ook in het verleden geen houding heb aangemeten, bescheiden op stellen en mijn capaciteiten in dienst stellen van het elftal. Een Grand-Cru-wijn moet door iedereen gedronken en genoten kunnen worden. Het is al met al niet mijn gelukkigste seizoen. Tot zondag, ik hoop, nu ik eindelijk weer eens fit ben, op een basisplaats! Franco, alias het genie.” Wij hadden Frank G. liever langs de kant gezien, maar hadden weer zo weinig spelers, dat we hem maar 90 minuten op het veld lieten staan.
Het is de Week van de Amateurkunst. Dat betekende dat Louis en Rob S. niet mee konden voetballen. De heren staan erom bekend graag naakt te poseren, gevraagd of ongevraagd, voor elkaar, voor een groep kunstenaars of voor wie maar wil kijken - al komt dat zelden voor - . Daarom lopen ze vaak in een grote regenjas. De kunstwerken die dat opgeleverd heeft, worden momenteel geëxposeerd in de Stolpe.
Van onszelf hadden we maar weer 10 man. Patrick was vanwege de flater van het seizoen, begaan tijdens de thuismatch tegen Rimboe 3 van een week geleden, een wedstrijd geschorst. Ook Gerrit was er weer niet. Hij was op schoolreis, onder andere met dochter Uitermarkt. Als zij in dezelfde permanente "rust-stand" verkeert als haar vader op de grasmat, heeft Gerrit geen kind aan haar.
Vorige week hadden we de uiterst betrouwbare Robert Rijntjes onder de lat staan met drie punten en de nul als logisch gevolg. Deze keer moesten we het met Frank L. doen. Hij heeft in de competitie drie keer meegedaan, aantal punten: 0, aantal tegendoelpunten: 16. Het was dus taak de bal zo ver mogelijk uit de buurt van ons doel te houden. Gelukkig deed Yannick mee, dus zo'n probleem zou dat niet hoeven te zijn. Frank L. merkte op dat als hij meedoet, altijd sprake is van de drie V’s: Vroeg op, Ver weg en Vreselijk slecht weer. En inderdaad: om kwart voor 9, in de stromende regen, vertrokken we richting Schijf.
Rob U. en Jan Willem reden mee met Johan. Al snel vroegen ze zich af of dat wel zo verstandig was. Want toen ze voorbij Etten-Leur de snelweg afreden, gaf de auto van Johan aan dat er nog voor 10 km benzine in de tank zat. Door langzaam en rustig te rijden, iets wat volledig tegen Johans normale rijstijl ingaat, haalden ze op de laatste druppels benzine sportpark De Zoek. Gelukkig was vlakbij een tankstation, zodat de terugreis geen probleem vormde.
We begonnen uitstekend aan de confrontatie met het vierde van R.K.V.V. Schijf, met veel balbezit en goed combinatievoetbal, met een reeks kansen en hoekschoppen tot gevolg. Na een minuut of 7 nam Frank G. vanaf rechts een corner die hij strak voor het doel legde. Johan had zich ondertussen goed vrijgelopen en knikte prima de 0 - 1 binnen. Daarna geloofden de meesten van ons wel en begon het allengs minder te worden. De geelhemden liepen voortdurend vrij en hadden veelvuldig de bal omdat op een enkele verdediger na niemand meer zin had om ze tegen te houden. Het is in zulke omstandigheden een kwestie van tijd voordat de brulboei van Jan Willem in werking gesteld wordt, iets wat de rust in ons spel niet bepaald ten goede komt. Vervolgens nam de scheidsrechter enkele merkwaardige beslissingen - hij was overigens beduidend beter dan heel wat andere mensen op het veld - wat tot irritatie en geouwehoer leidde bij enkelen van ons en waardoor ons spelpeil naar een wel heel bedenkelijk niveau zakte. Toen ook nog Frank G. en Rob U. geblesseerd raakten maar niet gewisseld konden worden omdat we geen reserve hadden en ze daarom maar op halve kracht verder sukkelden, was de malaise compleet. Niet dat we veel hebben aan Rob U. en Frank G. Wat is nou de helft van praktisch niks, vrijwel niks? Het is dat de Brabanders weinig deden met het balbezit en dat Herman en Frank L. in blakende vorm verkeerden - ze werden daarom met Yannick uitgeroepen tot de spelers van de week - anders hadden we het nog moeilijk kunnen krijgen. Veel kreeg Frank L. weliswaar niet te doen, maar hij bleef goed geconcentreerd en deed het daarom steeds uitstekend op de momenten dat hij in actie moest komen.
Dat Herman zich als één van de weinigen een slag in de rondte werkte, was goed te merken in de rust. De stoom kwam van zijn hoofd. Hij zat gewoon te dampen. Dit leidde tot een discussie over Rob U. en Petra en al geen 15 jaar meer dampen of iets dergelijks. Intussen was Rob S. klaar met exposeren en had hij tijd om Frank G. onder handen te nemen. De steekwoorden waren been en stijf. Welk been was niet volledig helder. Het was ruim voldoende om Rob S. uit te roepen tot masseur van de week. Volgens Frank G. moet hij zijn benen thuis tweemaal daags veelvuldig overstrekken, met blessures tot gevolg.
Het eerste kwart van de tweede helft was al net zo beroerd als het laatste half uur van de eerste helft. Gelukkig was na een uur spelen Edwin gearriveerd. Na een paar minuten opwarmen verving hij Rob U. Edwin kwam van een feest uit Eindhoven waar hij met Kenneth geweest was. Het duurde dus nogal even voordat hij Schijf gevonden had, maar hij was in tegenstelling tot Kenneth tenminste gekomen. Edwin had volgens eigen zeggen een houten kop van jewelste, maar hij deed in een klein half uur meer dan Rob U. in ruim een uur, wat op zich niet zo moeilijk is. Rob U. had zoals gebruikelijk weer niets gepresteerd, iets wat Petra bekend in de oren zal klinken. Pas nadat Schijf 4 enkele grote kansen gemist had en nadat Johan volledig terecht voor vijf minuten uit het veld gestuurd was, gingen we eindelijk weer voetballen. Dit leidde tot diverse kansen en uiteindelijk tot de 0 - 2 van Yannick. Een directe vrije trap aan de linkerkant, een paar meter buiten het strafschopgebied, een meter of tien van de achterlijn, krulde hij op prachtige wijze in de verre bovenhoek. Dit betekende een overwinning plus de nul gehouden, mede door een uitblinkende keeper. Het kan dus toch met Frank L. op het doel. Jan Scharloo is de assistent-scheidsrechter van de week. Tom Knipscheer is de supporter van de week.
Na afloop werd nog even gekeken op het hoofdveld waar de dames van Schijf 1 in actie kwamen. Enkelen van ons deden nogal laatdunkend over het vrouwenvoetbal. Waarom is volstrekt onduidelijk, want als wij tegen de dames van Schijf 1 net zo gespeeld zouden hebben als tegen de heren van Schijf 4, zouden we volledig van de mat geblazen zijn door die dames. Dat daar bij Schijf net zo over gedacht wordt - en terecht - bleek wel bij de indeling van de velden. De sterkste ploegen kwamen op het hoofdveld in actie, namelijk de dames van Schijf 3 en Roosendaal 2, terwijl wij op een bijveld moesten spelen.
Johan vertrok al om kwart over 12 naar Papendrecht. Hij moest om 2 uur op het Slobbengors zijn vanwege de huldiging van de kampioenselftallen van VV Papendrecht. Als het om hemzelf gaat, verlaat hij een kantine altijd ruim op tijd. Als zijn familie vraagt of hij tijdig thuis wil zijn, drinkt hij steevast een paar extra biertjes om veel te laat huiswaarts te keren. Het is net waar je prioriteiten liggen. Op het hoofdveld van VV Papendrecht werden kampioenen als Lars Duinhouwer en Calvin Keizer in het zonnetje gezet. Ze zijn nu al beter dan hun vaders. We kunnen niet wachten totdat ze de plaats van hun ouwelui in ons team innemen.
Zo eindigden we het uiterst bedroevende seizoen 2010 - 2011 toch nog positief met 9 punten uit de laatste 3 wedstrijden. Met 21 punten uit 22 competitiewedstrijden en een doelsaldo van 52 voor en 71 tegen zijn we negende geworden van de twaalf ploegen. In de reserve zesde klasse, de absolute kelder van het vaderlandse veldvoetbal, wisten we slechts drie elftallen onder ons te houden, veruit de slechtste klassering in de 27-jarige historie van ons team. We hebben trouwens heel wat behoorlijke partijen gespeeld, waarin we vaak net zo veel mogelijkheden creëerden als de opponenten, zo niet meer, maar we krijgen te gemakkelijk doelpunten tegen en scoren zelf vrij moeizaam. Illustratief was het optreden van onze voormalige topscorer Arie V. die uit een kans of 38 slechts tot het miserabele aantal van twee doelpuntjes kwam.
De basis voor het lamzalige resultaat werd gelegd tijdens de afgelopen herfst. Na drie punten uit de eerste drie partijen volgde een dramatische reeks van acht wedstrijden waarin we slechts 1 puntje haalden. We sloten 2010 daardoor af met 11 gespeeld en slechts 4 punten en met een doelsaldo van 26 - 45. Dat we het in die periode niet nog slechter deden, was uitsluitend te danken aan onze doelman die wekelijks in een absolute bloedvorm verkeerde. Gerrit werd daarom volledig terecht uitgeroepen tot speler van het seizoen.
Na de winterstop deden we het gelukkig beter en haalden we 17 punten uit 11 matchen met een doelsaldo van 26 - 26. Dat herstel kan niet los gezien worden van de inbreng van vers bloed en dan met name van Yannick. In zijn vier optredens behaalden we 10 punten en scoorde hij 6 keer, net zoveel als Frank G. in het hele seizoen. Op eigen kracht wist de vaste kern van Zondag 4 slechts 5 schamele puntjes bij elkaar te sprokkelen. Dit seizoen moesten we 3 keer voor de beker en 22 keer voor de competitie in actie komen. Maar liefst 11 maal was het noodzakelijk om langdurig te bellen en mailen om een elftal op de been te krijgen. Bovendien waren nog enkele keren gastspelers vastgelegd voor een wedstrijd die uiteindelijk niet doorging vanwege de weersomstandigheden. Wil het allemaal beter gaan volgend seizoen, zullen we dus iets aan onze fysieke gesteldheid dienen te doen en/of hebben we 1 of 2 nieuwe spelers nodig.
Bij VV Papendrecht wordt het voetbalseizoen afgesloten met het 7-tegen-7-toernooi en de familiedag, waaraan heel veel leden meedoen. Alleen wij ontbreken natuurlijk weer, op een enkeling na. De meesten willen wel meedoen aan voetbalpotjes bij Drechtstreek, maar voor ballen op het Slobbengors halen ze hun neus op. Belachelijk gewoon.
Op vrijdag 3 juni staat een optreden van oud-eerste-elftalspelers op het programma. Rob U. hoorde van Petra dat daarover op zijn met een wachtwoord beveiligde mailadres een berichtje was binnengekomen. Uiteraard weet Petra alle wachtwoorden van Rob, andersom geldt dat vanzelfsprekend niet. Rob zei dat volgens Petra hij dan niet kan meedoen, omdat hij het weekend erop weg is. Snapt u 'm, snap ik 'm.
Ons seizoen wordt traditiegetrouw begin juni afgesloten met een teamuitje, dit keer in Breda. Voor degenen die erop hun best uit willen zien, bestaat de mogelijkheid van een gratis consult bij No Hair Ontharingsstudio's in Breda. Voor een behandeling krijgt elke speler van Zondag 4  50% korting. Dat geldt natuurlijk niet voor Edwin. Zijn behandeling zal eind mei moeten beginnen, wil hij op tijd klaar zijn voor het teamuitje.
We willen alle arbitrale trio's en tegenstanders bedanken voor wederom een leuk en sportief seizoen. Alle supporters bedankt voor de morele ondersteuning. Verder willen we Robert, Frank L., Teus, Mark, Stephen, Dirk-Willem, Peter, Tresor en Yannick dankzeggen dat ze met ons mee hebben willen doen. Ook dank aan de heren Van Toor en Woerlee die als gastspeler hadden willen fungeren tijdens een uitwedstrijd, maar alleen niet in actie hoefden te komen, omdat die wedstrijd op het laatste moment werd afgekeurd.
Tenslotte een overzicht van het seizoen 2010 - 2011:
Kampioen van de reserve zesde klasse 609: Sprundel 5.
Beste speler van de reserve zesde klasse 609: Frans van Duuren.
Beste speler van Zondag 4: Gerrit Landstra.
Topscorer van Zondag 4: Kenneth van den Hoven met 10 treffers of 11 als het eigen doelpunt uit bij Rimboe 3 aan hem toegeschreven wordt.
Winnaar van de tikkie-terug-bokaal: Eric Hoorn met 1 eigen doelpunt, net zo veel als Jan Willem, maar Eric had daar minder speelminuten voor nodig.
Flater van het seizoen: Patrick van Wijngaarden.
Beste scheidsrechter: De Heer Bosselaar.
Beste masseur: Mevrouw Bosselaar - zonder haar zouden Kenneth en Patrick nog minder meegedaan hebben.
Beste assistent-scheidsrechter: Luciën Louwman.
Comeback van het seizoen: Louis de Haas.

Opstelling: Frank L.; Marcel, Herman, Arie, Jan Willem; Gerardo, Johan, Rob U. (63. Edwin) en Luciën; Frank G. en Yannick.
Assistent-scheidsrechter: Jan Scharloo.
Aantal toeschouwers: 12.

 

Zondag 8 mei 2011:  Papendrecht 4 - Rimboe 3:  3 - 0

Vier dagen na de Internationale Dag van de Brandweer, drie dagen na de Straatvoetbaldag en de Internationale Dag van de Vroedvrouw en een dag na de Reddingbootdag stond de laatste thuiswedstrijd van het seizoen op het programma tegen het derde van R.K.V.V. Rimboe uit Wouwse Plantage.
We hadden een paar weken rust gehad, maar dat wilde niet zeggen dat iedereen stilgezeten had. Zo kwam uw verslaggever begin mei een sportief geklede heer Johan K. tegen, die bewoog op een wijze die deed vermoeden dat sprake zou kunnen zijn van snelsjokken. Had hij vroeger voor het stukje van zijn huis naar het Merwehoofd een paar minuten nodig, nu was hij al ruim een half uur onderweg. Duidelijk was in ieder geval dat de begrippen soepelheid, snelheid, kracht en conditie al jaren niet meer van toepassing zijn op de heer Keizer. Het valt ook niet mee als je 20 kilo vet meetorst. Enkele dagen daarna ging hij een balletje trappen met zijn zoon. Calvin liet Johan alle hoeken van het veld zien dankzij zijn fantastische kick. Hoe Calvin daaraan komt is onbekend, in ieder geval niet van zijn vader. Maar goed, Johan doet in ieder geval een poging zijn aftakelingsproces enigszins te vertragen. De meesten uit ons team hebben het hoofd al lang en breed in de schoot geworpen.
Het was een prachtig en zonnig weekend, heerlijk om buiten te zijn. Toch zaten een heleboel figuren op zaterdag binnen. Overigens met een goede reden: het was voetbalplaatjesruildag in de kantine van VV Papendrecht. Vooral de ouders waren heel fanatiek, de kinderen gingen liever naar buiten. “Wat heeft die Wim V. een dikke kop gekregen”, kon je horen zeggen. De heren waren vooral geïnteresseerd in Kenneth en Marcel, de vrouwen zaten massaal achter Rob S. aan. Overigens voor het eerst in zijn leven. En tevens voor het laatst. Het was flink druk en beregezellig, maar om nou de halve zaterdag in de kantine door te brengen, zoals iemand van ons team deed - we verklappen niet wie het was, maar het was een kleine kale brillo - , is ook weer overdreven. Maar goed, zijn verzameling voetbalplaatjes is nu wel compleet, oh zo!
Rob S. vroeg zich af waarom hij zo vaak voorkomt in de verslagen. Tja, Rob, dat komt omdat jij een coole, illustere, hemelse, aangename, zonderlinge, snoezige, olijke, dartele, plezante, clowneske, bliksemse, onvergelijkelijke, behaaglijke, hartveroverende, schalkse, schelmachtige, ondeugende, lollige, verrukkelijke, exceptionele, begeerlijke, bevallige, aparte, grappige, charmante, grootse, begripvolle, schattige, gevoelige, goddelijke, genotvolle, glorieuze, delicieuze, excentrieke, donderse, kolossale en prestigieuze man bent, een te wow gekke, onwijs gave, malle, prettige, mieterse, koddige, spontane, drommelse, zotte, lijpe, kolderieke, dekselse, singuliere, alleraardigste, zalige, buitenissige, waanzinnige, jofele, maffe makker met een innemende, markante, overweldigende, betoverende, imponerende, heerlijke, monumentale, overdonderende, enorme, amusante, in het oog springende persoonlijkheid die een interessant, reusachtig, attractief, fascinerend, sprookjesachtig, bewogen, meeslepend, buitengewoon, spannend, zinderend, indrukwekkend, uitzonderlijk, gedurfd en machtig leven leidt, enerverende, halsbrekende, ijzingwekkende, wonderbaarlijke, fantastische, gewaagde, beangstigende, unieke, verbijsterende, fabelachtige, knotsgekke, dolle, bloedstollende, ontroerende, sensationele, hachelijke en fascinerende avonturen meemaakt, bovenmenselijke, superbe, magnifiek, uitmuntende, excellente, eersteklas, voortreffelijke, eminente, superieure, denderende, onvoorstelbare, uitzonderlijke, fenomenale, ontzagwekkende, uitzonderlijke, fameuze, geweldige prestaties levert en daar betoverend, prachtig, kostelijk, vermakelijk, boeiend, prikkelend, genoeglijk, dolletjes, zielroerend, raak, huiveringwekkend, spookachtig, pakkend, aangrijpend, bekoorlijk, leutig, hartverscheurend, pathetisch, dolkomisch, mysterieus, spitsvondig en vertederend over kan vertellen. Vandaar dat er nu eenmaal veel over jou te melden valt, Rob. Wil je wel voortaan mij s.v.p. niet meer op zondagochtend uit bed bellen om je af te melden, terwijl al lang en breed bekend is dat we niet hoeven te voetballen? Bij voorbaat dank voor de moeite.
Aangezien het moederdag was, mochten verschillende mensen niet komen van hun wederhelften, moeders of schoonmoeders. Arie was er wel. In het vorige verslag werd verhaald over zijn dochters en hun circusvaardigheden. Eén vaardigheid hebben ze wel van hun vader: die op het gebied van balanceren. Want ook deze keer lukte het Arie weer om als een echte circusartiest op de fiets te komen met twee tassen op de bagagedrager gestapeld. Het is nu wachten wanneer hij komt op een eenwieler.
Dat het eergisteren Anti-dieetdag was, was aan diverse mensen goed af te zien. Ze hadden aardig wat moeite om de voetbalkleding aan te trekken. De vorige seizoenen werd steeds gemopperd als de competitie al eind april afgelopen was: “in mei is het eindelijk mooi weer en dan zijn we klaar met voetballen”. Spelen we eindelijk eens in mei, wordt er weer geklaagd dat het te warm was. Wij Nederlanders weten altijd wel weer wat te vinden om over te zeuren.
We begonnen prima aan de wedstrijd. Eric schoot op de paal, Kenneth kwam drie keer alleen voor de Brabantse doelman zonder te scoren, Patrick kreeg de bal een keer of vijf op een paar meter voor het doel, maar bleef net zo lang pielen totdat hij de bal kwijt was en ook Gerardo kreeg de bal er niet in. Verder kreeg Rob U. een goede schietkans. Maar hij riep al ooooh voordat hij de bal geraakt had en dan weet je het al: hij schoot de bal richting middenstip.
De ban werd gebroken na een pass van Johan op Frank die een kleine 25 meter van het doel stond. Voetballen kan Frank allang niet meer, maar hij heeft nog wel steeds een fabelachtige traptechniek. Dat bewees hij door de bal op schitterende wijze in de linker bovenhoek te krullen: 1 - 0. Jammer dat hij die traptechniek in de rest van de wedstrijd niet meer liet zien. Maar goed, de eerste goal is nog altijd de belangrijkste. En hij heeft weliswaar nog maar één voetbalkwaliteit, daarmee heeft hij er nog altijd één meer dan verschillende van zijn ploeggenoten.
Tijdens de eerste 45 minuten was het vrij rustig langs de lijn. Zodra bekend werd, dat Wim en Jan Willem na de rust binnen de lijnen zouden verschijnen, nam gelijk het aantal toeschouwers waaronder opvallend veel vrouwelijk schoon met een factor 2,5 toe. Het is wel duidelijk welke mannen van Zondag 4 het meest in trek zijn bij de dames.
Ook in de tweede helft waren we beter, maar het duurde tot minuut 67, voordat de score verdubbeld werd. Op links zette Patrick zich goed door. Zijn eerste doelpoging werd nog gekeerd door de keeper van Rimboe 3, de tweede niet. Dé actie van de wedstrijd in positieve zin kwam op naam van Jan Willem. Rimboe 3 had enkele goede spelers, waaronder de rechtshalf, de directe tegenstander van Rob U. Met als gevolg dat Eric in de eerste en Jan Willem in de tweede helft steeds met twee tegenstanders af te rekenen hadden. Tijdens het eerste deel van de match had Rob U. alleen oog voor zijn schoonvader, tijdens deel 2 alleen voor Petra en zijn zoon. Dus toen de rechtshalf van Rimboe 3 de diepte ingestuurd werd, kon hij alleen op onze gastdoelman Robert Rijntjes afgaan. Na een "sprint" - of wat ervoor moet doorgaan - over het halve veld achterhaalde Jan Willem de Brabander om deze vervolgens met een weergaloze sliding de bal te ontfutselen. Jan Willem speelde de witte knikker vervolgens op Johan die rond de middellijn stond en die gelijk diep speelde op Kenneth. Ook hij nam zonder te aarzelen de bal direct op de pantoffel en lobde deze over de doelverdediger in de verre hoek. Daarmee werd het 3 - 0 in plaats van 2 - 1.
Dé actie van de wedstrijd in negatieve zin was van Patrick. Na een mooie aanval kwam de bal op links bij Kenneth. Na een fraaie actie gaf hij de bal vanaf de achterlijn voor op Patrick die deze vanaf een halve meter maar in het lege doel hoefde te lopen. Dat deed niet, waarna de bal bij de hoekvlag over de achterlijn verdween. De reden van die blunder is ons onbekend. Wilde Patrick zijn voetbalschoenen niet vies maken, had hij last van een zonnesteek, is hij aan een bril toe, wilde hij een slak imiteren, was hij afgeleid door de vele knappe juffertjes, stond hij in zijn achteruit, was hij omgekocht, stond iemand met een camera te filmen voor de grappigste thuisfilmpjes, zat hij zo zwaar onder de dope dat zijn reactievermogen minimaal was, dacht hij dat het doel naast de cornervlag stond? We weten het niet. Of wilde hij gewoon uitgebreid in het verslag aan bod komen en de flater van het jaar op zijn naam hebben? Dat laatste is in elk geval gelukt. Rob U. had het over het polletje van Patrick. Een leuke alliteratie, Rob. Patrick gaf de volgende verklaring: “de reden is een drietal grote blaren aan de onderkant van mijn voet. Deze zijn waarschijnlijk ontstaan door het vele kappen en draaien, ook werd de bal meermalen achter mij gespeeld waardoor ik te hard en onverwachts moest stoppen. Bovengenoemde heeft met ook het slechte veld tot gevolg gehad dat ik de bal die veel te onzuiver en te hard werd aangespeeld net voor de doellijn heb gemist. Tevens verdenk ik Kenneth ervan dat hij dit met opzet heeft gedaan !!!!”
Arie was de enige die 90 minuten lang zijn best deed. Hij is daarom speler van de week, samen met Robert, die zijn doel schoon wist te houden. Hij kreeg niet zoveel te doen, maar wat hij moest doen, deed hij uitstekend, al kreeg hij vlak voor tijd wel hulp van de lat. Bedankt voor het meedoen, Robert. Floor en Iris Verzijl zijn de supporters van de week. Ze verkozen het Slobbengors boven een bezoek aan het zwembad. Klasse, meiden.
Ook vandaag was de heer Bosselaar de scheidsrechter. Enige tijd terug verstuurde Arie het volgende elektronische bericht: “Beste mensen, deze wilde ik jullie niet onthouden… En de disclaimer is natuurlijk ook geniaal.” “Onderwerp: fluitklaar, beste heren van het vierde elftal, er schijnt bij enkele spelers nogal verwarring te bestaan over de fluit van scheidsrechter Bosselaar. Via deze weg deel ik deze spelers mede dat eerder genoemde fluit altijd klaar staat.... en wel exclusief voor mij! Groetjes, vrouw Bosselaar. Disclaimer: Als dit bericht niet voor u bestemd is, verzoeken wij u om het bericht naar niemand anders door te sturen (aangezien het mogelijk vertrouwelijke informatie bevat), om alle exemplaren ervan te wissen en om de afzender te laten weten dat het bericht naar de verkeerde persoon is verzonden. Onze hartelijke dank.” Vandaar dat later het volgende bericht op onze website gezet werd: “Rectificatie "Fluit". Er zijn wat misverstanden ontstaan over de kwaliteit en betrouwbaarheid van de fluit van onze vaste scheidsrechter. De spelers van het vierde hebben zondag vastgesteld dat de fluit in prima conditie is. De fluit wordt één keer per week gebruikt, waarmee onze scheidsrechter hetzelfde gemiddelde haalt als de heren Luinge, Temmink en Bossen. Voor de gerezen misverstanden bieden we heer en vrouw scheidsrechter onze oprechte excuses aan.” En nog even voor alle duidelijkheid: het is dus weldegelijk "fluit". Het verkleinwoord "fluitje" is in dit verband onjuist.
Na afloop van de wedstrijd maakte Wim de uitslag van de verkiezing Scheidsrechter van het Jaar bekend. Derde is de arbiter van Wernhout, tweede de leidsman van Nieuw Borgvliet. Peter Bosselaar is de glorieuze winnaar. In een overvolle kleedkamer 3 kreeg Peter na een fraaie speech van onze aanvoerder zijn welverdiende prijs overhandigd. Alleen Rob U. ontbrak bij de prijsuitreiking omdat hij met Petra de bosjes was ingedoken. Ze was zeker iets verloren. Peter, bedankt dat je ons ook dit seizoen weer hebt willen fluiten. Alle thuiswedstrijden waren, mede dankzij jou, rustige en leuke potten om te voetballen. Een prettige zomerstop en hopelijk tot volgend seizoen.
In de kantine werd nog enige tijd nagepraat, waarbij zoals zo vaak Rob S. de meeste aandacht trok, maar waar het nou precies over ging, was niet geheel duidelijk. Zo was hij op vakantie geweest naar New York en moest hij op een gegeven moment ergens op en in. Waarschijnlijk een wolkenkrabber. De Botox-man moest verder iets doen met zijn weinig krachtige spuitje - met de nadruk op het verkleinwoord. Hij moest er ook nog de kantjes mee schoonmaken of zoiets. Ging zeker over een lagedrukreiniger. Rob S. en Frank kondigden aan een nachtprogramma te gaan maken voor SBS 6, getiteld: “Op de bank met Rob en Frank”. Vanwege moederdag diende Johan om kwart voor 1 thuis te zijn. Hij ging pas rond half 2 weg. Johan was tijdelijk teruggegaan op de wintertijd.

Opstelling: Robert; Marcel, Herman (46. Wim), Arie, Eric (46. Jan Willem); Gerardo, Johan, Frank, Rob U. (74. Louis); Patrick en Kenneth.
Scheidsrechter: Peter Bosselaar.
Eerste helft, assistent-scheidsrechter: Jan Willem, aantal toeschouwers: 10.
Tweede helft, assistent-scheidsrechter: Eric, aantal toeschouwers: 25.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 17 april 2011:  Nieuw Borgvliet 4 - Papendrecht 4:  4 - 6

Op de Internationale Dag van de Boerenstrijd, op de 43e verjaardag van prins Maurits, één dag voor de 39e verjaardag van prinses Annette en met de Week van het Testament in het vooruitzicht, reisden we af naar Bergen op Zoom voor de confrontatie met Nieuw Borgvliet 4 op sportpark De Markiezaten. Pronkstuk van de stad is het Markiezenhof, een laatgotisch stadspaleis uit het eind van de 15e eeuw. Het was de residentie van de heren en later de markiezen van Bergen op Zoom. Het is een rijksmonument en behoort tot de Top 100 der Nederlandse UNESCO-monumenten. De Heerlijkheid Bergen op Zoom was van 1533 tot 1801 een markizaat. Vandaar dat Bergen op Zoom de Markiezenstad genoemd wordt.
Het wordt steeds duidelijker dat de actie met de voetbalplaatjes een enorme impact heeft. Dat ondervond zelfs Jan Willem aan den lijve, toen een jongen tegen hem riep: “Hé meneer, ik ken u van de voetbalplaatjes. U bent toch Jan Willem?” Je zag Jan Willem opfleuren. Wat een meevaller, ten langen leste eens iemand die hem in de gaten heeft. Deze trieste figuur is zo kleurloos dat normaal altijd iedereen finaal langs hem heen kijkt. En als hij al opgemerkt wordt, wordt hij nogal eens met "opa" aangesproken. Het bleek alleen toch een tegenvaller te zijn, omdat de jongen hem alleen herkende omdat hij in het team zit bij Wilco T., de plaatselijke Popie Jopie.
Aangezien we de afgelopen twee voetbalpartijen machteloos waren in de aanval, werd het falende spitsenduo Glimmerveen / Van Wijngaarden thuisgelaten. Patrick had dat al zien aankomen en had daarom gemeld dat hij zogenaamd weer een blessure heeft. Het was gewoon een excuus om bij mevrouw Bosselaar langs te kunnen, terwijl meneer Bosselaar aan het werk is of een wedstrijdje fluit. Frank meldde dat hij volgende week weer aanwezig hoopt te zijn. Ook Rob S. had volgende week willen komen, maar hij kan niet vanwege een naderende vakantie. Wat hadden jullie komend weekend eigenlijk willen doen op het Slobbengors, heren? Eerst op jullie paasbest naar de paaswake, vervolgens aan de paasbrunch en daarna verkleed als paashazen eerst paaseieren verstoppen en ze daarna weer opsporen?
Op zaterdagavond was in jongerencentrum Interval een uitvoering van leerlingen van circusschool Hannes & Co. De kinderen Verzijl waren heel vaardig, kundig, beheerst en rustig in hun spel, maakten nauwelijks fouten en toonden aan over souplesse, uithoudingsvermogen en inzicht te beschikken. Dat moeten ze van hun moeder hebben, want die eigenschappen hebben we bij Arie nooit weten te bespeuren.
We hadden van onszelf slechts 11 man waarvan bijna niemand fit was. Zo op het eind van het seizoen worden de velden slechter en harder en daar kunnen de lichamen van de jongere ouderen niet meer tegen. Zeker niet als je bedenkt dat we sinds 13 maart geen weekend meer vrij gehad hebben. Aangezien gelukkig vooral onze slechtste spelers afwezig waren en we opnieuw Yannick als gastspeler hadden weten te strikken, reisden we toch vol vertrouwen naar West-Brabant af. In Roosendaal hadden we onze enige twee uitoverwinningen van het seizoen behaald, waarom zou dat dan ook niet in het even verderop gelegen Bergen op Zoom kunnen?
Ook vandaag was de voorbereiding weer uiterst beroerd. Zo had Luciën geen idee waar we eigenlijk naartoe moesten en was hij bijzonder verbaasd dat we naar Bergen op Zoom gingen. Jan Willem had al diverse malen aangekondigd dat sportpark De Markiezaten pas vorig jaar opgeleverd is en dat de weg waaraan het gelegen is, net zo oud is. “Dus zorg ervoor dat de kaarten van je navigatieapparatuur bij de tijd zijn”, had hij gezegd. “Tuurlijk”, werd steeds in koor gezegd. Tegen kwart voor 12 zouden we vertrekken uit Papendrecht. Wel dure leasebakken, maar navigatiesystemen die Langs De Lijn 3 te Bergen op Zoom konden vinden, ho maar. Jan Willem had zich als enige voorbereid op de confrontatie met Nieuw Borgvliet 4 en had dus uitgezocht, hoe we bij sportpark De Markiezaten konden komen. Dus stapte hij bij de beste chauffeur van Zondag 4 in de auto, Rob S., en reden zij op kop. In Bergen op Zoom aangekomen bleek echter de kortste weg naar het sportpark afgesloten te zijn, zodat we door een soort bungalowpark naar nieuwbouwwijk De Markiezaten reden. Marcel ging op eigen gelegenheid naar Bergen op Zoom met zijn jongste zoon en Kenneth als passagiers. We vroegen ons af, of de van ons team slechtste chauffeur met het minste oriëntatievermogen het sportpark zou weten te vinden. Ze bleken op een bouwplaats beland te zijn en waren na over een hek geklommen te zijn toch nog redelijk op tijd in kleedkamer 7.
Ook deze week was de opstelling niet echt verrassend. Echt veel verandert die niet. Desondanks moest Luciën vragen waar hij stond. Vreemd, omdat hij net als Gerrit, Marcel en Jan Willem iemand is, die je in feite maar op één plek kwijt kunt. Je bent een aardige gozer hoor, Luciën, maar je mist toch echt dat multi-inzetbare dat Herman, Johan, Arie en Edwin wel hebben.
Op zaterdagochtend was op het hoofdveld van VV De Alblas een prima arbitraal trio te bewonderen. Vooral het optreden van de assistent-scheidsrechter van de uitspelende partij was bijzonder sterk. Hij was continu alert, liep voortdurend met de laatste linie mee, hield het spel scherp in de gaten en vlagde eerlijk en vlekkeloos. Het leek ons een goed idee die lijn op zondagmiddag door te trekken. Vandaar dat Marcel de eerste helft mocht vlaggen. Zijn begin was echter duidelijk minder dan op zaterdagochtend, want de eerste de beste keer zat hij er finaal naast. Hij gaf een corner, terwijl het overduidelijk was dat de Brabantse rechtsbuiten de bal over de achterlijn geschoten had. Gelukkig had de scheidsrechter het wel gezien en gaf de rechtsbuiten eerlijk aan, dat hij de bal voor het laatst geraakt had.
Ik moet me bij het weergeven van het wedstrijdverloop bij voorbaat verontschuldigen, omdat gedurende de 90 minuten zoveel gebeurde, dat ik niet alles heb kunnen bijbenen. Als iemand zich tekort gedaan voelt, sorry, het was onmogelijk om alles te onthouden en weer te geven.
De eerste 35 minuten van ons waren gewoon fenomenaal, om te smullen. Gerrit was praktisch werkeloos. We wonnen vrijwel elk duel, hielden een moordend tempo aan, speelden flitsend voetbal met een hoge balcirculatie, zetten veel en snel druk en zorgden voor een ware belegering op het hok van onze opposanten. Of de tijd geen vat op ons gekregen had. Het veld was wel beter dan het veld van een week geleden, maar de ballen niet. Ze waren veel lichter dan de gemiddelde voetbal en maakten op het veld de raarste capriolen. Vooral de reservebal leek wel een strandbal. Alleen stond er geen "Nivea" op. Wel ontstond de vreemde situatie dat opeens iedereen van afstand op goal kon schieten. Zo leverde Jan Willem van ruim 35 meter een ziedend schot af, dat 15 meter over ging. Normaal heeft hij van die afstand al moeite om de bal in het strafschopgebied te krijgen.
De doelman van Nieuw Borgvliet 4 zag de bal aanhoudend op zich afkomen. Jan Willem schoot net naast, Luciën voorlangs. Maar wat vooral lekker was, dat we eindelijk een aanvalsduo hadden dat gevaarlijk was, in tegenstelling tot de afgelopen twee duels. Kenneth "Kessi" van den Hoven, en onze eigen Messi, Yannick "Yessi" Scharloo konden het uitstekend met elkaar vinden. Na een kwartier stuurde Yessi middels een bekeken steekpass Kessi op het randje van buitenspel alleen op de Brabantse keeper af. Kessi bleef rustig, omspeelde de doelman, en scoorde de 0 - 1. Een kwartier later volgde een weergaloze aanval over vele schijven. Op rechts stuurde Rob S. met een fraaie steekpass Rob U. diep. Hij zette de bal voor op Kenneth, die de bal teruglegde op Yannick die voor de 0 - 2 zorgde.
De laatste 10 minuten voor rust kwam Nieuw Borgvliet enkele keren voor ons doel en dat leverde zo waar een doelpunt op. Voorin liep een man waaraan je zo kon zien dat hij de beste Brabander is. Hij droeg namelijk een bril en zoals iedereen weet, zijn de brildragers in een team over het algemeen de beste spelers. Eerst knalde hij op de paal, maar niet veel later troefde hij in het strafschopgebied in een duel Johan af en schoof de bal vervolgens langs Gerrit: 1 - 2, tevens de ruststand.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Johan een achillespeesblessure had en daarom niet voluit kon. Desondanks speelde hij de volle 90 minuten. Hij was overigens niet de enige met een blessure. Het halve team verliet na de eerste 45 minuten strompelend de grasmat. “Hoe kunnen we tegen zulke wrakken in vredesnaam achterstaan”, zag je de mannen uit Bergen op Zoom denken. In de kleedkamer werden massaal de voetbalschoenen en -kousen uitgedaan om de geblesseerde ledematen te verzorgen. Van alle kanten werden de balsems, crèmes, lotions en andere smeersels en hulpmiddelen tevoorschijn gehaald. Vooral de wondertube van Marcel vond gretig aftrek. De tube was nog vol toen Marcel van huis vertrok, maar praktisch leeg toen hij weer thuiskwam. Al dat gesmeer leek aanvankelijk niet geholpen te hebben, want al na een paar minuten in de tweede helft stond het weer gelijk. Na een hoekschop bleef de bal in het strafschopgebied hangen. Gehinderd door een liesblessure kreeg Rob U. de bal niet weg, waar de tegenpartij van profiteerde: 2 - 2. Niet veel later kreeg Rob U. zoveel last van de liesblessure dat hij zich moest laten vervangen door de aan zijn knie geblesseerde Rob S.
Na de gelijkmaker golfde het spel lange tijd op en neer. De eerste helft had veel energie gekost, waardoor we niet meer voortdurend het initiatief konden nemen. Het leek echt zo'n match te worden waarbij de ploeg die als eerste zou scoren, de pot eruit zou weten te slepen. Aangezien Nieuw Borgvliet 4 in de persoon van de bebrilde aanvaller een kwartier voor tijd binnen een paar minuten tweemaal scoorde, leek de tegenpartij een gewonnen wedstrijd te spelen. “Nee, hè”, zag je menigeen denken, “weer beter zijn dan de tegenstander en toch weer verliezen.” De meesten hadden met hun krachten gesmeten en kampten met blessures. Vaak hadden we in soortgelijke omstandigheden dan niet meer de mentale en fysieke kracht om de zaak om te buigen. Vandaag wel.
“Papendrechts kwartiertje, Papendrechts kwartiertje”, schreeuwden de belangstellenden langs de lijn. Dat hielp. Het aanvalduo Kessi en Yessi tilde ons over het dode punt heen. Een paar minuten na de 4 - 2 werd Kessi op links de diepte ingezonden. Hij zette voor op Yessi die de bal met de binnenkant van zijn rechtervoet rechtdoor in de rechter benedenhoek schoof. Een paar minuten later was de situatie omgekeerd. Na een prachtige aanval over rechts zette Yessi Kessi alleen voor de doelman uit Bergen op Zoom. Opnieuw bleef Kessi kalm. Hij omspeelde de doelverdediger en schoof de 4 - 4 over de doellijn.
Daarna hinkten enkelen van ons op twee gedachten. Een punt koesteren bij de nummer 3 uit de ranglijst of voor de volle winst gaan, nu de opponenten op apengapen lagen. De meesten kozen voor het laatste. Dit leidde een minuut of 8 voor tijd tot een corner voor ons aan de rechterkant. Arie wilde op safe spelen en achterin blijven, maar Rob S. wist hem over te halen naar voren te gaan. Een gouden greep, want de komst van Arie leidde tot wanorde in het vijandelijke strafschopgebied. Onze verdedigers die rond de middellijn stonden, zagen dat Johan over het hoofd gezien werd. Hij stond achterin, voorbij de tweede paal, helemaal vrij. Zou Luciën het ook gezien hebben? Ja, hij had het ook gezien. De bal leek eindeloos onderweg te zijn. Eindelijk naderde het lederen monster het hoofd van Johan. Zou hij het gaatje onder de lat, naast de linkerpaal weten te vinden? De feilloos genomen hoekschop viel precies op het hoofd van Johan die met een perfecte kopstoot de witte knikker tegen de touwen kopte: hoera, 4 - 5. Hè, hè, we hebben er 21 wedstrijden op moeten wachten, maar eindelijk deed Johan eens iets positiefs voor ons team. Hij was kennelijk getergd door dat licht kritische stukje van een week geleden. Als we die opmerkingen nou wat eerder geplaatst zouden hebben, zou hij wellicht sneller zijn best gedaan hebben en zouden we wat meer plezier aan hem gehad hebben dit seizoen.
En nog was de koek niet op. Een paar minuten later volgde de zoveelste schitterende attaque met het duo Kessi en Yessi in de hoofdrol. Dit keer was het Yessi die vanaf een meter of 10 met een droge schuiver de bal vanaf rechts in de linker benedenhoek trapte: 4 - 6. In de slotfase was nog Barcelona-achtige getik te zien van Zondag 4, met Wim "Puyol" Veldhuis en Rob "Iniesta" van den Sigtenhorst in de hoofdrol. Het eindigde ermee dat Wim niet meer op zijn benen kon staan en door zijn enkel zwikte. We kwamen de laatste minuten goed door en boekten zo een heroïsche overwinning in de beste match van het seizoen. We willen hierbij de sportieve tegenstanders en het uitstekende arbitrale trio bedanken voor de leuke middag. Onze prestatie bleef niet onopgemerkt in de media. Zo stond op teletekstpagina 801: Papendrecht Zondag 4 glorieert in Bergen op Zoom. En in het sportgedeelte van AD Drechtsteden van maandag 18 april stond: “Zondagvoetbal  Papendrecht kan toch scoren”.
Zowel collectief als individueel was het super vandaag. Het aanvalsduo Kessi en Yessi werd samen met Luciën uitgeroepen tot spelers van de week. Het waren de eerste 90 minuten van Luciën in een half jaar, maar dat was niet te merken. Hij liep voortdurend vrij en op de goede plek, was nauwelijks van de bal af te krijgen en strooide met fijne passes. Dat had een duidelijk positieve uitwerking op de teamprestatie. Esmee en Rick Louwman en Tom Knipscheer zijn de supporters van de week.
Op de sportcomplexen is ontegenzeglijk sprake van Brabantse gastvrijheid, daarbuiten is het anders. Werd een paar weken geleden ingebroken in de auto van Rob S., nu was Wim aan de beurt. In Etten-Leur werd het slot van zijn auto geforceerd en daarna de airbag uit zijn stuur gestolen. Gelukkig werden zijn voetbalplaatjes met rust gelaten.
Op de heenweg was het even zoeken, terug zou het toch geen probleem moeten zijn, zou je denken. Dat gold uiteraard wel voor Rob S. en Jan Willem, maar niet voor iedereen. Hoewel Rob S. en Jan Willem een kwartier later dan de rest op weg gingen naar Papendrecht, werden ze voorbij Roosendaal nog ingehaald door Johan en gezelschap. Zij hadden kennelijk een half uur nodig gehad voordat ze de snelweg gevonden hadden. Benieuwd of Marcel de snelweg nog heeft kunnen vinden of dat hij heeft moeten overnachten in Bergen op Zoom.

Opstelling: Gerrit; Arie, Wim, Edwin, Jan Willem; Rob U. (57. Rob S.), Rob S. (46. Marcel), Johan, Luciën; Yannick en Kenneth.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Marcel.
Assistent-scheidsrechters tweede helft: Rob U. (57. Jan Scharloo).

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 10 april 2011:  Papendrecht 4 - Sprundel 5:  0 - 2

Op de laatste dag van de Week van het Oor en de Week van het Ambacht speelden we weer eens thuis. Koploper Sprundel 5 kwam op bezoek. In Sprundel hadden we met 2 - 0 verloren.
Sprundel is het oudste kerkdorp van de gemeente Rucphen. Sprundel werd al in 992 genoemd in een oude akte, toen nog onder de naam Castellum Sprundelheim. Sprundel was tot 1810 bestuurlijk verdeeld. Er bestond, analoog aan de situatie in Baarle, een Sprundel-Nassau en een Sprundel-Hertog. Het Nassau-gedeelte was in de Middeleeuwen onder de heren van Breda, de graven van Nassau komen te vallen, en het Hertog-gedeelte viel onder de bezittingen van de hertog van Brabant. In 1810 ontstond de gemeente Sprundel, die ook Rucphen omvatte en tegenwoordig de naam van het buurdorp draagt. Sprundel telt vier inschrijvingen in het rijksmonumentenregister. Eén van de bekendste bezienswaardigheden is het Fatimapark, ook wel Sprundels bos genoemd.
In de kleedkamer was de voorbereiding, zoals zo vaak, uitermate beroerd. Het merendeel had geen idee wie de tegenstanders waren, hoe hoog ze staan en op welke positie op de ranglijst wijzelf staan. Ook was onbekend dat de opponenten net als wij in het rood-zwart spelen. De heer van Steenis wist dat gelukkig wel. Hij had de gele reserveshirts met korte mouwen - heerlijk bij het huidige zonnige en warme weer - al klaar liggen. Patrick vond het vooral in bed heerlijk en warm. Vandaar dat de man die het dichtst bij het Slobbengors woont, pas halverwege de eerste helft arriveerde.
Terwijl een ieder het gele reserveshirt aandeed, trok één persoon gewoon zijn eigen rood-zwarte voetbalshirt aan. Het viel hem kennelijk niet op dat iedereen in het geel was. Zelfs toen hem erop gewezen werd dat hij het verkeerde tenue droeg, zei de ingenieur: “Nee hoor, dit is echt het goede shirt.” Pas na een paar minuten en nadat hem er nog enkele malen op gewezen was, dat hij een ander truitje aan moest, viel bij de beste man het kwartje. Eigenlijk is het onnodig om te vermelden dat de persoon in kwestie Rob U. was.
Over de wedstrijd kunnen we kort zijn: wij waren beter, zij scoorden de doelpunten, eindstand: 0 - 2. We deden allemaal onze stinkende best. Het ging prima, zowel collectief als individueel. De organisatie zat uitstekend in elkaar, we combineerden voorbeeldig, beter dan de tegenpartij, waren het meeste in balbezit, kregen de beste kansen, maar kregen de bal er weer niet in. We willen de mensen die de gelegenheden niet benutten echt niet de schuld geven van het voortdurende en ook deze keer weer onnodige puntenverlies, maar het is gewoon een feit dat we scorend vermogen missen. Iedereen heeft zeker goede kwaliteiten, maar helaas is niemand een echte afmaker. Bij Sprundel 5 zijn de spitsen wel echte goaltjesdieven. Twee mogelijkheden in de eerste helft waren voldoende voor evenveel doelpunten.
Een groot pluspunt ten opzichte van de uitwedstrijd tegen RSV 5 was, dat we het de verdediging van de tegenpartij nu wel lastig konden maken. Vooral de terugkeer van Kenneth was daar debet aan. Frank had bijna een maand geleden tijdens hun wintersportvakantie in Oostenrijk op de lange latten expres voor een botsing gezorgd in de verwachting Kenneth voor langere tijd uit te schakelen. Frank hoopte op die manier zijn plekje in de voorhoede veilig te stellen aangezien hij weet dat Kenneth vele malen beter is dan hij. Al vindt Kenneth het ook weer niet zo erg om regelmatig geblesseerd te zijn. Dan heeft hij tenminste een goed excuus om bij die leuke fysiotherapeute langs te gaan.
Kenneth was nog niet fit genoeg om een hele wedstrijd te spelen, maar in de tijd die hij meedeed, was hij een voortdurende plaag voor de Sprundelse achterhoede. Daarom werd hij terecht uitgeroepen tot speler van de week. Na een minuut of 20 was hij het dichtst bij een doelpunt toen hij na een mooie solo nog net gestuit werd door de Sprundelse sluitpost. In de rebound kreeg Arie een niet te missen kans aangezien hij van een paar meter afstand ongehinderd mocht aanleggen, terwijl de keeper nog op de grond lag. De doelman wist de slappe inzet van Arie vrij gemakkelijk te neutraliseren. Na een half uur kreeg Arie opnieuw een dot van een kans, toen hij na een voorzet van rechts van vier meter afstand vrij kon inkoppen. Onbegrijpelijkerwijs kopte hij de bal evenwel een halve meter over. Zelfs Marcus Berg had het nog beter gedaan.
In de rust speelde zich een merkwaardig tafereel af. Rob U. bood spontaan aan het veld te ruimen voor iemand die langs de kant stond. Normaal speelt hij als een natte krant en hopen we allemaal dat hij dat inziet en dat het in het teambelang beter is om eruit te gaan, maar dan doet hij dat niet. Speelt hij eindelijk weer eens een puike partij, wil hij er eventueel wel uit. Rare man, die Rob. In de loop van de wedstrijd kreeg echter weer de één na de ander last van blessures, zodat Rob de 90 minuten gewoon vol maakte.
In de tweede helft was Herman het gevaarlijkst middels enkele goede schoten die helaas geen doel troffen. Jan Willem was echter het dichtst bij een treffer, maar zijn poging om de leiding te nemen in de tikkie-terug-bokaal mislukte doordat de bal net naast ging. Al met al kunnen we zeker niet ontevreden over ons spel, maar wel met het resultaat.
Of het door het mooie weer kwam of door het aantrekkelijke affiche was niet helemaal duidelijk, maar feit was dat we flink veel toeschouwers hadden, waaronder Rob S. Vanwege een knieblessure kon hij niet voetballen, maar hij kwam ons wel min of meer aanmoedigen. Edoch, de belangrijkste reden om te komen was, dat hij zoals altijd moederziel alleen op zijn flatje zat en de gelegenheid aangreep om weer eens flink te kunnen pimpelen in de kantine om zijn ellendige leventje even te kunnen vergeten. Maar goed, hij werd desalniettemin uitgeroepen tot supporter van de week, samen met de hond van de familie Uitermarkt. Even ter informatie: de spellingcontrole heeft Uitermarkt niet in de woordenlijst staan. Als suggesties worden gegeven: Luiermarkt, Suikermarkt, Biermarkt en Eiermarkt.
Johan was de schlemiel van de dag. De man die in mei vorig jaar nog uitgeroepen werd tot speler van het seizoen 2009 - 2010, verloor eerst met 0 - 2 als speler om dat twee uur later als leider van een jeugdteam nog eens dunnetjes over te doen. Of het met de druk van de titel te maken heeft, of omdat het succes naar zijn hoofd gestegen is waardoor hij naast zijn schoenen loopt, of omdat hij gewoon versleten is, is niet helemaal duidelijk. Feit is wel dat Johan geen schim meer is van de man die vorig seizoen voor beide doelen continu voor paniek zorgde. Dit jaar heeft hij de doelen alleen van een afstandje gezien.
Hét nieuws van de dag was echter dat, zoals het er nu naar uitziet, iedereen volgend seizoen gewoon doorgaat. Een schitterend bericht natuurlijk. Edwin heeft lange tijd getwijfeld tussen verder aanmodderen met zijn pseudo-kennissen van Zondag 4 of elk weekend voor een onvervalste voetbalkraker gaan met zijn echte vrienden van zaterdag 4. Hij had een aantal redenen voor die potentiële overstap. Ten eerste irriteert het hem dat wij bij lange na niet van het kaliber Duinhouwer zijn, en dat wij op het laagst mogelijk niveau actief zijn, namelijk de zesde klasse, en zelfs daarin maar een-na-laatste staan. Ten tweede vind Edwin het spelen van gemoedelijke potjes voetbal in de Brabantse competitie waarin nauwelijks iets gebeurd en geen onvertogen woord valt, veel te saai. Echt iets voor mietjes. Liever speelt Edwin in de Dordtse competitie. Dan kan je tenminste wekelijks aanslagen, doodsbedreigingen, scheldkanonnades en vechtpartijen verwachten. Dat is voetbal voor echte mannen. Ten derde stoort het hem dat hij bij ons op elke plek in het veld gestaan heeft, behalve of zelden op de posities die hij echt ambieert, namelijk links in de verdediging, rechts buiten het veld, op het doel, grensrechter of scheidsrechter. Bij ons staat Jan Willem linksback omdat dat de enige plaats in de opstelling is, waar hij geen kwaad kan. Zaterdag 4, waarin wel goede voetballers zitten en dat in de vierde klasse speelt, kan aan al zijn wensen tegemoetkomen. Wij kunnen daar niet aan tippen. Verder ergert Edwin zich aan het gebrek aan spiritueel besef binnen onze equipe. Vanuit dat oogpunt is het aantreden tegen zaterdagverenigingen uit de bible belt en op het veld staan tussen streng gereformeerde voetballers, mensen waar hij zich bij thuis voelt, best aantrekkelijk. Volgens Edwin leidt zijn vertrek evenwel onherroepelijk tot het einde van ons team. Hij wil dat niet op zijn geweten hebben en blijft daarom toch bij ons spelen. Daar zit zeker een kern van waarheid in. Edwin heeft al verschillende mensen bij onze groep gehaald en heeft heel veel keren voor gastspelers gezorgd. Hij is zeker een centrale figuur in onze ploeg, een echte persoonlijkheid. Zonder hem hadden we wellicht niet meer bestaan. Hij is echt iemand waar je op kan bouwen, die bij weinig man zelfs komt spelen als hij geblesseerd is en voor ons door het vuur gaat. Een vrolijke, vriendelijke, aardige, toffe, gezellige, hard werkende kerel, een echte teamspeler. Dat hij qua voetbalkwaliteiten tot de minste van onze ploeg hoort, nemen we maar voor lief. We zouden het ontzettend jammer gevonden hebben als hij weggegaan zou zijn. We zijn daarom bijzonder blij, dat je besloten hebt te blijven, Edwin. Een groot voordeel voor de verslaggever is, dat hij niet verder hoeft te schrijven aan zijn Ode aan Duinhouwer van een pagina lang.
Edwin heeft wel één voorwaarde aan zijn blijven gesteld, namelijk dat een ander bedrijf KD Home Products vervangt als sponsor. Zodra dat bericht bekendgemaakt werd, meldden de potentiële sponsors zich in grote getalen aan. Het is even afwachten wie het beste bod op tafel legt. Op dit ogenblik gaat de strijd tussen Deloitte, Heerema, Alles in Balans, De Versluys Groep, DistributiePartners en No Hair Studio’s. De laatstgenoemde heeft momenteel de beste papieren gezien de vele kale koppen in ons team.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Edwin (76. Louis), Jan Willem; Rob U., Johan, Arie, Herman; Kenneth (46. Luciën) en Frank (30. Patrick (69. Kenneth))
Scheidsrechter: Peter Bosselaar.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Luciën.
Assistent-scheidsrechters tweede helft: Louis (76. Edwin).

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 3 april 2011:  RSV 5 - Papendrecht 4:  5 - 1

Tijdens het Museumweekend, op de laatste dag van de Week van de Psychiatrie, moesten we naar het kerkdorp Rucphen voor de confrontatie met RSV 5. “Rucphen, plezier voor het hele gezin!” aldus Recreatiewijzer Rucphen. De streek heeft een rijk rooms-katholiek verleden. De bekende fietsroute “Het Klaveren Vrouwke” is gebaseerd op het gelijknamige volksverhalenboek. Smokkelaar Geert Schrauwen verkleedde zich als vrouw om de douaniers voor de gek te houden en werd in de volksmond “Klaveren Vrouwke” genoemd.
Eindelijk zijn bij de plaatselijke C1000 voetbalplaatjes van VV Papendrecht te verkrijgen. Aanvankelijk werd nogal lauw gereageerd op het voetbalplaatjesstickeralbum, totdat duidelijk werd dat daarin glamourlady mevrouw L. Veldhuis - Verzijl afgebeeld staat. Sindsdien zijn de albums niet meer aan te slepen. Het is wel duidelijk dat de omzet van de C1000 flink gestegen is, sinds de stickersactie begonnen is. Edwin heeft inmiddels zijn voorraadkast volstaan met spullen die hij eigenlijk nooit gebruikt. De helden van Zondag 4 zijn al heel populair in de regio, maar sinds het verschijnen van de voetbalplaatjes is hun bekendheid alleen maar toegenomen. Dat merkte Edwin toen hij bij het verlaten van de C1000 een jongen tegenkwam die onmiddellijk riep: “Hé meneer, ik heb u!” Vervolgens duurde het een uur voordat Edwin bij zijn auto was, omdat iedereen om zijn handtekening vroeg en vooral bevallige dames met hem op de foto wilden. Overigens zijn alleen van de echt goede spelers van onze ploeg, namelijk Edwin, Gerrit, Wilco en Herman, in ruime mate voetbalplaatjes in omloop. Van de rest van ons team zijn nauwelijks voetbalplaatjes te verkrijgen, omdat toch niemand ze wil hebben.
Tijdens de heenronde hadden we nipt met 3 - 4 verloren van RSV 5. Als we de lijn van de afgelopen weken door zouden kunnen trekken, zou een goed resultaat mogelijk moeten zijn tegen de huidige nummer vijf van de ranglijst. De kans daarop bleek voor aanvang van de wedstrijd al een stuk kleiner te zijn na ontvangst van het volgende bericht: “Ik hoop er eindelijk weer eens een keertje bij te zijn!! Frank.” Wij niet. Het is dat de reden van zijn afwezigheid een trieste is, maar op zich vonden we het niet erg om een paar keer zonder Frank te voetballen. Konden we eindelijk weer eens punten pakken. Maar goed, de beste man is lid van ons team, is medesponsor en betaalt contributie, dus vooruit maar weer. Kenneth stuurde eerder de volgende mail: “Fijn om te horen dat ik gemist word, je mist natuurlijk nu snelheid en vernuftigheid voorin! Jullie snelle en tactisch sterke spits, Kessi.” Nou, snelheid, tactisch sterk en vernuftigheid, wij zien dat meer als egoïstisch blind gedraaf zonder de bal over te spelen naar iemand die in scoringspositie staat en met vrijwel steevast balverlies tot gevolg. Wij kunnen dat missen als kiespijn. Johan speelde voor de derde keer op zijn nieuwe voetbalschoenen, Nike Ronaldo. Dus dik, lomp, traag, niet vooruit te branden en geen schim meer van vroeger.
De meesten vertrokken om 10 voor 9 vanuit Papendrecht. Rob S. reed in zijn leenauto met Jan Willem als passagier ver achter de anderen Noord-Brabant binnen. Zij hadden als enigen niet de beschikking over navigatieapparatuur, maar waren desondanks als eersten bij sportpark De Molenberg. Met een gedegen voorbereiding en een goed stel hersens kom je uiteindelijk toch altijd het verst. De wedstrijd begon even na 10 uur, omdat Wim als leider en aanvoerder eerst een interview moest geven aan Sjannie van Radio Rucphen FM. De studio ligt naast het veld. In het programma “Begin de zondag met Sjannie” kwam tevens de horoscoop aan bod. Die voorspelde opnieuw een dikke nederlaag voor ons. Na de wedstrijd was Wim de speciale gast van Eric van Dongen tijdens het programma “Speciale Hitladder Top 20”. Wim mocht de nummer 19 uit de lijst aankondigen, zijn favoriete nummer van de Gebroeders Hoek: “Het is fijn om Brabander te zijn”.
We begonnen heel behoorlijk aan het treffen met RSV 5. Wel hadden we de pech dat Wilco halverwege de eerste helft met een enkelblessure het veld moest verlaten na een stevige overtreding, overigens de enige in een verder sportieve wedstrijd. Hij werd vervangen door de niet geheel fitte Rob S., die lichte knieklachten had. Verder haalde Gerrit niet zijn gebruikelijke niveau, volgens eigen zeggen omdat hij ziek was en koorts had. In de RSV-kantine was daar overigens niets van te merken, want de gele rakkers en de patat gleden achter elkaar naar binnen.
Qua veldspel waren we gelijkwaardig aan RSV 5. Het grote verschil was wederom dat bij ons het goede spel stokte, zodra wij voorin kwamen. Bij de tegenstanders was dat niet het geval. Zij hadden spitsen die voortdurend prima opgesteld stonden, vrij liepen, mee verdedigden, zich aanboden, switchten waar mogelijk, een actie maakten of snel speelden als dat kon en de bal vasthielden als de veldsituatie daarom vroeg. Ze waren razend gevaarlijk en waren onze verdedigers menigmaal de baas. Voor onze spitsen gold het omgekeerde. De enige overeenkomst tussen onze aanvallers en die van de opponenten was, dat elke kans die ze creëerden, raak was. Vandaar dat het na vijf kwartier 5 - 0 stond. Een goed voorbeeld van hoe onze spitsen bezig waren, was een moment in de tweede helft. Met een fantastische pass zette Luciën Rob U. vrij voor de RSV-doelman. De bal was een paar seconden onderweg en Rob U. stond, geheel vrij, een meter of 8 voor het doel, dus hij had alle tijd en ruimte om iets goeds te doen. De voormalige hoofdklassespeler liet de bal echter vijf meter van zijn voet af stuiteren zodat de Brabander rustig de bal kon oppakken. Een duidelijker staaltje van volledig ongeconcentreerdheid, ongeïnspireerdheid en totale desinteresse is moeilijk te geven. Zo winnen we natuurlijk nooit.
Gelukkig kwamen we toch nog tot een eretreffer dankzij Rob S., die de twee meter lange Rucphense sluitpost verraste met een weergaloze lob. De bal raakte eerst de grond voordat hij de doellijn passeerde: 5 - 1. Het publiek stond op de banken en zelfs de doelverdediger applaudisseerde voor dit bijzonder fraaie kunststukje. “Een mooi cadeautje”, oordeelde Luciën Louwman, die niet tevreden was over de eerste 35 minuten, zoals in de AD Drechtsteden Sport van maandag 4 april te lezen was. “Als we wat willen bereiken, moeten we elke wedstrijd als een finale spelen. Dat deden we voor rust niet.”
Even voor 12 uur beëindigde de beste man op het veld, de scheidsrechter, de partij. Slechts eenmaal was sprake van een discussie tussen hem en een speler van ons, namelijk Marcel. Na een half uur ging de bal via Marcels voet over de rechter zijlijn. Marcel pakte echter de bal om de ingooi te nemen. Veertig jaar gevechtstraining heeft de handen en voeten van de man van staal zo gehard, dat ze praktisch gevoelloos geworden zijn. De ideale vechtmachine had daarom niet gemerkt dat de bal zijn voet getoucheerd had, voordat deze buiten het veld belandde.
Vanwege zijn prachtige doelpunt werd Rob S. samen met Arie, onze beste speler vandaag, uitgeroepen tot speler van de week. Tom Knipscheer is de supporter van de week. Arie heeft na zijn knieoperatie lang getobd, maar zijn vorm heeft nu weer oude hoogten bereikt. Nu de rest van het team nog. Rob S. vierde zijn uitverkiezing en zijn prachtige goal tot in de late uurtjes. Dat bleek echter niet bevorderlijk te zijn voor zijn knie. Deze is nu opgezwollen, waardoor Rob S. nog manker loopt dan normaal. We zullen hem de komende weken daarom moeten missen, ach, missen…
Volgende week komt de koploper, Spundel 5, op bezoek. Benieuwd of we onze vrienden van Unitas'30 6 een handje kunnen helpen in de strijd om het kampioenschap. De mannen uit Etten-Leur hebben ons een pak Chocomel - wel graag halfvol met druivensuiker - , een fles cola regular, een fles cola light en enkele flesjes Aquarius en AA-drink in het vooruitzicht gesteld als we een nederlaag weten te vermijden. Dat zou kunnen als we net zo zouden spelen als tijdens de uitwedstrijd in Sprundel of tijdens de afgelopen wedstrijden tegen HSC'28 6 en BSC 11. Als we aanstaande zondag net zo spelen als afgelopen zondag, is de kans daarop echter nul en kunnen we weer een afstraffing tegemoet zien.
Tenslotte moest van één van onze hoofdsponsors de aandacht gevestigd worden op het volgende.
Wegens uitbreiding van ons team zoeken wij een enthousiaste en gemotiveerde kracht voor de functie van administratief medewerker/secretaresse m/v (fulltime). In deze afwisselende functie ben je werkzaam binnen een team, o.a. medeverantwoordelijk voor de orderstroom, opmaken en voorbereiden van (foto) offertes, contacten met de klant en de logistieke processen. Wij vragen: opleiding HAVO of MBO - 4 niveau, goede beheersing van de Nederlandse en Engelse taal - Frank, jij kunt dat baantje dus wel vergeten - , servicegericht en stressbestendig - dat geldt nu dus ook voor Jan Willem - , goed kunnen werken in teamverband - gezien de wekelijkse "teamprestatie" van Zondag 4 vallen nu nog meer spelers af - , representatief uiterlijk en voorkomen - dat wordt dus niks voor de mensen van Zondag 4 op Marcel en Edwin na - . Ervaring met Office, Excel is een pre. Wij bieden een uitdagende functie in een jong en sterk groeiend, dynamisch bedrijf. KD Home Products is toonaangevend op het gebied van zijdenbloemen/- planten. Ben je geïnteresseerd, mail dan naar info@kdhome.nl onder vermelding van 'vacature admin.' .

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (46. Luciën), Eric, Jan Willem; Wilco (22. Rob S.), Johan, Arie, Herman; Frank en Rob U.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Luciën.
Assistent-scheidsrechter tweede helft: Wim.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 27 maart 2011:  BSC 11 - Papendrecht 4:  0 - 2

Op de Internationale Dag van het Theater, één dag na de Scoutingdag en de Open-Huizendag en twee dagen na de Pannenkoekendag, moesten we naar Nispen, gemeente Roosendaal, voor de confrontatie met BSC 11. Thuis hadden we met 0 - 3 verloren van de huidige nummer 6 uit de stand.
Nispen wordt ter plaatse uitgesproken als Nipse, vanwege de inversie van de 'sp'-klank in 'ps' in het Noordwest-Brabants. Het is een oude plaats. In 1157 werd het kerkdorp in een oorkonde vermeld onder de naam Nisipa. De plaats was de zetel van de parochie Nispen die zich uitstrekte van Roosendaal en Zegge in Nederland tot de plaatsen Kalmthout, Essen, Nieuwmoer, Achterbroek en Wildert in het huidige België. De plaatsnaam Nispen is waarschijnlijk ontleend aan de betekenis "watertje door een laaggelegen land" of "in het water stekend land". Ook wordt wel gezegd dat het ontleend is aan de betekenis "het heilzame water" of "het geneeskrachtige water". Bekend is het dorp vanwege de Molen van Aerden, een beltmolen met een uniek zelfzwichtingssysteem. De molen heeft geen zeilen, maar kleppen op de wieken.
Aangezien het belastingtijd is, kon Louis niet komen. Maar hij had nog wel enkele tips voor iedereen die met belastingen te maken heeft. Houd rekening met vervreemdingsvoordelen uit aanmerkelijk belang, precariobelastingen, gelijkstelling met basisadministratie-persoonsgegevens, tijdstip genieten en aftrek, in aanmerking te nemen bedragen bij uitbreidingen van het begrip negatieve uitgaven, de gebruikelijkloonregeling, terbeschikkingstellingsvrijstellingen, toerekeningsregels, de algemene compensatieregeling, het legaliteitsbeginsel, retributie, vermakelijkheidsrechten, het recht van beklemming, de doorwerkbonus, de doorschuifregeling, de combinatiekorting, het stamrechtbeleggingsrecht, de reserverings-, basis- en niet-gebruikte jaarruimte, ter beschikking gestelde vermogensbestanddelen, fictieve vervreemding en revisierente. Andere punten van aandacht zijn de berekening van de waarde van de blote eigendom - is alleen voor Frank interessant - , het vruchtgebruik - is vermoedelijk uitsluitend voor fruittelers en groenteboeren van belang - , genotsrechten en dat genotmiddelen aftrekbaar kunnen zijn - dat is vooral iets voor Rob S. Voor ondernemers zijn opting-in, het ijzerenvoorraad-, FIFO- of LIFO-stelsel, de verleggingsregeling en intracommunautaire verwervingen belangrijke onderwerpen. Let goed op EVC-procedures, ANBI’s, APV’s, SPF’s, het WIA-gat, AWR, PSAN, VAR, VAMIL, IRWA, EPV, EBV, FOR, REA, S&O, VCR, WIJ, Wwik, IVA, MIA, KOR, WALVIS, Wfsv, TBU, TSZ, WTCG en IOAZ en of je te maken hebt met RIOP, RIOM, OZBE, OZBG, BESE dan wel BESG. Louis had het verder nog over de reserveassurantie, egalisatiereserve, herinvesteringsreserve, exportreserve, oudedagsreserve en positieve en negatieve terugkeerreserve. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de reservebeurten. En als je geen belasting wilt betalen, kan Louis er altijd voor zorgen dat je te boek komt te staan als gemoedsbezwaarde.
We leken eindelijk eens genoeg mensen van onszelf te hebben, tot het noodlot toesloeg. Frank had aan het begin van de week zijn schoonmoeder ter aarde besteld en was door de bijkomende emoties nog niet in staat om te spelen. Vervolgens mailde Gerardo dat hij niet kon komen. Ook zijn schoonmoeder was plotseling overleden. Tenslotte meldde Edwin zich af vanwege het overlijden zijn vader. Werkelijk te bizar voor woorden allemaal. Gecondoleerd en sterkte, heren.
Het betekende wel dat we weer een gastspeler nodig hadden. Gelukkig was Yannick opnieuw bereid om te komen. Bedankt daarvoor, Yannick.
De afgesproken vertrektijd was kwart voor 9. Zomertijd, dus kwart voor 8 wintertijd. Wel heel vroeg dus. Gelukkig had iedereen de klok een uur vooruit gezet en was het een ieder gelukt tijdig uit zijn bed te komen. Toen Jan Willem en Arie hun fiets op slot zetten, zagen ze ineens Rob S. aankomen fietsen. Een tafereel dat 29 jaar geleden voor het laatst te zien geweest was. Sinds Rob S. zijn rijbewijs heeft, doet hij alles met de auto. Zelfs voor het bezoek aan zijn toilet pakt hij de wagen. Eerst dachten ze min of meer lollige opmerkingen te maken als: “Goh, Rob, ga je eindelijk iets doen aan die vetkwabben en dat ouwemannengerochel?” en “Heb je na die fietsinspanning nog wel lucht genoeg over om te kunnen voetballen?” Helaas was de reden om te komen fietsen verre van lollig. Rob was op zaterdagavond uit geweest in Den Bosch en na terugkomst bleek ingebroken te zijn in zijn wagen. Het portier linksvoor was geforceerd in een poging het te openen. Dat was kennelijk niet gelukt, waarna rechtsachter en rechtsvoor de ruiten ingeslagen waren. Gelukkig had Rob geen waardevolle spullen in zijn auto gelaten, maar de schade aan zijn leasebak was aanzienlijk. In het barrel, waarin de wind vrij spel had, was hij naar Papendrecht gereden, waarna hij het bij de Sterflat geparkeerd had. Een voordeel is nu wel dat zijn auto nu niet meer uit de toon valt.
Even voor 10 uur begon op veld E van het zonovergoten, ruime, mooi gelegen sportpark Vierhoeven de confrontatie met het 11e van r.k.s.v. BSC. Het werd één van onze beste wedstrijden van de laatste jaren. Eindelijk eens geen domme dingen, blind gehol, onnodig balverlies, paniekerige toestanden en niet voortdurend op de verkeerde plekken en/of op een kluitje staan met de nadruk op staan. De organisatie stond 90 minuten lang uitstekend. De posities waren goed bezet en iedereen was in beweging. Bij balbezit hielden we het compact en werden de tegenstanders strak gedekt, waardoor de Roosendalers geen idee hadden wat ze moesten doen. Ze wisten geen enkele uitgespeelde mogelijkheid te scheppen. Ze konden alleen een paar maal na corners wat dreigen. Wim moest de bal na een hoekschop wegkoppen bij de rechterpaal, de plaats waar hij meestal staat bij hoekschoppen. Twee keer moest Gerrit reddend optreden na van richting veranderde schoten. Dat was het dan.
Wij hadden de bal duidelijk vaker dan de BSC'ers. In balbezit sloten de linies prima op elkaar aan. De witte knikker werd rustig rond gespeeld. Elke speler kon de bal makkelijk kwijt, omdat goed werd vrijgelopen. Vooral Yannick zorgde voor gevaar. Na enkele halve kansen kreeg hij na een minuut of 14 zijn eerste, echt grote kans en meteen was het raak: 0 - 1. Daarna bezorgde hij tot twee keer toe Rob S. een bijna niet te missen kans. Die Rob wel miste omdat, zoals hij zelf zei, de benen niet meer doen wat het hoofd wil. Daar hebben de meesten van ons last van, Rob. Na 26 minuten mocht Herman vanaf een meter of 20, schuin links voor het doel, een vrije schop nemen na een overtreding op Yannick. Herman krulde met links de bal om het muurtje van drie man in de voor de doelman rechter benedenhoek: 0 - 2.
In de tweede helft bleven we gedisciplineerd voetballen. We kregen nog wel enkele kansen, waarbij vooral Yannick betrokken was, maar scoorden in de tweede helft niet. De Brabanders ook niet. Ze kwamen niet verder dan enkele doelpogingen van ver die het aluminium kader ruimschoots misten .Gerrit hoefde nauwelijks in actie te komen en wist eenvoudig zijn doel schoon te houden, voor de tweede maal dit jaar. Sinds bekend is dat Gerrit, als alles goed gaat, tijdens de zomerstop opa wordt, is hij helemaal moeilijk te passeren. Hij heeft beloofd net zo lang door te gaan met keepen totdat zijn kleinzoon zijn taak onder de lat kan overnemen.
Dat de BSC'ers geen poot aan de grond kregen bij ons, leidde tot frustraties bij één van hen. Hij schopte onze rechterverdediger tegen de keel, riskant voor het slachtoffer, maar in dit geval minstens zo riskant voor de dader. Want als er één man in ons team is, waarmee je het niet aan de stok moet krijgen, is het Marcel "The Punisher" Knipscheer wel, die in zo'n beetje alle vechtsporten op zijn minst de zwarte band heeft. Als de opponent dat kunstje een paar jaar geleden tegen de Papendrechtste Jet Li geflikt zou hebben, zou de Brabander nu nog aan het zoeken zijn naar de restanten van zijn gebit en zou hij enkele maanden ziekenhuis inclusief bezoeken aan de plastische chirurg in het vooruitzicht hebben gehad. Gelukkig voor hem is Marcel tegenwoordig gekalmeerd en onder het toeziend oog van zijn jongste zoon beperkte Marcel zich tot het in het nekvel pakken van de BSC'er met rugnummer 7. Tot grote opluchting van de Roosendaler die onmiddellijk door had, dat hij de verkeerde uitgekozen had om zijn frustraties op te botvieren. De uitstekend fluitende arbiter bleef rustig, riep de kemphanen tot de orde en na een handje en een scheidsrechtersbal, werd verder gespeeld. Niet veel later floot de arbiter voor het laatst en was onze tweede uitoverwinning van het seizoen een feit. De eerste was overigens eveneens in Roosendaal behaald.
De overwinning was duidelijk een collectieve krachttoer. Daarom werd de hele ploeg uitgeroepen tot speler van de week. Jan Scharloo, Yannicks vader, is supporter van de week. Volgens Johan was de winst mede het gevolg van zijn hoogtestage. Johan vertelde dat Frank tijdens zijn eerste dagen in de sneeuw steeds één richting opging en steevast de verkeerde omdat volgens Frank zijn linkerbeen niet werkte. Bijna hetzelfde als tijdens een voetbalmatch dus. Alleen werken dan Franks beide benen niet, net als zijn hersens trouwens. Verder kwamen Frank en Kenneth met elkaar in botsing op een verder lege skipiste. Toch knap.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Jan Willem; Rob S., Johan, Arie, Herman; Rob U. (46. Luciën) en Yannick.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Luciën.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Rob U.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 20 maart 2011:  Papendrecht 4 - HSC'28 6:  2 - 2

Op de Wereldverteldag, een dag na de Dag van de Schoonmakers en een dag voor de Dag van de Slaap, Wereldpoëziedag en Wereldbosbouwdag, moesten we voor de derde achtereenvolgende keer aantreden op het Slobbengors. Van de zes matchen van 2011 was het alweer de vijfde thuiswedstrijd. We hebben andermaal een raar programma dit seizoen.
Louis zei vorige week in de kleedkamer dat hij blij is dat hij fiscalist is, anders zou hij helemaal geen vrienden hebben. Toen hij hoorde dat carnaval dit jaar zo gezellig geweest was, besloot hij meteen een verlaat carnavalsfeest te houden. Dus had hij al zijn vrienden bij hem thuis uitgenodigd voor een groot feest. Dit betekende dat Louis tussen het invullen van belastingaangiften in alleen door zijn lege kamer liep te hossen op gezellige feestmuziek van Sjeng en Beppie Kraft, Ria Valk, De Havenzangers, Vader Abraham, De Toppers, de Alpenzusjes, Bennie Solo, Cor Conzola, De Tosti Band, Gré Parelmoer, Hoppie En De Inprikkers, Koen Skischoen en Net Dr Langs. De favoriete nummers van Louis zijn: "Ik ben niet dik, maar zwaar geschapen" van André Pronk, "Hänzl Mit Der Grösse Zwänzl" van De Knoterbehren, "Karin, moet ie hier of moet ie daarin" van DJ Arnoud & Skinny, "Kale Kano" van Dingetje, "Met Marlous onder de douche" van Zanger Rinus, "Zachte G Harde L" van Jos van Oss, "1, 2, 3, 4 jens hem er maar in" van Max Jens en "Sex met een eland in Zeeland" van Rik De Chick. De polonaise leverde Louis, zoals elke inspanning, zijn zoveelste blessure op, waardoor hij wederom voor weken uitgeschakeld is.
Het einde van de winter viel dit jaar samen met het vrijwilligersweekend Nederland Doet. Vandaar dat heel wat spelers afwezig waren. Verder zijn Frank "Sniper" G., Kenneth "Tijgertje" vd H., Rob "Barbie" U. en Johan "Sterretje" K. in Oostenrijk voor opnamen van "Oh Oh Zondag 4 in Tirol". Het kostte Frank overigens heel wat moeite om in Oostenrijk te komen. Hij wilde met het vliegtuig naar Innsbruck. Toen de Oostenrijkse autoriteiten hoorden dat Frank in het vliegtuig zat, kreeg de piloot prompt te horen dat hij het Oostenrijkse luchtruim niet in mocht. Het vliegtuig moest toen uitwijken naar München. In het donker en via allerlei sluipweggetjes bereikte Frank uiteindelijk toch nog zijn vakantiebestemming. Vervelend genoeg moest hij al na een paar dagen weer naar Nederland vanwege het overlijden van de moeder van zijn vriendin. Gecondoleerd en sterkte, Frank en Jules.
Aangezien de overgebleven groep van 10 veldspelers uit louter kneuzen bestond, was het opnieuw tijd om achter gastspelers aan te gaan. Deze keer werd gebruik gemaakt van kettingbrieven, reclamevliegtuigjes, waren overal posters opgehangen, werd een callcenter ingehuurd, werd uitgebreid geflyerd, werden folders verspreid, kreeg je bij aankoop van de Straatkrant gratis de Zondag-4-krant, was de rondvraag na elke vergadering: “Hoe komen we aan een gastspeler voor Zondag 4?”, was de hoofdprijs bij het rad van fortuin meespelen met Zondag 4, stonden we met kraampjes op braderieën en beurzen, kreeg je na aankoop van Botox van Rob S. of kunstbloemen van KD Home Products het aanbod gastspeler te worden van Zondag 4, mochten klanten van Deloitte komen kijken, vlaggen of voetballen bij Zondag 4 en gingen we alle deuren in de regio af. Niets werkte.
Na lang zoeken is het Jan Willem gelukt Raymond Kreeuseler te traceren. Jan Willem vond op het internet het bericht dat Raymond Kreeuseler en zijn Team van Verhage Overschie op de Verhage New Year Party de beker hebben mogen ontvangen omdat zij door de Mystery Shoppers zijn uitgeroepen tot Store van het Jaar 2010. Gefeliciteerd Raymond. Wim stuurde hem vorige week een mail waarin Wim vertelde dat we hem blijven volgen. Wim vroeg of hij deze zondag mee zou kunnen doen en of hij bitterballen zou willen meenemen. Helaas, geen Raymond.
Jan Willem had op zaterdagavond een etentje bij De Pepermolen. Hij zag daar Piet Moree, onze voormalige sponsor en superspits, een man met een neus voor doelpunten. Jan Willem vergat echter aan Piet te vragen of bij ons in de aanval wilde spelen. Stom natuurlijk. Het lukte Jan Willem wel A1-speler Yannick Scharloo vast te leggen. En Eric wist zijn buurman en vaste gastspeler Tresor over te halen om te komen. Bedankt voor het regelen en bedankt voor het komen, heren.
Jan Willem had voor Yannick het voetbaltenue van Rob U. meegenomen, dat Rob hem gegeven had. Voor de vorm had Jan Willem het tenue na thuiskomst van de verloren wedstrijd tegen Nieuw Borgvliet 4 gewassen. Hoewel dat eigenlijk overbodig was. Het tenue was nog volledig schoon en fris. Hoewel we al jaren in de tenues spelen, ziet het van Rob U. eruit als nieuw en zo ruikt het eveneens. Maar vandaag werden in Robs voetbaltenue net zoveel inspanningen geleverd als tijdens alle jaren dat Rob U. het aan heeft bij elkaar.
Toen Jan Willem en Arie op de fiets op weg waren naar de velden van VV Papendrecht, zagen zij opeens Rob S. in zijn auto naar de Sterflat rijden. Hij moest zijn TomTom ophalen die hij thuis had laten liggen. Zonder navigatiesysteem kan Rob de weg naar het Slobbengors niet vinden.
Het was vandaag onze laatste mogelijkheid om uit de onderste regionen te komen en een waterkans te behouden op aansluiting bij de middenmoot. Drie punten halen tegen HSC'28 6, de nummer 8 uit de stand en de onderste van de middenmoot, was daarom absoluut noodzakelijk. We begonnen uitstekend aan de wedstrijd. We namen het initiatief en het openingsdoelpunt leek slechts een kwestie van tijd. Onze kansen kwamen vooral tot stand dankzij de inspanningen van onze gastspelers. Yannick schoot een keer in het zijnet en twee van zijn schoten werden gekeerd door de Heerlese doelman. Eén keer leek Yannick alleen op hem af te kunnen gaan, maar doordat Yannick de bal net iets te ver voor zich uitspeelde, kon de Brabantse doelverdediger tijdig ingrijpen. Twee keer wisten we hem te passeren, maar evenzo veel keren werd hij op de lijn te hulp geschoten door een verdediger. Van onze vaste kern was alleen Herman dreigend middels enkele bekeken doelpogingen, die het vijandelijke kader op een haar na misten.
HSC'28 6 kon zelf geen mogelijkheden creëren, dus besloten wij na een half uur de gasten maar een handje te helpen. Na een terugspeelbal van Jan Willem had Gerrit alle tijd en ruimte om iets goeds met de bal te doen. Dat deed hij wel, maar niet voor ons: 0 - 1. Het was één van de weinige fouten van Gerrit van dit seizoen, waarmee hij nog ver onder ons gemiddelde zit. Na de achterstand kwam er opeens iets los bij de opponenten en waren wij even van slag, met de tweede tegentreffer enige minuten later tot gevolg. Gedurende de laatste minuten voor de rust herpakten we ons en drukten we de mannen uit Heerle ver terug. Een minuut voor rust liet Yannick een listige trap los, die de keeper van HSC'28 6 volkomen verraste, ruststand: 1 - 2.
De tegenstanders kwamen duidelijk het beste uit de kleedkamer. We moesten alle zeilen bijzetten om een derde tegentreffer te verhinderen. Ze waren vooral bij standaardsituaties razend gevaarlijk. Een vanaf rechts genomen, indraaiende hoekschop kon door Gerrit met een uiterste inspanning vanonder de lat getikt worden. De bal werd daarna door Arie van de lijn gewerkt en door Eric weggekopt. Niet veel later volgde een hard schot dat Gerrit nog net uit linker benedenhoek kon halen.
De ommekeer volgde na een uur toen de families Veldhuis en Verzijl arriveerden met hun aanhang alsmede de jongste dochter van Gerrit, de supporters van de week. Door hun aanmoedigingen en tactische aanwijzingen kregen wij weer de geest en namen het spel volledig in handen. Gerrit had het laatste half uur nauwelijks iets te doen. Dat hebben we lang niet meegemaakt. Door het inzetten van Edwin en Luciën voor de leeg gespeelde Wilco en Patrick werd de druk nog verder verhoogd. Een minuut of 12 voor tijd volgde de verdiende gelijkmaker na onze mooiste aanval van de partij die begon met een ingooi van Marcel. Vanaf de middenstip speelde Jan Willem de bal naar Edwin, die witte knikker met een man in zijn rug listig doortikte naar Yannick. Yannick zette Tresor vrij voor de keeper die geen verweer had op de knal onder de lat van de Zwarte Parel: 2 - 2.
In de slotfase gingen we verwoed op jacht naar de overwinningstreffer. Terwijl wij nog lucht over hadden, zaten onze jeugdige tegenstanders volledig stuk. Dat hebben we helemaal in geen tijden meer beleefd. De 3 - 2 hing in de lucht, maar viel helaas niet, ondanks pogingen van vooral Herman, Yannick en Tresor. Tresor was nog het dichtst bij een treffer, toen hij na een prachtige solo hard uithaalde. Dit keer kon de Brabantse doelman de bal met zijn vingertoppen over de lat tikken.
Na afloop heerste een dubbel gevoel over het gelijke spel. Aan de ene kant waren we teleurgesteld met maar een punt, omdat de winst voor het grijpen en verdiend leek. Aan de andere kant moeten we zo eerlijk zijn om toe te geven dat we zonder onze gastspelers geheid verloren hadden, omdat we dan niet gescoord hadden. Zij waren de enigen die voor gevaarlijke situaties zorgden en werden daarom volledig terecht uitgeroepen tot spelers van de week. Het aanvalsspel van onze vaste kern leverde namelijk net als vorige week geen enkele echte kans op. Na afloop in de kleedkamer prees Gerrit nog wel de goddelijke kale, maar het was onduidelijk, wie hij daarmee bedoelde.
Aangezien de tegenstanders net als wij rood-zwart gestreepte bovenkleding hebben, speelden we vandaag in gele reservetruitjes die ter beschikking gesteld waren door de altijd behulpzame heer van Steenis. Na afloop wilde Arie ze mee naar huis nemen om ze door Lisette te laten wassen. De heer van Steenis maakte op zijn bekende, vriendelijke wijze duidelijk dat dat echt niet hoefde en dat hij ze wel in de wasmachine in het ballenhok zou stoppen. Bedankt, Henk.
De meesten gingen aan het begin van de middag in de kantine rond een grote, ronde tafel zitten om wat te drinken en na te praten. Toen Rob S. wilde aanschuiven bij zijn "voetbalvrienden", ging prompt iedereen weg, Rob alleen achterlatend. Ging hij maar wat zitten sms'en. Gezelligheid kent geen tijd bij Zondag 4.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Herman, Eric, Jan Willem; Wilco (67. Luciën), Rob S., Arie, Tresor; Patrick (72. Edwin) en Yannick.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 13 maart 2011:  Papendrecht 4 - Nieuw Borgvliet 4:  1 - 4

Een dag na de Opschoondag en een dag voor de Internationale Pi-dag stond een inhaalpartij op het programma, de laatste wedstrijd uit de heenronde. Vanwege de krokusvakantie en het carnaval hadden we drie weken rust gehad. Het carnaval was zeker niet aan ons voorbijgegaan, zoals op onze website te lezen was: “Laatste nieuws: In het kader van de algehele integratie toog zondagvoetbal.nl naar het gezellige Stijlorenrijk om de sfeer van carnaval te proeven. Aldaar een prachtige optocht gezien met een reeks fraaie praalwagens. Maanden van voorbereiding gaan aan het bouwen hiervan vooraf.” Frans van Duuren was de Leurse Prins Carnaval. De (ex-)Brabanders onder ons en onze vaste gastspelers, te weten Wim, Frank G., Edwin en Frank L., zaten in de Raad van Elf. Agge mar leut et. Vooral Wim was flink tekeergegaan tijdens het carnaval, waardoor hij niet in staat was te spelen. Het kon ook komen door het vasten of door de biddag voor het gewas van afgelopen woensdag. Maar hij kwam wel kijken en is daarom de supporter van de week.
Wel hadden we op 27 februari moeten aantreden tegen RSV 5. Vier mensen waren op wintersport en drie mensen waren geblesseerd. Toen op het laatst Gerardo nog moest afhaken vanwege griep, was het duidelijk dat we dringend behoefte hadden aan gastspelers voor dat treffen in Rucphen. Hoe gaat het regelen daarvan nu eigenlijk in zijn werk? Telefoongesprek zaterdagmiddag 26 februari. Edwin: “Hallo Jan Willem, en een beetje leuke dagen gehad de laatste tijd?” “Ja hoor, vanaf het begin van de week loopt mijn mailbox over van de afmeldingen. Ik ben al vanaf donderdag aan het mailen, bellen en bij de voetbal aan het informeren. Lachen, joh. Vooral omdat niemand kan of wil. Ik heb al een hele reeks oud-teamleden gedacht, zoals Robèrt de Munnik, Arie de Bruin, Nico Mostert, Moos Markesteijn, Piet van de Linden, Jan Riske, Jan en Peter Sonneveld, Ruud en Fred Bergeijk, Marcel en Ton Verhoeven, Bart Stout, Robert Timmers, Eric Borburgh, Jacques van Kessel, Edwin Bijleveld, Bas Hagendijk en Adri van Rooijen. Verder heb ik alle snellehapzaken in de buurt opgebeld op zoek naar Raymond Kreeuseler, onze voormalige patatboer, maar zonder succes. Ik heb tot nu toe met behulp van Frank Leijten één gastspeler vastgelegd; Yannick Scharloo, een A1-speler. En jij, Edwin, wat doe jij zoal op de vrije zaterdag?” “Ik ben aan het werk en tussendoor ben ik aan het bellen en sms'en met iedereen in de regio die voetbalschoenen heeft, maar tot nu toe zonder resultaat. Ook leuk.”
Wim was op 28 februari jarig en hield daarom op zaterdagavond 26 februari zijn verjaardagspartijtje. Onder andere Arie en Rob S. waren gekomen. “En, hebben jullie je een beetje vermaakt?” “Nou, dolletjes. Wim poogde tevergeefs Frans van Duuren middels een bliksemsnelle transfer eenmalig te kunnen inzetten. Verder was Wim aan het bellen met de ene helft van VV Papendrecht die we nog niet gehad hadden, met zijn huistelefoon aan zijn ene oor en zijn mobieltje aan zijn andere. Arie probeerde de andere helft te bereiken door te pingen, twitteren, mailen, chatten, jabberen, bloggen of met behulp van Hyves, Weibo, Facebook, LinkedIn, Talk, ICQ, Gadu-Gadu, YouTube, Live Messenger, AIM, Person Finder, flash-mobs, en zijn weblog, webcam, podcast en onze website. En Rob S. was aan het sms'en met iedereen die in eerste instantie niet mee wilde doen. Verder wilde Rob S. aan iemand zien te komen met behulp van postduiven, rooksignalen, tamtams, boodschappers te paard, geluidswagens, dorpsomroepers, walkietalkies, blikjes met draden, telegrafie, zijn bakkie, megafoon, een trekschuit, oproepen in de krant, spotjes op radio en televisie en via televisieprogramma’s als "Opsporing Verzocht", "Vermist", "Spoorloos", "Iedereen is gek op Zondag 4" met Gerardo D., Eric H. en Wilco T., "Zondag 4 in Beweging" met Louis de H., Rob U. en Gerrit L., "Sterren van Zondag 4 dansen op het ijs" met Edwin D., Frank G., Patrick van W. en Luciën L., "Zondag 4 International" met Johan Derksen, René van der Gijp, Herman Woudenberg en Marcel Knipscheer, "Zondag 4 zoekt Gastspeler" met JW de M, Johan K. en Arie V., alsmede "De zoektocht naar de nieuwe gastspeler van Zondag 4", met in de jury Wim V., Rob van den S. en Kenneth van den H. Een enig feestje. Moeten we vaker doen.” Maar Rob S. was in ieder geval succesvol. Hij wist Arjan van Toor over te halen om te komen, iets wat Edwin eerder niet gelukt was. Waarschijnlijk had Rob S. Aart toegezegd dat als hij mee zou komen, hij iets uit Robs uitgebreide collectie speeltjes mocht uitkiezen.
Zondagochtend 27 februari om half 9 stonden de eersten van ons op het Slobbengors. Het ging door. Wim en Frank G. zouden rechtsreeks gaan, de rest zou naar het Slobbengors komen. Weliswaar hadden we 12 man, maar Louis had aangegeven liever niet meer dan een half uur te spelen en Luciën wilde hooguit 10 minuten binnen de lijnen aantreden. Dus hadden we nog een gastspeler nodig. Thuis was alles afgelast. Dit betekende dat wij als enige team hoefde te voetballen. Dus begon Jan Willem maar weer te bellen, nu met spelers van zondag 3. Twee mannen wilden liever op bed blijven liggen, twee moesten werken, één was geblesseerd en één kreeg visite. Bij nummer 7 was het raak: Gerrit Woerlee wilde wel mee naar Rucphen. Het was intussen al 9 uur, terwijl we rond kwart voor 9 hadden willen vertrekken. Maar goed, eindelijk was iedereen er en hadden we genoeg man. Net toen we weg wilden rijden, kwam de onvolprezen Cees van den Berg naar buiten gerend. RSV had net alsnog de velden afgekeurd. Nou weer aan een ieder doorgeven, dat het toch niet doorging. Dus Jan Willem Gerrit Woerlee en Wim gebeld, dat ze thuis konden blijven. En Wim Frank gebeld, die al onderweg was naar Rucphen en dus om kon keren. Een enerverende morgen. Die echter nog niet voorbij bleek. Want Jan Willem kreeg om kwart voor 10 een telefoontje van Eric. Terwijl iedereen vanaf het Slobbengors naar huis gegaan was, was Eric naar Rucphen gereden. Hij zat in zijn eentje in de kantine van RSV aan de koffie. Hij had niet meegekregen dat het alsnog afgelast was. Sorry, Eric, we hadden niet in de gaten dat je niet gehoord had, dat het toch niet doorging. Maar Eric weet nu in ieder geval de weg naar RSV, zoals hij zelf zei. Ach, Eric, het kan de beste overkomen. Een paar seizoenen geleden hebben we Arie en Rob S. bij SC Amstelwijck laten staan. Na afloop van de uitwedstrijd gingen we na een kort bezoek aan de kantine van SC Amstelwijck naar huis, waarbij we niet doorhadden, dat Arie en Rob S. nog in de kleedkamer zaten. Rob heeft toen met de telefoon van de kantine zijn broer gebeld en die is Arie en Rob met de auto op komen halen en heeft ze vervolgens naar Papendrecht gereden.
Nog wel een speciaal woord van dank aan iedereen die meegeholpen heeft met het regelen van de gastspelers en vooral aan de mensen die ons uit de brand hadden willen helpen: Yannick Scharloo, Gerrit Woerlee en last but zeker niet least Arjan van Toor. In een later verslag meer over deze grootheid.
Frank was op wintersport en was daarom, net als de laatste voetbalpot die we speelden, afwezig. Voor die thuisconfrontatie met Roosendaal 9 hadden we 24 uur voor het begin van de wedstrijd nog 17 man. Dan kan iemand niet meedoen. Frank bood aan zich op te offeren en voor een dubbele wisselbeurt te gaan. Op het laatste moment moesten toch nog enkele spelers afhaken, waardoor we van onszelf nog maar 13 man hadden. Volgens de ongeschreven regels dient degene die zich voor een dubbele wisselbeurt opgegeven heeft, dan alsnog te komen. Al helemaal omdat bekend was dat onder die 13 man enkele mensen waren, die geen 90 minuten konden spelen. Van Wim mocht Frank echter gewoon thuisblijven. Zeer verdacht. Had waarschijnlijk te maken met die gratis stropdassen en dat paar sokken van King Young Men Style ter waarde van enkele honderden euro’s. Hopelijk zonder vissen. Jan Willem was het er niet mee eens dat Frank niet hoefde te komen en probeerde contact te leggen met Frank om hem mede te delen dat hij gewoon moest komen. Tevergeefs. Frank bleek ter voorbereiding op zijn naderende wintersportvakantie op de Winterefteling te zijn, een sprookjesachtige wereld van twinkelende lichtjes en knapperende kampvuren. In Winter Wonderland was het sneeuwpoppen maken en de sneeuwglijbanen afglibberen. Met Jules maakte hij een romantisch ritje in de arrenslee en ging hij naar beneden vanaf de bobbaan. Op de lange latten maakte hij een rondje op de langlaufbaan 't Hijgend Hert. Daarna samen op het ijs met rode wangen van de pret. Zwieren en zwaaien inclusief enkele pirouettes en vele mooie sprongen als de flip, lutz, spot, dubbele Rittberger en drievoudige axel op het ijs van het IJspaleis, zo hartverwarmend dat je ervan smelt. Maar ook lifts waarbij hij Jules boven zijn hoofd in de lucht hield en geworpen sprongen waarbij hij Jules de lucht inwierp. Daarna was het genieten aan een gezellige picknicktafel van een mok warme chocolademelk met een oliebol en glühwein achteroverslaan in een authentieke herberg. De dag werd afgesloten met een bezoek aan de Beierse markt met kraampjes; Jules in Dirndl, Frank in zijn lederhose met Irschenbergoverhemd, kniekousen en bruine Haferlschoenen. Hij had zoveel Apfelstrudel en literglazen bier op, dat voetballen er echt niet inzat. Hij was in elk geval helemaal klaar voor zijn reis naar de Alpen.
Alle zondagteams speelden op 13 maart thuis. Dus was de vraag welk team geen scheidsrechter zou hebben en welk team op veld 4 zou moeten aantreden, dat ook als trainingsveld gebruikt wordt en daarom een absolute knollentuin is. De vraag is stellen is hem beantwoorden. Gelukkig bleek in ieder geval de telefonische mededeling die Wim eerder in de week te horen kreeg, dat niemand ons zou willen fluiten, niet waar te zijn. Onze vaste scheidsrechter Peter Bosselaar betrad even voor 10 uur gewoon de "grasmat" van veld 4.
We speelden een behoorlijke wedstrijd. We verloren helaas opnieuw omdat we op de juiste momenten onnauwkeurig waren in de passing, niet scherp genoeg waren en niet fel genoeg waren in de duels. Maar het was in ieder geval een leuke wedstrijd, waarin nauwelijks wat gebeurde, tegen een rustige tegenstander. Man van de wedstrijd was Peter Bosselaar die de eerste 25 minuten slechts 1 keer hoefde te fluiten . Voor buitenspel.
Ons belangrijkste probleem vandaag was de afwezigheid van aanvallers. Ze liepen weliswaar op het veld, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Het was zelfs zo erg, dat we naar Frank begonnen te verlangen. Dat zegt meer dan voldoende, lijkt ons. Jan Willem had bij het maken van de opstelling Rob S. op het middenveld gezet. Daar doet hij het de laatste tijd uitstekend. Rob S. weigerde echter op het middenveld te gaan voetballen en ging gewoon voorin staan. Met de nadruk op staan. Aangezien Patrick, onze andere aanvaller, op zijn zachtst gezegd ook zijn dag niet had, speelden we in de praktijk zonder aanval. Maar goed, Patrick had tenminste twee goede momenten, dat waren er nog altijd twee meer dan Rob S. De eerste was een prima actie, waarbij Patrick op dubieuze wijze door een speler van Nieuw Borgvliet 4 in het strafschopgebied gestuit werd. De tweede was diep in de tweede helft, toen Patrick zich liet vervangen. Het is jammer dat die zelfkennis bij Rob S. ontbreekt.
Het moge duidelijk zijn dat de genoemde heren niet betrokken waren bij de 1 - 0 die viel na een minuut of 18 spelen. Edwin nam op rechts een korte corner met Herman, die een verraderlijk voorzetschot afleverde, dat de Brabantse doelman volkomen verraste. Hoewel we veelvuldig in balbezit waren, duurde het vervolgens ruim een uur, voordat we weer gevaarlijk werden. Het stond inmiddels 1 - 2. Na een fraaie solo van Wilco knalde Rob U. de bal op de lat. Tot dan toe speelde Rob U. een behoorlijke wedstrijd, maar na dat vlammende schot deed Rob niets meer goed. Zijn slechtste actie was een beroerde terugspeelbal op Jan Willem die daar helemaal niet op gerekend had omdat hij in de dekking stond. Door het hobbelige veld kreeg Jan Willem de bal niet onder controle, waardoor zijn razendsnelle tegenstander op Gerrit af kon gaan. De rechterspits legde de bal breed op de meegelopen centrumspits, die de bal in het lege doel tikte: 1 - 3. Ook Jan Willem was niet in zijn beste doen vandaag. Na een half uur was zijn directe tegenstander hem na een voorzet vanaf rechts ook al te snel af geweest, met de 1 - 2 tot gevolg. Waarschijnlijk zaten Jan Willem en Rob U. met hun hoofd al bij komende woensdag, wanneer het de Dag van de Ingenieur is. Volgende keer graag de focus 90 minuten op het voetballen, mannen. Tien minuten voor tijd viel de 1 - 4, toen we ons na een corner vanaf links in het strafschopgebied veel te gemakkelijk lieten aftroeven.
Na afloop vroeg Jan Willem aan Rob U. of hij Robs tenue mee mocht nemen. Volgende week hebben we waarschijnlijk gastspelers nodig. Rob had zijn voetbalshirt snel gevonden in zijn tas, maar zijn korte broek kon hij nergens vinden. Na een minuut of 5 en uitgebreide aanwijzingen van zijn medespelers kwam Rob U. erachter, dat hij zijn voetbalbroek nog aan had. Vervolgens vroeg Rob aan Louis wat hij moet doen voor de belastingen. Wat dacht je van het invullen van de belastingaangifte, Rob? Louis bood hem aan te helpen tegen zijn gebruikelijke tarief van € 1.000. Een koopje.

Opstelling: Gerrit; Edwin (46. Marcel), Herman (46. Wilco), Eric, Jan Willem; Rob U., Johan, Arie en Gerardo (46. Louis (71. Luciën)); Patrick (80. Edwin) en Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 20 februari 2011:  Papendrecht 4 - Roosendaal 9:  2 - 5

Drie dagen na de Doe-vriendelijk-dag, op de Internationale dag van het Geweldloos Verzet en de Internationale dag van de Sociale Onrechtvaardigheid mochten we het plein betreden tegen het negende van RKVV Roosendaal. Het was de enige confrontatie op het Slobbengors en inderdaad een vriendelijke. Vandaar waarschijnlijk dat buiten het veld bijna net zoveel mensen stonden als erbinnen. Dat komt niet meer zo vaak voor bij ons.
Luciën stuurde een paar weken geleden op een onmogelijk tijdstip een mail, maar verzekerde later dat dat eenmalig zou zijn. Niet dus: “19/02/2011 4:07, Mannen, Sorry ik moet zondag even verstek laten gaan. Ik zal er niet zijn. Tot volgende week, Luciën.” Hij doet er kennelijk alles aan om het contact met de rest van zijn familie tot een minimum te beperken. Luciën beweerde dat hij op zondag moest werken, maar hij was gewoon naar de Huishoudbeurs. Maar onze keeper is ook heel goed in het versturen van nachtelijke berichten: “18-2-2011 5:47: Goedemorgen, gistermiddag ben ik door m'n rug gegaan en niet zo'n beetje ook. Ik loop nu als een oud mannetje en kan niet bukken... Voetballen is geen optie. Groet, Gerrit.” Wat moet een leraar die meestal pas aan het eind van de morgen hoeft te beginnen, op een dergelijk tijdstip achter de computer? Overigens werd sterk betwijfeld of Gerrit echt wel rugklachten had en of het niet een excuus was om een lekkere massage te krijgen van mevrouw Bosselaar. Wie wil dat nou niet? Gelukkig was Frank Leijten bereid om onder de lat te gaan staan. Weer bedankt, Frank.
We leken vandaag nog meer dan normaal wel een team van kneuzen en dronkenlappen. “Ah,” zult u denken, “dronkenlap en kneus, dus Rob S. was er weer.” Inderdaad. Hij was in opperbeste stemming gezien zijn volgende mail: “Hi all, Ik ben weer in het land! Vakantie was heerlijk. De kou in Nederland tegenvallend. Het volgende bericht wilde ik vooral Jan Willem niet onthouden (maar ik neem jullie allemaal mee in mijn lofzang voor mezelf). Iemand moet me toch kietelen. Dat klinkt wel even wat anders dan in die stukkies van je, Jan Willem! Deze toon bevalt mij beter:) Nu begrijpen jullie waarom mijn voetbalkwaliteiten het vorig jaar niet helemaal tot uiting kwamen... andere focus. Dank jullie wel! Ik weet dat jullie diep geroerd zijn. Krijgt die attoo - commentaar: geen idee wat een attoo is - ook een heel andere betekenis”. Rob S. duidde op het volgende bericht dat hij net als enkele anderen ontvangen had: “Subject: Congratulations. Dear Rob, Congratulations once again on your outstanding and fantastic performance in 2010, resulting in you winning both the President’s Club and Top Club awards for your Country. These prestigious awards are in recognition of your success and are in acknowledgement of being one of the top performers in Europe in 2010. I look forward to joining you at the President’s Club exclusive event in Crete at the end of May. You have set a fine example and I wish you continued success in 2011. I attach some photos to remind you of your momentous evenings. Best wishes.” Wat kunnen we ervan zeggen. Is gewoon spam van één of andere oplichtersbende die iedereen wel eens ontvangen heeft en onmiddellijk daarna weggegooid heeft. Maar goed, kennelijk is Rob S. heel blij met dat bericht. Gefeliciteerd Rob.
Dat van die donkenlappen had te maken met een groot feest op zaterdagavond van en voor financieel specialisten, belastingadviseurs en registeraccountants dat de halve ploeg bezocht had. Nou, dan weet je het wel!!! Dat was vanzelfsprekend een dolle boel met uiterst interessante gesprekken. “Zeg, wat doe jij tegenwoordig eigenlijk?” “Ik ben director bij één van de big four, maar verwacht binnenkort in de RvB te zitten.” “Ik heb laatst met de financial business controller van het governanceorgaan gewerkt aan een corporate strategy performance en een cyclus voor ons shared service center.” “Dat was machtig interessant, zeker! Ik ben laatst bezig geweest met het redigeren van een aansprakelijkheidsregeling voor de aansturing van, het toezicht op en de uitvoering van een inspectieopdracht met een risico-inschatting, een beperkte controletolerantie en met consolidatiedoeleinden opgestelde financiële overzichten, in overeenstemming met professionele standaarden en de van toepassing zijnde vereisten op grond van wet- en regelgeving, alsmede voor de vraag of de uitgebrachte toetsingsverklaring in de gegeven omstandigheden passend was, waarbij de toegepaste opdrachtafhankelijke oordelingsvorming gericht was op de effectiviteit van de interne beheersing van de entiteit en het evalueren van de geschiktheid van de gebruikte grondslagen voor financiële verslaggeving, waarbij als gevolg van het toepassen van deelwaarnemingen en andere beperkingen die inherent zijn aan een detailonderzoek, gevoegd bij de beperkingen die inherent zijn aan elk systeem van interne beheersing, er een onvermijdbaar risico bestond dat zelfs indien een check naar behoren was gepland en uitgevoerd in overeenstemming met de Nederlandse controlestandaarden een afwijking van materieel belang onontdekt bleef en dat werkzaamheden materiële aanpassingen die noodzakelijk zijn om de tussentijdse cijfers in overeenstemming te brengen met RJ of in Nederland algemeen aanvaarde grondslagen voor financiële verslaggeving / International Financial Reporting Standards zoals aanvaard binnen de Europese Unie, niet aan het licht kwamen, waarbij ik me heb laten leiden door de principes en de 'best practice'-bepalingen die met betrekking tot het functioneren van de accountant zijn opgenomen in de Nederlandse Corporate Governance Code, die voorschrijven dat er periodieke contacten moeten zijn met de Raad van commissarissen en de Auditcommissie over alle relevante zaken die met de opdracht samenhangen, terwijl met de interne accountantsdienst afspraken gemaakt waren over gezamenlijke afstemming van de verificatieplanning, de aard en diepgang van uit te voeren werkzaamheden, de rapportage en de dossiervorming, gebruikmakend van de Nederlandse Standaard 610, die onder meer inhouden dat de relevante punten geëvalueerd en getest worden of ze toereikend zijn voor de doelstellingen.” “Jij hebt ook altijd mazzel, zeg, doe mij dat maar any day of the week. Ik kwam niet verder dan een operational auditing, nou ja, een management control auditing eigenlijk.”
Jammer dat we niet allemaal bij dat feest konden zijn dat middenin de nacht afgelopen was. Rob S. was ook op dat feest. Geen idee wat hij daar te zoeken had, maar goed. Terwijl iedereen na afloop van het drinkfestijn zijn bed ging opzoeken om nog enigszins fris aan de aftrap te staan, ging Rob S. nog naar Vredenburg voor een dansfeest met DJ Tiësto. Rob ging met de vrouw van een vriend die zelf niet meeging. Toen Rob uit Utrecht terugkwam, was de wedstrijd al begonnen. Hij deed daarom alleen de tweede helft mee, maar het moge duidelijk zijn dat zijn positieve bijdrage aan ons spel minimaal was. “What’s new?,” zult u denken.
Rob U. was wel op tijd, nadat hij eerst zijn hond had uitgelaten en zijn dochter naar d'r werk gebracht. Verdien je zelf dan niet genoeg, slavendrijver?
De uitwedstrijd tegen Roosendaal 9 hadden we met 4 - 5 gewonnen, de enige uitoverwinning van de heenronde. In de eerste helft, die uitstekend was van onze kant, waren we duidelijk beter dan de tegenstander en leek een nieuwe overwinning goed mogelijk. Het waren echter de Roosendalers die de eerste treffer maakten toen de centrale middenvelder van 24 meter ongehinderd mocht uithalen. Daarna waren wij de bovenliggende partij. Johan nam dat wel heel letterlijk. We weten allemaal dat hij in hoge mate geïnteresseerd is in edele delen, maar dat hij tijdens een duel met zijn directe tegenstander wel eens handmatig wilde nagaan wat die jongeman daar heeft hangen, was nieuw voor ons. Het zorgde wel voor de nodige hilariteit op het veld.
Edwin was dicht bij een doelpunt, maar zijn poging eindigde op de lat. Niet veel later was het wel raak toen een lob van Marcel à la Raúl de Brabantse doelman compleet verraste. De bal raakte nog net de grond, voordat die tegen de touwen sloeg. Na een half uur veroverde Wilco de bal en speelde die naar Patrick. Hij stuurde Arie diep die alleen op de keeper kon afgaan. Het was al de vierde kans voor Arie, maar deze verzilverde hij keurig. Voorin kregen we kans na kans en achterin hielden we het keurig dicht. De 3 - 1 leek dan ook dichterbij dan de 2 - 2, maar we gingen toch met een gelijke stand de rust in. Een mislukte voorzet vanaf rechts kreeg door de wind en een raar contact met de grasmat een vreemde curve en extra vaart mee, waardoor de bal in de verre hoek verdween.
In de rust smaakte de warme thee nog beter dan normaal. Het leken wel Siberische toestanden met een temperatuur van net boven het vriespunt, lichte sneeuw tijdens de warming-up en een straffe, ijskoude oostenwind. Rubin Kazan - FC Twente was er niets bij. Vooral Louis liep erbij of hij de Elfstedentocht ging schaatsen.
In de tweede helft liep het bij ons een stuk minder dan voor de rust. Het vele wisselen als gevolg van opspelende pijntjes deed de organisatie geen goed. Voorin waren de kansen spaarzaam. Louis was het dichtst bij een treffer, toen hij na een mooie actie vanaf 20 meter net over schoot. De verdedigers hielden praktisch alles tegen, zodat een gelijkspel tot de mogelijkheden leek te behoren. Zonder een echte kans weg te geven stond het toch plotseling een kwartier voor tijd 2 - 4. Laten we het erop houden, dat iemand die vrijwel niets te doen had, door de kou bevangen was. In de slotfase was het op bij ons en gingen de Roosendalers op jacht naar een vijfde treffer. Met succes, eindstand: 2 - 5.
Ondanks de bittere kou kwamen de geblesseerde Kenneth en Gerrit ons de tweede helft aanmoedigen. Zij zijn daarom de supporters van de week. Johan en Edwin zijn de spelers van de week, al was scheidsrechter Bosselaar de beste man op het veld. Wederom bedankt voor een uitstekende wedstrijd, Peter.
Aangezien de Roosendalers met een rood voetbalshirt speelden, hadden wij gele reservetenues aan. Johan nam ze na afloop mee naar huis en zei dat Cinda ze wel zou wassen. Daar geloven wij niks van. Johan ging al om 12 uur naar huis omdat hij met zijn gezin naar het outletcentrum Rosada in Roosendaal moest. Iemand die zo onder de plak zit, heeft thuis niets te zeggen. Johan zal de tenues wel naar zijn moeder gebracht hebben.
In de kleedkamer haalde Rob U. een dun, blauw object van een meter lang uit zijn voetbaltas. Volgens Rob afkomstig uit de speciale kast van Petra. Petra schijnt net zo'n exemplaar te hebben. Wij durven er niet eens aan te denken wat ze daar normaal thuis meedoen. Rob gebruikte het als schoenlepel voor het aantrekken van zijn korte laarsjes waarvan wij dachten dat die van Petra waren. Rob U. bleef niet al te lang in de kantine. Hij moest naar de sportwinkels bij de Kuip om kleding voor de wintersport te kopen. We vragen ons altijd af, hoe iemand die het veld opgaat met de intentie zich zo min mogelijk in te spannen en zijn snelheid zo dicht mogelijk bij de nul te houden, in hemelsnaam een berg afgaat. Waarschijnlijk met de skilift.

Opstelling: Frank L.; Marcel (46. Rob S.), Wim, Eric, Jan Willem; Rob U., Edwin (64. Louis), Johan, Herman (26. Wilco (58. Marcel)); Patrick (80. Edwin) en Arie.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 13 februari 2011:  Rimboe 3 - Papendrecht 4:  3 - 3

Een dag na de Dag van de Geweldloze Communicatie en met de Week van de Nestkast in het vooruitzicht reden we per auto naar Wouwse Plantage, een dorp in de gemeente Roosendaal. Het dorp is genoemd naar het ruim vijf eeuwen oude landgoed Wouwse Plantage, dat liefst 18 inschrijvingen in het Rijksmonumentenregister kent. Eén daarvan is het grote landhuis op het landgoed dat rond 1845 gebouwd is door baron Pierre Josef de Caters, een bankier uit de stad Antwerpen, die het landgoed in 1839 kocht. Sportpark Rimboe is prachtig gelegen in boswachterij de Wouwsche Plantage.
De eerste weken van 2011 was opnieuw sprake van veel mailverkeer omtrent het voetbalbalplaatjesstickeralbum van VV Papendrecht. Het bestuur had in overleg met Foto Schievink twee namiddagen gereserveerd waarop mensen die nog niet op de foto geweest waren, langs konden komen om hun foto te laten maken. Gerrit kon beide keren niet. Hij was echter slim en had contact gezocht met Foto Schievink en een tijdstip besproken waarop hij wel kon. Rob U. was echter niet zo slim: “Helaas ben ik op reis. Foto van mijn hoofd kan trouwens alleen maar tegen mij gebruikt worden!”. Wim: “Rob, waarom moet jij in vredesnaam op reis? Ik heb het met Jan Willem besproken en die denkt ook dat daar alleen maar ellende van komt. Paspoort vergeten, verkeerde balie, dubbele afspraak etc.” Antwoord van Rob U.: “Dat klopt, zit vast in Duisland, sneeuw!” Reactie van Wim: “Waar ligt Duisland?”. Rob S. kon daar meer over vertellen. Hij was onlangs naar een workshop in Duisland geweest. Het schijnt iets te zijn als Plospaland voor Willem Duys fanaten. Saaie, grijze muizen kunnen daar tussen vissenkommen met goudvissen eindeloos en oeverloos ouwehoeren over onbeduidende, nietszeggende onderwerpen. Het enige waar Rob U. en Rob S. echt goed in zijn.
Duisland was overigens niet de enige reisbestemming van Rob U.: : “Rob zit in Engeland dus ik ga je even antwoord geven. Wij gaan op wintersport vanaf 26 februari en komen 6 maart weer thuis. Dus die week geen voetbal voor Rob. Zondag 13 en zondag 20 februari gaat hij heel erg zijn best doen. Succes met de organisatie. Groetjes Petra.” Voor iemand die op het veld 90 minuten lang de weg kwijt is, betekent dat "zijn best doen" tegenwoordig alleen dat Rob U. op tijd de weg naar de juiste grasmat gevonden heeft. Toen hij zijn auto uitstapte, bleek hij nog halfdronken van de nacht ervoor. Op sportpark Rimboe was dat zelfs na afloop van de wedstrijd nog goed te merken, toen hij in de kantine opeens zei: “Ik ga even zeiken,” en dat vervolgens in de bestuurskamer wilde doen in plaats van op het toilet.
Al met al is Rob U. de enige van ons team die niet op de foto gegaan is. Johan: “Dat gaat C1000 geld kosten als Robbie, oud 1e-elftalspeler, er niet bij is! Anders stuur je je zaakwaarneemster (Petra) toch?” Rob U.: “Goed idee Johan, zal het Peet vragen!” Rob S.: “Hoe laat is Peet bij Schievink?” Rob U.: “Afblijven!” Rob S.: “Wel inmiddels op de foto gegaan bij Schievink. Petra moest ook nog een Papendrecht-shirtje aan.... wat een strak lijf! Complimenten Rob!” Gerardo: “Hoezo complimenten aan Rob voor die mooie, strakke Petra? Owww, omdat hij er nooit aan mag komen, is ze zo mooi gebleven. Ja, dat is een compliment waard.”
Frank was er niet: “Helaas moet ik me afmelden voor zondag, heb een blessure aan mijn heup en loop nog steeds lastig, een vervelende blessure, die te veel opspeelt.” Ja, ja. Een week geleden moest Jules werken en daarom hoefde Frank voor het eerst in maanden thuis niet te klussen. Dus was hij na afloop van de verloren thuiswedstrijd in de kantine ouderwets uitgebreid aan het hijsen met Johan. Vermoedelijk heeft Frank gewoon blessures aan pols en kaakgewricht opgelopen: “mwahha, ik blen noit dronken oop de foetbal versgenen, mwaha, jahha, grotjes, Eeg.” Al kan dat wel kloppen van die heupblessure. In de kleedkamer werd geopperd dat Frank voor een standje was gegaan dat hij tegenwoordig niet meer aan kan.
Johan moest vorige zondag na afloop van de wedstrijd eigenlijk, zoals zo vaak, gelijk naar huis voor een gezellig samenzijn met de familie. Vanwege het langdurige pimpelen met Frank kwam daar echter niets van terecht, omdat Johan pas tegen het donker thuiskwam. Vandaar dat hij straf gekregen had en alleen de eerste helft mee mocht doen om daarna zonder om te kleden als een speer in zijn eentje terug te rijden naar Papendrecht. Anders zou hij volgens eigen zeggen problemen krijgen met de baas.
Het was de Week van de Liefde die afgesloten werd door Valentijnsdag. Dat inspireerde Rob S. en Louis, die heel blij zijn met elkaar, om samen een paar dagen in het romantische Florence door te brengen. Voordat ze vertrokken, ging Rob eerst bij zijn broer langs voor een uitgebreide schoonheidsbehandeling. Onze twee tortelduifjes met passievolle gevoelens gingen eerst hand in hand het centrum van Florence verkennen. Na een lekkere massage met aromatische oliën was het tijd voor een gezellig etentje bij kaarslicht om het avondje uit te beëindigen met de ultieme liefdesdans op hun favoriete liedje. In het hotel rozenblaadjes en waxinelichtjes van gang tot hotelkamer met daar knuffels, bloemen, chocolade, aardbeien, spuitslagroom en champagne in een koeler, knus bij knapperend openhaardvuur. De badkamer stond vol met kaarsjes, wierook en geurkaarsjes. Afwisselend het bad en de jacuzzi in. De sensuele avond werd afgesloten met een voorleessessie. Louis las voor uit eigen werk, Rob S. ging voor enkele werken van Markies de Sade, zijn favoriete schrijver. Romeo en Romeo brachten de nacht door in hun lingeriesetjes in een hemelbed. 's Ochtends kregen ze ontbijt op bed met jus d'orange en hartvormige wafels. Nadat hun buikjes rond waren, gingen ze eerst naar de sauna om 's middags op het gras te lunchen met de picknickmand. De vakantie werd afgesloten met het oplaten van liefdesballonnen. Leuk, mannen.
Om half 11 begon de wedstrijd tussen de nummer 11 (RKVV Rimboe 3) en 10 (wij) uit de stand. Vanwege de grote belangen die op het spel stonden, mochten we op het prima bespeelbare hoofdveld aantreden. Een hele eer. Het verschil tussen Rimboe en ons is twee punten in ons voordeel. Vandaar dat velen van ons ongeïnspireerd begonnen met het bekende dat-doen-wij-wel-even-want-wij-zijn-zo-ontzettend-goed-idee. Het regende kansen maar de afronding of beter gezegd, het gebrek daaraan, was om te huilen. Enkelen dachten alles wel in hun eentje te kunnen doen, dat het niet nodig was de bal te geven aan iemand die voor leeg doel stond en dat je alleen mocht scoren door met de witte knikker aan de voet over de doellijn te lopen, anderen bleven zelfs op een paar meter van het vijandelijke doel nog combineren en als dan al eens op het doel "geschoten" werd, ging het om rolletjes zonder enige overtuiging. Die was wel aanwezig bij de Brabanders bij de eerste de beste keer dat ze voor Gerrit verschenen: 1 - 0.
Je zou denken dat iedereen wel wakker geschud zou zijn na die achterstand, maar niets was minder waar. We bleven maar aanmodderen. Na een half uur leidde kans nummer 12 dan eindelijk tot een goal. De wijze waarop die viel, was symptomatisch voor ons aanvalsspel. Kenneth kon alleen op de Brabantse doelman af te gaan, maar in plaats van deze te passeren schoot Kenneth de bal richting linker cornervlag. Daar vandaan gaf hij een slechte voorzet, die op de één of andere manier toch nog bij Rob U. belandde. In plaats van op het doel te rossen raakte hij de bal, zoals de hele wedstrijd, volkomen verkeerd. Dit leidde echter tot zoveel verrassing, dat het leder via twee verdedigers toch nog in het doel belandde. De goal werd gevierd met veel gelach en gegiebel, alsof we op weg waren naar een monsterscore. Daar dacht Rimboe 3 anders over, ruststand: 2 - 1.
In de rust werd erop gehamerd dat we alleen kunnen winnen door serieus te zijn en ons best te doen. In het eerste half uur van de tweede helft was daar niets van te merken, want toen waren we zo mogelijk nog beroerder bezig dan in de eerste helft. Rimboe 3 liet de ene aanvalsgolf op onze goal na de andere afkomen. Het was een klein wonder dat de tegenpartij maar 1 keer scoorde. Dit was mede de verdienste van Marcel en Jan Willem die uitgeroepen werden tot spelers van de week. In de eerste helft had Jan Willem de bal al eens van de doellijn gewerkt, in de tweede helft haalden beide spelers elk een keer of 6 op geweldige wijze de bal op het allerlaatste moment uit de doelmond. Jan Willems mooiste actie was in de slotfase toen hij de vrijwel zekere beslissing verhinderde door de bal voor de voeten van de Brabantse spits weg te tikken middels een absoluut weergaloze sliding.
In het laatste kwartier kwam gelukkig iedereen tot het besef dat we het roer om moesten gooien, wilden we hier niet verliezen. Eindelijk begonnen we goed te voetballen. Arie werd tweemaal na prachtig combinatiespel in kansrijke stelling gebracht, maar zijn schoten werden gekeerd door de in blauw gehulde doelman. Wim kon uithalen van een meter of 12, maar zijn poging ging evenzo veel meters over. Negen minuten voor tijd viel dan toch de aansluitingstreffer na een prachtige individuele actie van Kenneth. Een paar minuten voor tijd kwamen we zelfs op gelijke hoogte. Vanaf rechts zette Eric met een schitterende pass Patrick alleen voor de vijandelijke doelman en onze spits wist wel raad met dit buitenkansje. In de laatste minuut leken we zelfs met de volle buit huiswaarts te keren, toen Gerardo met een leep balletje Patrick vrijspeelde die de bal in het doel knalde. De treffer werd helaas afgekeurd wegens buitenspel. De 3 - 3 was overigens een terechte uitslag. Afgezien van een schermutseling in de slotfase was het een sportieve pot. Bedankt voor de gastvrijheid, mensen!
Het gaat kennelijk uitstekend met KD Home Products want Marcel bleek een peperdure, hagelnieuwe, witte bolide aangeschaft te hebben. Vandaar waarschijnlijk het volgende bericht: “Rij zelf, kan ik op de terugweg partijen met Knip! Groeten, Patrick.” Zij waren dan ook alweer in Papendrecht toen de laatsten onder de douche vandaan kwamen. Marcel beweerde nooit een bekeuring te krijgen. Dat is nogal logisch als je met valse kentekenplaten rijdt.
Na afloop had onze grensrechter en korfbaltrainer-coach vanzelfsprekend het hoogste woord, zoals in de ochtendkrant AD Drechtsteden van maandag 14 februari te lezen was: “In deze wedstrijd is toch weer gebleken dat de ploeg het vermogen mist om een stap hoger te maken,” constateerde Luciën Louwman. “We sluiten weer anoniem het seizoen af,” baalde Louwman. Maar goed, hij had in ieder geval in tegenstelling tot vorig weekend geen gele kaart gekregen. Is ook winst.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Edwin (46. Eric), Jan Willem; Gerardo, Arie, Johan (46. Patrick), Herman; Kenneth (83. Edwin) en Rob U.
Assistent-grensrechter: Luciën.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 6 februari 2011:  Papendrecht 4 - Unitas'30 6:  1 - 5

Eén dag na de Duurzame Christendag en de Binnenluchtdag mochten we de buitenlucht in voor het tweede thuistreffen van 2011. Het zesde van Unitas'30 was de tegenstander. Tijdens de uitwedstrijd tegen de nummer 1 uit de stand kregen we acht tegendoelpunten om de oren, maar toen was Frank L. onze doelverdediger. Vandaag stond Gerrit gewoon op het doel. Gerrit was één van de mensen die zich een week geleden afgemeld had voor de uiteindelijk uitgestelde competitiewedstrijd van 30 januari. Aanleiding was een mail van Kenneth met een foto waarop een bevallige dame in voetbalbikini genaamd Eva Landstra onder een doellat stond. De begeleidende tekst van Kessi luidde: “Stel voor om Gerrit tijdelijk te vervangen door de dochter van Gerrit...” Hierop stuurde Gerrit het volgende elektronische bericht naar uw verslaggever: “Jan Willem, dat is scorebordjournalistiek! Normaal sta jij daar ver boven. Als ik het goed begrepen heb, regelt Kenneth een andere keeper; dan zeg ik dus af.” Dus maar contact opgenomen met Frank L. Hij had eerder de volgende mail gestuurd: “Uiteraard volg ik jullie op de voet en ben op de hoogte van wel en wee. Na zulke mooie woorden op de site kan ik natuurlijk geen nee zeggen. En ik kan de volgende wedstrijd vertellen dat ik er nog nooit meer dan 8 heb doorgelaten bij zondag 4. Ik ben tegen die tijd lichamelijk en emotioneel hersteld.” Maar toen stuurde Frank L. opeens het volgende bericht: “Ik heb dat weekend piket en kan deze niet aan een ander slijten. Dus helaas, ik had jullie graag aan een overwinning geholpen.” Vreemd. Met Frank L. als doelverdediger hebben we nog nooit een competitiewedstrijd gewonnen. Maar op zondag 23 januari stond hij opeens tussen de palen bij tijdens een competitieduel van het vijfde en sleepte prompt voor dat team de overwinning binnen. Overloper. Die mannen van het vijfde hebben kennelijk een betere regeling met Frank L. dan wij.
Omdat Rob U. niet alle bevelen van Petra opgevolgd had, moest hij eind januari met haar mee naar het theaterstuk "Zadelpijn en ander damesleed", een damesding voor en door vrouwen. Theater De Willem zat vol met vrouwen plus Rob U. Onze goed gesoigneerde, breed gespierde en onberispelijk geklede blonde stoot en vrouwenverslinder werd uiteraard omringd door gillende, lonkende, flirtende, smachtende, knipogende, druipende, flauwvallende en knijpende dames. Dat vond Petra niet leuk. Daarom mocht Rob U. vandaag niet voetballen. Hij moest met Petra spinnen voor het goede doel! Benieuwd wat daarvan terechtgekomen is. Het zou pas 's middags om half 4 beginnen, terwijl wij 's ochtends voetballen. Een echte bikkel als Jeroen Ekkelboom speelde 's ochtends gewoon mee met zondag 6 om daarna te gaan spinnen voor het goede doel. Waarschijnlijk was Rob U. niet komen voetballen, omdat hij bang was 's middags niet meer genoeg puf te hebben. En inderdaad: een paar minuten over een groene grasmat sloffen en de rest van de tijd stilstaan, kan best vermoeiend zijn. Tijdens het voetballen staat hij na een "inspanning" van tien seconden - iets wat overigens zelden voorkomt - altijd een minuut of vijf uit te hijgen. Veel geld voor het goede doel zal hij met spinnen alleen wel niet opgehaald hebben. Waarschijnlijk heeft onze chippendale in ontbloot bovenlichaam gestaan, zodat zijn imposante borstkas goed te zien was, en had hij uitsluitend een strakke, lederen tangaslip aan. Bosjes kwijlende, hunkerende, soppende, joelende, fluitende, zuchtende en knielende dames hebben die tangaslip ongetwijfeld volgestouwd met papiergeld.
Met de blessure van Luciën schiet het maar niet op: “Voorlopig toch nog gewoon langs de lijn met een vlag voor mij.” Apart is vooral wanneer die e-mail verzonden werd: vrijdag om 4.28 uur. Over het algemeen liggen getrouwde mannen op een dergelijk tijdstip naast hun vrouw in bed. Ligt bij de familie Louwman kennelijk iets anders. Ook Johan begon langs de kant: “Zit hier nog met een beurs rechterbeen.” Dat komt ervan als je Cinda niet gehoorzaamd.
Op onze website stond de volgende aankondiging: “Laatste nieuws: 2 februari 2011: Frans van Duuren komt naar Papendrecht! Het zal zondag een drukte van belang worden op het sportpark, want Frans van Duuren komt naar Papendrecht! De fameuze spits van Unitas'30 6 treedt dan aan tegen ons vierde zondagelftal. Niet alleen de ware voetballiefhebber kijkt hier naar uit, maar ongetwijfeld ook vele jonge dames zullen deze "Koning van de Leur" live willen bewonderen. De wedstrijd begint om 10.00 uur en de toegang is gratis.”
Het was op het Slobbengors inderdaad aanmerkelijk drukker dan op een normale zondagochtend. Het zesde van Unitas'30 draait eigenlijk maar om één man, supervedette Frans van Duuren, een voortdurende plaag voor elke tegenstander. Ter voorbereiding waren de afgelopen weken video-opnamen gemaakt van het dreh-und-angelpunkt van Unitas'30 6, die uitgebreid bestudeerd en geanalyseerd waren. De Papendrechtse verdedigers hadden zich enkele dagen afgezonderd om zijn precieze looptechniek en gevoel voor ruimte na te gaan. Duidelijk werd dat we goed op zijn diep gaan, korte draaicirkel, balaanname, gevaarlijke passeerbewegingen en diagonale looplijnen dienen te letten. Ook is hij altijd in beweging, met en zonder bal, en heeft hij een geweldig balgevoel. Dubbele dekking is dan ook onontbeerlijk. Besloten werd om van zoneprincipe B gebruik te maken om zo een defensief blok op te richten, in ruitvorm of wederkerende driehoeksopstelling, ter beheersing van de waarheidssector. Cruciaal is de manier van druk zetten. De speler die zich het dichtst bij de bal bevindt, moet door individuele, positieve pressing de lange bal van de balbezitter beletten en in ondertal remmend wijken toepassen zodat medespelers tijd hebben om positie in te nemen. Als de speler die druk zet op de bal uitgeschakeld wordt in de 1 tegen 1, kan er onmiddellijk hulp komen van de dekkinggevende dichtst bijzijnde spelers. De andere spelers vormen een compact blok in en rond de zone bal-doel. Het blok kantelt/knijpt in functie van de bal en sluit de spelhoeken af. Er wordt nooit gekruist. Op die manier kan goed geanticipeerd worden bij de diepe diagonale pass, de hoekpass, de diepe verticale pass, de terugpass en de laterale pass. Bij snelle balcirculatie dient wel gelet te worden op het binnen-buiten- en het buiten-binnenprincipe. Het behouden van de defensieve T (restverdediging) is een vereiste. Gebruik maken van gestaffeld doordekken, inschuiven, bijsluiten, centraal doorkomen en opendraaien is essentieel. We dienen te waken voor omschakel- en slaapmomenten. Belangrijk bij de onderscheidende strategie en tactiek zijn de fysieke kwaliteiten, de mentale weerbaarheid, het benoemen van kritieke succesfactoren, het oppakken van de actie-items en direct feedback, maar ook emotiemanagement, tijdperceptie, het oppassen voor overmoed en tactische zwaktepunten alsmede een stukje spelplezier mogen niet uit het oog verloren worden.
Bij het ontleden van de sterke punten van de opponent was kennelijk geen aandacht besteed aan de kopkracht van Frans van Duuren (0 - 1) en de counter (0 - 2). Bij ons was in aanvallende zin met name Kenneth gevaarlijk. Zijn eerste schot richting het vijandelijke doel werd gepareerd door de Brabantse doelman. Niet veel later schoot Kenneth na een fraaie actie naast. Tenminste, dat dachten wij. Terwijl Kenneth in zijn eentje stond te juichen, bereidden wij ons voor op de doeltrap. Kenneth liep voor de zekerheid maar even naar het doel, maar hij had inderdaad gescoord. Sorry Kenneth, ik had echt niet gezien dat je schot tussen de palen verdween en met mij vele anderen.
De rust gebruikten wij om uit te hijgen van de inspanningen. De tegenpartij legde in kleedkamer 7 echter de focus op het concept winnen en de missie kampioenschap. Met succes, want binnen een paar minuten in de tweede helft scoorden wederom de ongrijpbare Frans van D. en de Etten-Leurse aanvoerder. Wij gingen verwoed op jacht naar een beter resultaat, maar tevergeefs. De Brabanders waren nog wel een keer succesvol na een counter, ingeleid door de zoveelste waardeloze hoekschop van Frank G., eindstand: 1 - 5.
In de 73e minuut werd Edwin vervangen door Louis, iets wat eerder in de week al aangekondigd was. Louis: “Ondergetekende zal er 6 februari bij zijn, en het zou een grote eer voor mij zijn als ik na ruim een uur spelen Edwin zou mogen vervangen. Edwin, als ik er inkom voor jou, wil jij dan weer mijn rode wintermuts op je kale koppie zetten? Ik denk dat dat uiteindelijk de basis is geweest voor die 5 - 0 overwinning van afgelopen keer. Groeten en tot zondag.” Edwin: “Ik ben fit, maar indien nodig en gewenst laat ik me graag vervangen na 3/4-wedstrijd voor zo een grootheid als Louis.” Een week geleden had de Theo Janssen van Zondag 4 zich nog in positief opzicht onderscheiden, nu liet Louis vooral zien het schaven niet verleerd te zijn in een verder sportieve wedstrijd. Bedankt daarvoor mannen. Omdat Louis voor de tweede achtereenvolgende keer in actie gekomen was, werd hij uitgeroepen tot speler van de week.
Debby en Tom Knipscheer zijn de supporters van de week. Na afloop van de voetbalmatch gingen ze naar de kantine voor een gezellig babbeltje en een drankje met ons. Normaal zit Marcel al enkele minuten na het eindsignaal achter het bier, maar nu zijn vrouw en jongste zoon op hem zaten te wachten, duurde het eindeloos voordat hij klaar was met douchen. Het was wel heel prettig dat Debby er was. Kon er eindelijk eens een gesprek op niveau gevoerd worden. Zo stelde ze voor om ter afsluiting van het seizoen 2010 - 2011 in aanwezigheid van de partners bij de familie Knipscheer een tuinfeest met barbecue te houden. Een geweldig idee. We houden ons aanbevolen. Wordt hopelijk vervolgd.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (66. Johan), Edwin (73. Louis), Eric; Wilco (70. Kenneth), Arie, Gerardo, Herman; Kenneth (46. Jan Willem) en Frank.
Scheidsrechter: Peter Bosselaar,  grensrechter: Luciën.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 23 januari 2011:  Papendrecht 4 - Wernhout 4:  5 - 0

Na zes weken winterstop mochten we eindelijk de groene weide weer betreden. Op ons thuiscomplex wachtte de confrontatie met Wernhout 4, waar we uit met 6 - 4 van verloren hadden. Een belangrijke partij tussen de nummer 10 (wij) en de nummer 9 (zij). Bij verlies zouden we onderin blijven bungelen, bij winst zouden we het onderste deel van de middenmoot weer in zicht kunnen krijgen.
Zo halverwege het seizoen is het wel aardig om terug te kijken op de verwachtingen die enkele spelers aan het begin van het seizoen hadden, zoals Frank:
“Hallo voetbaldiertjes van me. Geen speler van het jaar, maar volgens de azijnpissers de eeuwige belofte van de voetbalvereniging Papendrecht, hoop binnen die toch betrekkelijke eeuwigheid nog eenmaal het ultieme seizoen te mogen bezingen! Hopelijk wordt de voetbaljaargang 2010-2011 de kroon op mijn toch al indrukwekkende carrière!! Met de zegen van Hans gvd Keizer hopen wij natuurlijk ook als collectief weer op een kampioenschap. Mijn individuele inbreng zal vermoedelijk op nieuw schoeisel gerealiseerd worden. Een goede dempende zool om mijn gekwetste kniegewrichten te ontzien en een mooie ronde doch slanke neus voor de trap met finesse! Denk zelf aan een onopvallende kleur omdat ik bescheidenheid hoog in het vaandel heb staan! Ben op zoek naar de ideale leest voor het voetbaltype dat een surplus aan techniek en vernuft gebruikt om zijn gebrek aan snelheid te compenseren. Ik was natuurlijk redelijk snel maar speel nu volgens intimi een beetje zoals Beckman (commentaar: heb je het nu over Wiardi Beckman, Frank?) in zijn goede dagen, niet zo heel rap meer maar wel effectief!! Ik, zie mijzelf meer als het type Hristo Stoickov, zijn kwaliteiten aangevuld met het er bij hem aan ontbrekende stukje overzicht en intelligentie. Edwin D ziet mij na het lezen van deze vergelijkingen mijn onnavolgbare pirouette draaien en geniet in gedachten al aan een nieuw seizoen. Hij is waarschijnlijk de enige die mijn aan genialiteit grenzende voetbaltechnische capaciteiten op waarde weet te schatten. Zo'n inzicht is niet iedereen gegeven, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat mijn criticasters mij scherp proberen te houden en derhalve, en tegen beter weten in mijn kwaliteieten (commentaar van Director Drs. Wim Veldhuis RA: Wat zijn kwali tieten?) stelselmatig in twijfel blijven trekken!? Over de terugreis naar het Brabantse na het nuttigen van een verantwoorde hoeveelheid spiritualiën hoeven jullie je geen zorgen te maken. Jullie flegmatieke en altijd bescheiden Overalspeler(NB: lees als overal in, "als overal waar de meisjes zijn" en niet als "overall" zoals de Engelsen plegen te zeggen! Eeg Batsie,alias Pecto.”
Halverwege het seizoen in de zesde klasse doen we het nog slechter dan vorig jaar in de vijfde klasse. Dat Frank in de heenronde één van onze betere spelers was, zegt meer dan genoeg.
Ook Louis had de nodige plannen bij aanvang van het seizoen: “Bij de thuiswedstrijden zal ik met tenue in de aanslag langs komen, maar ga er gemakshalve vanuit dat ik vooralsnog hooguit het laatste kwartiertje, als de stand het toelaat (we staan met 5-0 voor bijvoorbeeld), mee kan spelen.” Alleen de eerste wedstrijd van het seizoen was Louis present met zijn tenue. Toen had hij al gezien dat de kans dat we ooit weer eens ruim op voorsprong komen, praktisch nul is (dit stukje was reeds halverwege januari geschreven door uw verslaggever, niet vermoedend wat komen zou) en dat het derhalve voor hem weinig zin had om te komen. Maar zie, tot onze verbazing verstuurde Louis half januari het volgende elektronische bericht: “Het valt me nog zwaar tegen met mijn rug. Rugklachten nog steeds niet verdwenen (lees: ik ben te lui om daar ook maar iets aan te doen), maar ook niet erger geworden. Misschien moet ik toch maar weer eens in tenue langskomen, en zelfs proberen een kwartiertje mee te doen. Want mijn ervaring leert dat ik zonder sporttas en tenue een namaaksupporter van het zuiverste water ben: ik blink dan vooral uit in afwezigheid. Even kijken hoe dat gaat in zo'n eerste wedstrijd, en mocht het niet tegenvallen, dan kan ik de tweede wedstrijd misschien wel wat langer meehobbelen in het veld. Ik wil mijn aanwezigheid voorlopig wel beperken tot de thuiswedstrijden.” En verdraaid, Louis was zowaar aanwezig. Evenals Luciën overigens, die we net als Louis in geen maanden meer gezien hadden en zijn rentree net als Louis per e-mail aankondigde: “Mannen, ik mag weer rustig aan wat gaan lopen van de fysio. Ik zal er wel zijn vanaf de 23e, maar ik denk dat ik dan net nog niet mag spelen. Ik mag alleen maar rechtuit lopen, dan kan ik iig nog wat bewegen :-)(nou kop maar in dan.......). Vanaf daar maar weer verder kijken.” Daarop reageren is te makkelijk, Luciën. Dat doen we later wel.
Tijdens de winterstop kwamen de voeten dan wel niet in actie, de handen des te meer. Zoals Wim terecht opmerkte: “Volgens mij heb jij met al die informatie uit de mails 40 MB nodig voor jouw verslag!” Inderdaad. Als aan alle berichten aandacht besteed zou worden, zou de website vastlopen. Enkele interessante mails wil ik nog wel behandelen, zoals die van Rob U.: “Met mijn rug gaat het al iets beter. Kan weer normaal lopen, heb s*** gehad, en ga van de week proberen te fitnessen. Ik denk dat ik het maar weer eens ga proberen op dat grote veld. Natuurlijk sta ik dan geen wissel, toch? Ik neem aan dat jij dit wel in jouw opstelling kunt regelen (zo'n goeie voetballer!).” Dat Rob U. s*** gehad heeft, is uiteraard het vermelden waard. Dat is iets heel bijzonders. Dat komt net zo vaak voor als het aantal goede wedstrijden van Rob in het jaar, praktisch niet dus. Was bij die s*** eigenlijk nog iets of iemand aanwezig, Rob? En wat het wissel staan betreft: we willen wel weer eens winnen, zeker als het om zo'n belangrijke wedstrijd gaat. Dus sta je logischerwijs wissel, Rob.
Bij de laatste thuisduels was steeds niet voor een scheidsrechter gezorgd. Dus wilde leider en aanvoerder Wim weten of dat vandaag wel het geval was: “Beste Gerrit, wil jij aan Peter Bosselaar vragen of hij ons zondag wil fluiten? Ik weet namelijk niet of er iets geregeld is. Groeten, Wim.” Antwoord van Gerrit: “Peter is helemaal fluitklaar!” Reactie van Wim: “Ter info: ik neem aan dat fluitklaar betekent "klaar om te fluiten" en niet "klaar met fluiten".” Het betekende gelukkig inderdaad "klaar om te fluiten" en dat deed Peter zoals zo vaak wederom uitstekend. Dank daarvoor, Peter.
Het was niet helemaal duidelijk of het aan de goede voornemens voor het nieuwe jaar lag of dat iedereen de rentree van Louis wilde meemaken, maar voor vandaag had alleen Patrick zich afgemeld: “Ik heb weer de zoveelste kuitblessure na een klein stukje hardlopen.” Merkwaardig, tijdens het voetballen zien we hem nooit hardlopen, zelfs geen klein stukje. Dat betekende maar liefst 17 man in een propvolle kleedkamer 1. Dat hadden we in geen jaren meer meegemaakt.
Tijdens het omkleden zei Rob U. dat Petra wel eens wat lekkers in zijn voetbaltas stopt. Hij was benieuwd wat hij nu zou aantreffen. Rob had zijn tas echter na afloop van het uitduel tegen ODIO 4 van zes weken geleden niet meer opengemaakt en voorafgaand aan dat duel had Petra iets in zijn tas gedaan wat oorspronkelijk oranje was - waarschijnlijk een mandarijn of een sinaasappel -, maar nu niet meer. Wat het ook was, het zag er bijzonder smakelijk uit, net als zijn tenue trouwens.
Rob S. was in december op vakantie geweest naar Costa Rica. Tijdens een zoveelste dronken bui en geïnspireerd door Edwin had hij op zijn arm door een plaatselijke Tokkie met een breinaald en een soldeerbout een tattoo laten zetten: "Mi vivir esta que no vale nada". Dat betekent zoiets als: "Mijn leven is zwaar waardeloos". Dat klopt eigenlijk wel. Tegenwoordig staat Rob S. bekend als Tattoo-Rob.
De goede voornemens waren op het veld duidelijk zichtbaar, want we speelden een wedstrijd zoals Feyenoord die in geen jaren meer heeft laten zien. Het was maar goed dat de Feyenoord-scouts de weg naar het Slobbengors niet hadden weten te vinden, anders waren we heel wat spelers kwijtgeraakt.
Al vanaf de eerste minuut legden we de tegenpartij onze wil op. We namen continu het initiatief en speelden het grootste deel van de wedstrijd op de vijandelijke helft. Ook dat was heel lang geleden. Na een minuut of 18 leverde Johan vanaf een meter of 25 aan de linkerkant van het veld een gevaarlijk schot af. De bal ging maar rakelings aan de voor ons verkeerde kant van de verre paal langs. “Dat moet beter kunnen”, dacht Herman een paar minuten later. Vanaf ongeveer dezelfde plek van het veld leverde hij een vergelijkbaar schot af, maar nu passeerde de bal wel de voor ons goede kant van de verre paal: 1 - 0. In de 44e minuut speelde Frank vanaf rechts de bal over de breedte van het veld naar Kenneth. Vlakbij de linker cornervlag trok hij de bal voor, waarna Rob U. op bijzonder fraaie wijze voor de 2 - 0 ruststand zorgde.
Na de pauze gingen we op dezelfde voet verder. In het veld waren de aanmoedigingen en prima aanwijzingen goed te horen van iedereen die langs de kant stond. Nou ja iedereen, behalve Rob U. dan, die in de rust gewisseld was. Terwijl een ieder met de mensen op het veld meeleefde en met het voetbal bezig was, begon Rob U. opeens over zijn gratis noodkroon, die hij pas gekregen heeft. Over twee weken krijgt hij een permanente kroon die maar € 600 kost. Een koopje, Rob.
Na ruim een uur belandde de bal na een aanval over vele schijven die door Eric opgezet was, bij Wilco. Alleen voor de Wernhoutse doelman bleef hij uiterst koel. Wilco omspeelde de keeper en schoot de bal vervolgens binnen.
In de 69e minuut was dan eindelijk het grote moment daar: na twee jaar maakte Louis onder luid applaus van de mensenmassa zijn langverwachte rentree. Onze tweebenige balvirtuoos met de gouden voeten en fluwelen touch had zoals altijd de bal aan een touwtje, strooide met weergaloze passes en zorgde ervoor dat ons toch al uitstekende spelpeil opgevoerd werd naar nog grotere hoogten. Zelfs Marcel toverde opeens een Maradonna-achtige solo uit zijn schoenen, waarbij hij de complete Wernhoutse verdediging zoek speelde. Zijn bekeken lob werd echter nog net gepareerd door de Brabantse doelverdediger.
Een kwartier voor tijd was het opnieuw raak toen Frank vanaf links de lederen witte knikker uit een corner loepzuiver op Kenneths witte knikker legde: 4 - 0. Niet veel later vond Frank vanaf de linker zijlijn opnieuw Kenneth, die de bal naar Wilco speelde. Andermaal bewaarde Wilco alleen voor de doelman van Wernhout 4 zijn rust, omspeelde hem en scoorde ons vijfde doelpunt.
U vraagt zich misschien af waarom de verdedigers in dit verslag niet genoemd worden. Zij komen immers normaal veelvuldig aan bod vanwege hun voortdurende geklungel met vele tegendoelpunten tot gevolg. Deze keer haalden ze eindelijk eens hetzelfde niveau dat Gerrit het hele seizoen al haalt. De verdediging stond dan ook als een huis en als de bal al eens richting doel ging, stond daar Gerrit, die vandaag echt onpasseerbaar was. Vandaar dat de eindstand een prachtige 5 - 0 was.
We waren allemaal super vandaag. Vandaar dat de hele ploeg uitgeroepen werd tot speler van de week. De schoonvader en dochter van Rob U. zijn de supporters van de week. We begonnen de thuismatch met slechts één afwezige (Patrick), maar hadden de vele aanwezigen echt nodig. Het regende uitvallers waardoor we de voetbalpot opnieuw eindigde zonder fitte spelers langs de lijn. Hadden we vandaag 17 man, door de vele geblesseerd geraakte mensen plus enkelen die zich om andere redenen voor eind januari afmeldden (een volgende keer meer daarover), hadden we voor over een week iets van vier min of meer fitte spelers plus een enkele sukkelaar die in het geval van uiterste nood een paar minuutjes mee zou willen sjokken. Wat aan de magere kant om een wedstrijd te kunnen spelen, kortom. Vandaar dat besloten werd de tweestrijd van 30 januari uit te laten stellen.
Ons eerstkomende voetbaltreffen is nu op zondag 6 februari. Op het Slobbengors ontvangen we dan onze vrienden van Unitas '30 6, de terechte koploper en huizenhoge titelkandidaat. Het zal een zware match worden tegen de Brabantse kanjers uit Etten-Leur. Wim: als je je op tijd meldt bij sportpark De Lage Banken, kun je vast meerijden naar Papendrecht en kun je ervoor zorgen dat ze Frans van D., de Etten-Leurse Ronaldo, niet meenemen. Anders zijn we al bij voorbaat kansloos.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Eric), Wim (79. Rob U.), Edwin (69. Louis), Jan Willem; Rob U. (46. Wilco), Tattoo-Rob. (84. Wim), Johan (25. Frank), Herman (73. Marcel); Arie (46. Gerardo) en Kenneth.
Assistent-grensrechter: Luciën.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 12 december 2010:  ODIO 4 - Papendrecht 4:  3 - 2

Na een herfststop van drie weken mochten we eindelijk weer aan de bak. Niet dat in de tussentijd niets gebeurd is. Zo werd voor de krachtmeting van het eerste thuis tegen EHC/Heuts van twee weken terug besloten dat het goed zou zijn om een ervaren doelman bij het eerste te halen. De keuze viel uiteraard op Gerrit, maar vanwege zijn blessure ging dat niet door. Daarom werd de vrij zwakke keeper van Zondag 3, Wim E., als reservedoelman aangetrokken. De Klaroen had het over "de nog immer strakke 46-jarige". Degene die dat geschreven heeft, is kennelijk lang niet op het Slobbengors geweest, want binnen de vereniging wordt Wim E. toch voornamelijk "dat bejaarde hangbuikzwijn" genoemd. Het was eigenlijk maar goed dat Gerrit geblesseerd was, anders hadden we naar een andere doelverdediger op zoek gemoeten. Gerrit zou ongetwijfeld zo'n verpletterende indruk gemaakt hebben, dat Richard Middelkoop hem onmiddellijk bij de A-selectie gehouden zou hebben.
Sinds begin december is iedereen in de ban van het sparen van voetbalplaatjes van V.V. Papendrecht bij de C1000 in de Westpolder, een voetbalplaatjesactie om alle voetballers van Papendrecht te sparen en te verzamelen in een eigen voetbalplaatjesstickeralbum. Dit leidde tot een levendig e-mailverkeer:
Arie: “Niks Messi, wat nou Ronaldo, spelers van VV Papendrecht, dat zijn pas voetballegendes. Zo ook de helden van Zondag 4, die komen ook in het eigen voetbalplaatjesstickeralbum van V.V. Papendrecht.”
Wim: “Wie wil er nu geen voetbalplaatje van zichzelf? Heel de Papendrechtse jeugd zal Papendrecht 4 gaan verzamelen. Frank Glimmerveen ruilen tegen Gerardo Dell'aquila, prachtig toch?”
Gerardo: “Ik denk dat iedereen in Papendrecht wel een plaatje van mij wil, maar wil de Papendrechtse jeugd wel een plaatje van Rob Uitermarkt??”
Wim: “Wellicht vrouwen van 65+ wel! Rob ligt goed bij die generatie.”
Frank G.: “Hoe zit het met de portretrechten, is er iemand in ons elftal die dat even tegen het licht kan houden, zoveel knappe koppen en deze simpelneringdoende moet de goegemeente daar weer op attent maken!, pfhh.........grmpff. Denk wel aan de gevolgen voor al die jonge meisjes, is er al gedacht aan een hulpgroep. Vanavond even zonnebanken en morgen proberen op tijd te zijn voor de fotoshoot! Had het liever wat eerder te horen gekregen, dan had ik mijn donkerbruine manen kunnen laten groeien, de!! Nou dikke doei schatjes, ga vanmiddag alvast lekker mijn nagels doen!!”
Kenneth: “Ja, ik zet ook mijn vraagtekens bij deze ondoordachte actie waarvan de gevolgen voor de jeugd bij lange na niet zijn onderkend!!!”
Marcel: “Verdacht, klopt dit wel op elfde van de elfde, dat is toch de aftrap van Carnaval, staan we daar straks in ons goeie goed !!”
De meesten van ons waren begin december op de voetbal voor het maken van een foto. Rob S. en Gerrit zaten in het buitenland en waren er dus niet. Louis had zoals gebruikelijk geen zin om te komen. Narcist Kenneth was er om een andere reden niet. Om opgenomen te kunnen worden in het voetbalplaatjesstickeralbum dien je af te zien van je portretrechten en dat wil ijdeltuit Kenneth uiteraard niet. Frank G. was er wel, maar wilde alleen op de foto als zijn onderkant ook prominent in beeld zou komen. Tijdens het maken van de foto’s vroeg menigeen zich af, waarom een voetbalplaatje gemaakt werd van Pellè (Patrick), van een K1-vechtmachine (Marcel) en of er niet een balkje voor de ogen gedaan diende te worden (Edwin).
Rob U. was zaterdagmiddag 11 december afwezig. Hij had daar een uiterst wonderlijke uitleg voor. Arie had aan iedereen de volgende e-mail gestuurd: “De fotosessie voor Zondag 4 is volgens de huidige planning op zaterdag 11 december om 16:10 uur. Deze kans laat je toch niet voorbijgaan!!” Rob U. was niet gekomen omdat hij de mail niet snapte. Nu denkt u uiteraard dat dit een grapje is, maar het is echt waar. Waarschijnlijk begrijpt hij het tijdstip 16:10 uur niet, omdat bij Rob thuis de klokken niet verdergaan dan 12. Volgens Rob leest Petra zijn mails altijd eerder dan hij en schrapt ze berichten of delen daarvan die Rob niet mag lezen van haar. Daarom snapt hij de overgebleven berichten vaak niet.
Gerrit was afwezig. Frank L. wilde wel komen keepen, maar uitsluitend onder zijn voorwaarden. Het laatste treffen waarin hij meegedaan had, had hij acht keer moeten vissen. Volgens hem kwam dat door de zwakke verdedigers Eric en Marcel. Het werd volgens Frank L. tijd voor een schokeffect. Marcel en Eric mochten daarom niet meedoen, anders zou Frank L. niet op het doel gaan staan.
Louis en Luciën zijn langdurig geblesseerd en Rob S. is op vakantie in Costa Rica. Maar goed, dan hadden we een etmaal voor de ontmoeting met ODIO 4 nog altijd 13 man. Totdat Patrick een mailtje stuurde waarin hij aangaf dat hij niet kwam omdat hij ervan uitgegaan was dat we dit kalenderjaar niet meer zouden voetballen. En tenslotte mailde Gerardo zaterdagavond om half 12 dat hij geblesseerd was. Toen hadden we er nog maar 11. Jan Willem nam op zaterdag toch nog enkele verwoede pogingen om een gastspeler te strikken, maar zo kort voor de wedkamp lukte dat uiteraard niet. Aad van T. had op zich wel zin om te voetballen, maar hij zag daar vanaf omdat hij niet wil dat in het wedstrijdverslag komt te staan dat hij de afgelopen weken regelmatig om 4 uur ’s nachts in een shoarmatent is gesignaleerd. Aad had nog wel een prima actie bedacht om tijdens voetbalpotten meer publiek te trekken. In de rust wil hij bikini-tafeltennistoernooien organiseren. De openingspartij speelt hij tegen Edwin. We zijn reuze benieuwd.
Het was zondag middenin de nacht opstaan om in het pikkedonker op weg te gaan naar Ossendrecht. Het was het eerste treffen van de terugronde. Thuis hadden we met 2 - 5 verloren van ODIO 4. We hebben nog twee afgelaste kampen uit de heenronde tegoed. We liggen dus aardig op schema. Om kwart over 9 arriveerde onze beperkte selectie bij het fraai aangelegde sportpark De Heiloop, mooi gelegen in een heuvelachtig landschap. Frank L. had de indruk dat hij invalkeeper van MASH geworden was. Eén doelman en 10 veldspelers namen plaats in kleedkamer 3, het neusje van de zalm van voetballend Papendrecht. Jan Willem was ziek, griep, zat zwaar onder de medicijnen en had zich daarom eigenlijk afgemeld. Wim wilde geen hele wedstrijd voetballen vanwege een penicillinekuur. Edwin heeft vanwege een hardnekkige kuitblessure dit seizoen de 90 minuten nog niet kunnen volmaken. Ook Wilco heeft een kuitblessure. Rob U. heeft vanwege een beknelde zenuw in zijn rug bijna drie maanden niets kunnen doen en wilde hooguit een halfje meedoen. Arie was dit kalenderjaar vanwege een kapotte knie en een achillespeesblessure ongeveer net zo vaak af- als aanwezig. Johan heeft last van zijn hamstrings. Herman heeft chronische rugklachten en last van hielspoor. Kenneth speelde vanwege een slepende achillespeesblessure bijna twee maanden geleden zijn laatste volledige schermutseling. En dan hebben nog Frank G., die gewoon niet goed bij zijn hoofd is.
Dat bleek zondag al weer in alle vroegte. Hoewel er in het uitgebreide e-mailverkeer voorafgaand aan de confrontatie met ODIO 4 steeds op gehamerd werd op tijd te vertrekken vanwege de lange reistijd, ging Frank G. relatief kort voor aanvang van huis. Toen hij ook nog eens door half Vlaanderen reed, was hij uiterst verbaasd dat hij het gas flink moest indrukken om nog op tijd te komen.
Ondanks alle gebreken speelden we een uitstekende tweekamp. Iedereen deed zijn stinkende best. Maar ook deze keer kwamen we snel op een ongelukkige manier op achterstand. Een ODIO-speler die aan een actie bezig was in ons strafschopgebied, dreigde de bal te verliezen. Hij ging daarom niet achter de bal aan, maar wandelde op Wilco af, liep tegen hem aan en liet zich vallen. De toegekende strafschop betekende de 1 - 0. We gingen snel over op aanvallen en dat leverde enkele grote kansen op. Wilco zette Kenneth alleen voor de ODIO-doelman, maar Kenneth kreeg de bal net niet goed mee. Daarna werd Kenneth nog twee keer alleen voor de Ossendrechtse keeper gezet, maar Kenneth schoot de eerste keer naast en de tweede keer in de handen van de doelman.
Na 25 minuten was het dan toch raak. Rob U. had eerst voor de nodige hilariteit gezorgd door op te merken dat hij weliswaar een tijd niet gespeeld heeft, maar dat voetballen iets is dat je niet verleert. En zie daar: na een prima genomen hoekschop van Herman zorgde Rob U. vanuit de draai op fraaie wijze voor de gelijkmaker.
Niet veel later stonden we opnieuw op achterstand en wederom ging dat op onfortuinlijke wijze. Net op het moment dat een aanvaller van de tegenpartij vanaf onze linkerkant de bal voorgaf, kwam de zon tevoorschijn waardoor Jan Willem opeens verblind raakte. Hij was daardoor de bal even kwijt, die precies voor de voeten van zijn directe tegenstander viel die de bal door de benen van Frank L. tegen de touwen knalde. Maar ook van deze tegenslag trokken we ons niets aan. We gingen vrolijk verder met goed voetballen. Vlak voor rust gaf Herman vanaf links fantastisch voor op Kenneth. Hij moest de bal in één keer nemen in de loop. Helaas keerde de Brabantse doelman zijn inzet, net als de rebound.
Een minuut na rust werd het toch gelijk. Jan Willem veroverde de bal. Na een snelle combinatie belandde de bal via Kenneth en Frank op links bij Herman. Hij verstuurde een absolute wereldpass op Kenneth die op snelheid alleen op de ODIO-doelman kon afgaan. Deze keer was het wel raak: 2 - 2. Halverwege de tweede helft leken we op voorsprong te kunnen komen toen Kenneth in het strafschopgebied aangetikt werd. De scheidsrechter nam zijn fluit al in zijn mond, maar Kenneth, sportief als hij is, weigerde al struikelend te gaan liggen, waarop de arbiter liet doorspelen. De daarop volgende kans ging helaas verloren.
Na een minuut of 70 kreeg Wilco zoveel last van zijn kuit, dat hij niet meer verder kon. De laatste 20 minuten moesten we derhalve met zijn tienen volmaken. Hierdoor kreeg de tegenpartij nog meer ruimte en die kregen we niet elke keer meer dicht gelopen. Toch werd ODIO 4 alleen gevaarlijk na hoekschoppen en klutsballen. Lang wisten we de boel achterin dicht te houden, maar acht minuten voor tijd viel dan toch de 3 - 2, toen een half mislukt zondagsschot net langs Franks vingers in de verre hoek zeilde. In de slotfase stond het enige tijd 10 tegen 10, toen een ODIO-aanvaller door de scheidsrechter voor 5 minuten naar de kant gestuurd werd. Verwoed gingen we op zoek naar de verdiende gelijkmaker, maar tevergeefs, al waren we er via Kenneth en Johan dichtbij. Kenneth en Frank L. werden uitgeroepen tot spelers van de week. Weer bedankt voor het meedoen, Frank!
Gezien de weersvoorspellingen zou het wel eens de laatste tweestrijd voor de winterstop geweest kunnen zijn. Het is dus tijd om kort de balans op te maken. De wedijver van vandaag was een precieze afspiegeling van de eerste seizoenshelft: veel pech, zowel tijdens het voetballen als met blessures. Nu maar hopen dat na de winterstop de meesten geen last meer hebben van blessures en dat we eens met voldoende spelers een wedstrijd ingaan, zodat we eventuele tegenslagen kunnen opvangen. En dat we tijdens de 90 minuten eindelijk eens het geluk aan onze zijde hebben, want over het algemeen heeft het aan de inzet niet gelegen. We willen alle tegenstanders, scheidsrechters en grensrechters bedanken voor de leuke duels en alle toeschouwers voor de getoonde belangstelling. Iedereen fijne feestdagen en een sportief 2011 gewenst.

Opstelling: Frank L.; Wilco, Wim, Edwin, Jan Willem; Rob U., Johan, Arie, Herman; Kenneth en Frank G.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 21 november 2010:  Papendrecht 4 - Schijf 4: 2 - 2

Op de derde zondag van november was het tijd voor het thuisduel tegen Schijf 4. Dat was drie dagen na het arriveren van de Beaujolais Primeur 2010. Het moge duidelijk zijn dat Edwin derhalve niet in staat was om te komen.
Johan meldde per e-mail dat hij dat Agentje-Arrestantje best een leuk spelletje vindt. Hij doet het elke avond wel een paar keer. Wel prefereert hij de variant met de leren riem met halsband, menotten, de muilkorf en de kurkentrekker. Bij aankomst op het Slobbengors was direct duidelijk dat Johan tot diep in de nacht met het spel bezig geweest was. De ondergane kastijding was aan Johan af te lezen. Hij liep bijzonder moeilijk, moest diverse bandages om zijn benen wikkelen, kon pas na een uiterst lange warming-up enigszins normaal bewegen en was op het veld nauwelijks vooruit te branden. Net als Frank overigens. Nu snappen we ook waar die talloze mysterieuze blessures van jullie vandaan komen. Jullie kunnen tijdens het spel de rollen voortaan beter omdraaien, heren, dan zijn jullie op zondagochtend misschien eens een keertje fit.
Het was maar goed dat een week geleden al het voetbal in Zuid 1 afgelast werd. Toen hadden we maar 9 man. We hadden er nu weliswaar 13, maar de helft was geblesseerd, ziekjes of beide. Daarom werd een hele reeks mensen gevraagd of ze met ons mee zouden willen doen. Kennelijk is onze reputatie van veruit de slechtste ploeg van VV Papendrecht te zijn ons vooruit gesneld, want niemand wilde komen.
Twee weken geleden werden strafmaatregelen tegen de heren Arie V. en Rob vd S. aangekondigd. Dat was vooral tegen het zere been van Arie, de Ibrahimovic van Zondag 4. Vooral qua agressiviteit dan, niet qua voetbalkwaliteiten. Nou ja, vroeger wel, tegenwoordig meer het tegenovergestelde. Arie claimde een spitspositie. Zo niet, dan zou webmaster Arie onze website op zwart zetten. Dus Arie toch maar de eerste 45 minuten voorin gezet. Hij maakte een paar minuten na de aftrap een actie, waarna hij de bal 30 meter over en naast schoot. Vervolgens zagen we hem een half uur lang niet omdat hij al die tijdig bezig was te herstellen van die "inspanning". Wat verder opvalt aan Arie dit jaar is dat hij bij elk "schot" uitglijdt, waardoor de bal niet eens in de buurt van het doel komt. Tja.
Rob S. maakte het nog bonter dan vorige week. Hij is zijn prachtige voetbalshirt geschonken door KD Home Products kwijt, tot grote woede van hoofdsponsor Marcel. Marcel eiste als tuchtmaatregel dat Rob S. de tweede helft zou fluiten. Het eerste deel zou hij dan wel mogen meespelen. Raakt Rob S. spullen kwijt, bij Jan Willem worden juist steeds meer spullen in zijn tas gestopt. Intussen heeft hij drie trainingsbroeken. Zo kan het ook, Rob.
Als we thuis spelen, is Peter Bosselaar onze vaste clubscheidsrechter. Hij is al geruime tijd ziek, dat weet iedereen bij de vereniging. Bij binnenkomst in de commissiekamer vroeg Wim daarom: “Is er voor ons een scheidsrechter geregeld?” “Ja, natuurlijk”, luidde het antwoord. “Wie dan?”, vroeg Wim. “Peter Bosselaar natuurlijk”, werd geantwoord. “Maar die is toch nog steeds ziek?” “Oh ja, dat is waar ook, nou dan moeten jullie zelf maar een scheidsrechter aanstellen.” Fijn. Voor het tweede achtereenvolgende thuisduel niet voor een scheidsrechter gezorgd. Om daar geen drie van te maken besloot Wim voor de thuismatch van over een week maar zelf achter een scheidsrechter aan te gaan, voor het geval Peter Bosselaar dan nog ziek is. Dus als je dit leest, Peter: Wim heeft voor 28 november de heer Wierda vastgelegd als scheidsrechter. Je kan dus nog een week extra uitrusten, Peter. We zien je graag weer in december, als we dan nog thuis spelen uiteraard. Vandaag floot Herman de eerste en Rob S. de tweede helft. Geweldig dat jullie bereid waren dat te doen, heren, en ons op die manier uit de brand geholpen hebben. Onze oprechte dank, anders hadden we niet kunnen voetballen.
Schijf 4 heeft veruit het meeste aantal tegentreffers van onze competitie, gemiddeld bijna 7 per wedstrijd, en heeft al drie keer met dubbele cijfers verloren. “Dat doen we wel even met een minimale inspanning”, zag je velen van ons denken. Dus stonden we na een kwartier met 0 - 1 achter. We spelen alleen goed tegen sterke tegenstanders. Tegen matige tegenstanders spelen we steevast dramatisch, zo ook vandaag. Marcel “Camacho” Knipscheer kon zijn directe opponent totaal niet de baas en besloot hem daarom maar op de Knipscheer-wijze aan te pakken: door hem uit de wedstrijd te schoppen dus. De Brabander verliet strompelend, ondersteund door twee ploeggenoten, het Slobbengors. Dat krijg je ervan als je Marcel tergt. Met de Knipscheer-wijze doelen we op Knipscheer Sr. Junior, Tom dus, gedraagt zich juist als zijn grote voorbeeld Edwin. Tom valt daarom tijdens het voetballen soms op door irritant gebabbel en commentaar op de leiding, wat hem afgelopen zaterdag zelfs een gele kaart opleverde, uniek voor C-junioren. Je kunt Tom voortaan maar beter thuis laten als Edwin speelt, Marcel. Als hij zich aan Edwin blijft spiegelen, gaat het van kwaad tot erger.
Pas in het tweede kwart begonnen we ons te herstellen en kwamen de kansen. Vijf minuten voor rust verstuurde Eric een diepe bal op de geheel vrijstaande Arie die de bal mooi in de verre hoek kopte. Die goede lijn zetten we na de rust door. Johan stuurde Wilco diep, die Kenneth alleen voor de Brabantse doelman zette. Kenneth schoot de bal tussen de benen van de keeper van Schijf 4 tegen de touwen: 2 - 1. Daarna waren we een kwartier lang duidelijk beter en gingen we op jacht naar de derde treffer. We kregen wel enkele kansen, maar die werden niet benut. Halverwege het tweede bedrijf geloofden de meesten het wel. We werden steeds ongeconcentreerder en nonchalanter en ons spel werd rommeliger en rommeliger. Het was wachten op de gelijkmaker en die viel dan ook. Eerst haalde Wim na een hoekschop een bal van de lijn, Jan Willem blokkeerde met zijn lichaam een schot waar Gerrit niet meer bij kon, maar even later was het toch raak: 2 - 2.
In de slotfase kregen we nog tweede kansen. Arie ging uitstekend door op rechts en zette vanaf de achterlijn voor, maar Kenneth wist de enorme kans niet te benutten. Hij zei na afloop nog niet te snappen hoe hij die bal miste. Even later dook Wilco op een paar meter voor het doel op, maar hij kon helaas niet afdrukken. Ook de tegenstanders kregen enkele grote mogelijkheden. De eerste ging rakelings naast, de tweede werd gestopt door Gerrit en de derde was een enorme pegel naar vanaf het veld gezien de linker benedenhoek. Iedereen telde hem al, behalve Gerrit, die met een fenomenale, katachtige reflex de bal met zijn rechter vingertoppen nog net naast wist te tikken. Daarmee redde hij het punt. Het wordt een beetje saai, maar het was reden genoeg om Gerrit voor de derde achtereenvolgende keer uit te roepen tot speler van de week. En dat terwijl Gerrit vanwege een blessure aan zijn rechterkuit de hele wedstrijd op halve kracht moest spelen. De 2 - 2 was overigens een terechte uitslag. Voor beide teams een evenaring van het minste aantal tegendoelpunten van dit seizoen. Dat zegt alles over onze aanvallende "kracht".
Na afloop zei Rob S. tegen de verslaggever dat hij niet in verslag moest zetten, dat Rob S. voortaan maar elke wedstrijd moet fluiten omdat hij dat beter doet dan voetballen. Dat zou ik niet durven, Rob, dan zou ik liegen. Net als Herman floot je precies zoals je voetbalt. Dat wil zeggen dat Herman geconcentreerd bezig was, steeds dicht in de buurt van de bal was en goed op het spel lette, kortom, hij was prima bezig. Rob slofte ongeïnteresseerd over het veld, stond continu op een meter of 50 van de bal, te overpeinzen wanneer hij eindelijk naar Willaerts zou mogen, zodat hij geen idee had wat er op de grasmat gebeurde en steeds aan de spelers moest vragen wat er aan de hand was en waarvoor hij moest blazen. Maar goed, we pakten in ieder geval een punt en dat is mede jouw verdienste zullen we maar denken, Rob.
Johan moest na het douchen gelijk naar huis, iets met zijn bankstel. Dat zag er een paar weken geleden nog prima uit, maar na een paar keer zijn favoriete spel gedaan te hebben, stinkt het enorm, zitten er overal scheuren en gaten in en vlekken op. Het is net zo uitgewoond als Johan is na afloop van het spel. Om het spel naar een volgend level te brengen, gaat hij nu voor een spijkerbed en -bank.
In de kantine vertelde Rob S. dat hij begin december een paar weken op vakantie naar Costa Rica gaat en dat de wedstrijd van 28 november waarschijnlijk zijn laatste van dit kalenderjaar is. Hij zei dat op zo'n triomfantelijke toon, alsof hij van ons verwachtte dat we direct in applaus en gejuich zouden uitbarsten, hem op de schouders door de kantine zouden dragen en spontaan een afscheidsreceptie voor hem zouden organiseren. Waarschijnlijk gaat volgende week alleen de vlag uit. We willen je nog wel de sloot in jonassen, als je dat op prijs stelt, Rob.
Op weg naar huis ontvingen we het trieste bericht dat Rob U. de eerstvolgende partij een halfje mee wil doen. Daarmee worden onze kansen op het behalen van punten weer wat kleiner.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Jan Willem; Wilco, Johan, Rob S. (46. Herman), Gerardo (46. Kenneth); Frank en Arie.
Scheidsrechter eerste helft: Herman.
Scheidsrechter tweede helft: Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 7 november 2010:  Sprundel 5 - Papendrecht 4: 2 - 0

Op de eerste zondag van november gingen we naar Sprundel. Het was de laatste dag van de Nationale Uitrustweek. Daarom was het aanvangstijdstip tegen de huidige nummer 2 uit de stand vastgesteld om 12 uur, zodat we konden uitslapen en pas om kwart voor 11 hoefden te vertrekken. Konden we nog net Dirk zien arriveren voor zijn om 10 uur begonnen thuisduel. Vorige week was hij een uur te vroeg, nu een uur te laat. Toch maar terug naar school om klok te leren lezen, Dirk.
De blessuregolf bij ons blijft maar aanhouden. Een week geleden waren Gerardo en Patrick tijdens het voetballen uitgevallen met een knieblessure. Ze zijn daar nog niet van hersteld en waren daarom afwezig. Patricknie stuurde een e-mail waarin hij aangaf dat zijn linkerknie er net zo dik en eng uitziet als Franks hoofd. Dat komt vast nooit meer helemaal goed. Frank was er ook niet. Hij had de afgelopen tijd thuis zo zijn best gedaan dat Jules ingestemd had om zijn favoriete spel arrestant-agentje te spelen. Naar aanleiding van het verhaal van een week geleden werd veel navraag gedaan naar dat spel dat bij velen onbekend is. Daarom is geprobeerd te achterhalen hoe het in elkaar zit. Het schijnt ongeveer zo te gaan: “Zo kaal meneertje, dat zie ik nu eens, dat mag natuurlijk niet”. “Maar ik heb niets verkeerd gedaan, mevrouw de agent. Ik ben onschuldig”. “Ja, ja, dat zeggen ze allemaal. Komt u maar eens even hier, dan zal ik u eens even grondig fouilleren. Hé, wat voel ik hier voor iets groots en hards? Dat is vast een verboden wapen. Ik ga u eerst maar eens vastketenen. Daarna volgt een grondige inspectie, te beginnen rectaal. Vervolgens haal ik de zweep erbij”. De deelnemers mogen zelf invullen, hoe het spel verder gaat.
Kenneth zagen we eveneens niet vandaag. Volgens hem is hij nog geblesseerd maar dat werd door velen betwijfeld. Op het PKC-feest de avond en nacht voor de match oogde hij heel fit. Hij bewoog meer en was veel actiever dan bij ons tijdens een voetbalpot. Hij dribbelde met veel souplesse van het ene vrouwtje naar het andere, ging het fysieke contact niet uit de weg, sprintte op hoge snelheid naar de bar en het toilet en vertoonde veel onnavolgbare draaibewegingen, vooral van zijn pols. Waarschijnlijk lag hij nog gewoon dronken op bed omringd door vrouwelijk schoon.
Edwin was er wel. Na het betalen van steekpenningen werd hij tot het eind van het jaar tot persona non grata verklaard in China en werd vervolgens het land uitgezet. Edwin kon het vanwege zijn jetlag, de vele consumpties tijdens het PKC-feest en zijn kuitblessure maar 65 minuten volhouden. Daarna wilde hij vervangen worden door Marcel, maar dat viel nog niet mee. Als Marcel niet binnen de lijnen staat, is zijn beleving nul. Edwin probeerde de aandacht te trekken van Marcel, maar die lag in de dug-out te slapen. Pas toen Jan Willem zijn misthoorn opzette, werd Marcel wakker, waarna Edwin het veld kon verlaten.
Vanwege de vele blessures hadden we van onszelf nog maar 11 man. Daarom gingen Tresor en vaste gastspeler Peter mee naar het Brabantse. Bedankt voor het meespelen, heren. Vooral Tresor speelde een prima pot en werd daarom één van de spelers van de week.
Eindelijk hadden we eens tegenstanders van onze leeftijd die ongeveer hetzelfde spelletje spelen als wij. Het werd daarom een leuke en open ontmoeting tussen twee gelijkwaardige ploegen. Al tijdens de eerste helft zeiden verschillende opponenten dat ze ons het best spelende en combinerende team vonden waar ze tot nu toe in deze competitie tegen gevoetbald hebben. Over het treffen zelf kunnen we kort zijn. De tegenpartij kreeg slechts één enorme uitgespeelde kans op het eind van de wedstrijd die naast geschoten werd. De Brabanders hadden wel veel halve kansen die echter allemaal onschadelijk gemaakt werden door de wederom uitblinkende Gerrit. Volgens Arie speelde hij zelfs zijn beste partij in 5 jaar. Gerrit werd daarom samen met Tresor uitgeroepen tot speler van de week. Ook deze keer was Tom Knipscheer supporter van de week. Wij kregen een hele reeks hele en bergen halve kansen. Eindstand: 2 - 0.
“Dat is vreemd”, zult u wellicht denken. “Hoe kwam de wederpartij dan aan doelpunten? Oh nee hè, toch niet weer die Johan K.?” Ja, weer die Johan K. Hij vond het zeker weer eens tijd om vermeld te worden in het verslag. Veertig minuten lang hielden we probleemloos de nul achterin. Tot Johan de bal kreeg in het strafschopgebied. Hij had alle gelegenheid om daar iets goeds mee te doen, maar besloot tot een clowneske actie en deed of hij uitgleed over vogelpoep. Hij legde de bal daardoor panklaar neer voor één van de twee spitsen van Sprundel 5 die ineens alleen op 6 meter van Gerrit stond en de bal goed in de hoek legde. De tweede viel een paar minuten voor het einde toen dezelfde spits in het strafschopgebied het been zocht en vond van Eric. Penalty, vond de scheidsrechter, die feilloos benut werd. Voor ons extra wrang omdat na een uur spelen een Brabantse verdediger in de linkerhoek van zijn eigen strafschopgebied de bal overduidelijk vastpakte met twee handen. Dat was voor een ieder zichtbaar. Iedereen binnen en buiten het veld inclusief de Brabanders vond het een strafschop, behalve de arbiter.
We hadden de scheidsrechter weliswaar niet mee, maar het is onterecht om ons verlies volledig aan hem te wijten. Het grote verschil vandaag zat hem in de spitsenduo’s. De aanvallers van Sprundel 5 bewogen veel, zochten steevast de kortste weg naar het doel en probeerden als het maar enigszins kon zoveel en zo snel mogelijk en met veel overtuiging af te drukken. “Maar”, zult u wellicht denken, “dat hoort toch zo, zo dienen aanvallers toch te voetballen?”. Inderdaad, maar maak dat maar eens duidelijk aan ons volledig falende spitsenduo van vandaag, de heren Arie V. en Rob vd S. Bij afwezigheid van onze aanvallers Frank, Kenneth en Patrick kregen Arie en Rob S. hun kans voorin van Jan Willem die meestal de opstelling maakt. Hij was er kennelijk vooraf al van overtuigd dat dat een foute keuze was, want hij liet zichzelf als straf buiten de startopstelling, terwijl hij de wedstrijd ervoor al wissel gestaan had en dus helemaal nog niet aan de beurt was.
Op voorhand leek de keuze voor Arie en Rob S. niet zo gek. In het verleden scoorden ze geregeld en dit seizoen heeft Rob S. "al" twee keer gescoord, voor zijn doen aardig wat. Maar Arie en Rob S. deden vandaag werkelijk niets goeds. Het leek wel of Peppi en Kokki een opname aan het maken waren voor de Funniest Home Video’s. De Twee Pinten kwamen voortdurend in scoringspositie, kregen handenvol hele en halve kansen, maar Bassie en Adriaan waren kennelijk de grote wijsheid van wijlen leider Jaap den Boef vergeten: “Als je niet schiet, kun je niet scoren”. Als B1 en B2 in de buurt van het doel kwamen, gingen ze eerst rustig en uitgebreid om zich heen kijken. Daarna begonnen Victor en Rolf te treuzelen, wat te dribbelen en pielen en waren vervolgens de bal kwijt. En als Ernst en Bobbie al eens schoten, werden het hopeloze afzwaaiers, lachwekkende glijpartijen of zachte flodderballen zonder enige kracht en overtuiging. Mensen: als je in de buurt van het doel bent, doe dan eens niet zo moeilijk, GEWOON KNALLEN!!!
Koppend was het zo mogelijk nog slechter. Vorige week werd bericht over de misser van de maand van Rob S. die de bal op een halve meter van een leeg doel niet tussen de palen kreeg. Arie was daardoor kennelijk geïnspireerd want hij kon na een prima voorzet vanaf links de bal van een halve meter voor een leeg doel op zijn gemakje inkoppen. Hij deed echter zijn ogen dicht en liet de bal van zijn voorhoofd schampen, waardoor die naast ging.
Dat Rob S. tegenwoordig zo traag is als dikke stront is algemeen bekend en daar wordt bij ons dan ook rekening meegehouden. Maar wat hij vandaag liet zien, was daar de overtreffende trap van. Zo werd hij na een half uur spelen de diepte ingestuurd en kon hij volledig vrijstaand alleen op de Sprundelse doelman afgaan. In geen velden of wegen was een Brabantse veldspeler te zien. In plaats van op snelheid recht op de bal af te gaan, ging hij al waggelend en met een ruime boog naar de witte knikker toe. Intussen kwam van 80 meter afstand een speler van Sprundel 5 aangehold. Hij wist met gemak de bal van Rob S te ontfutselen, zelfs voordat Rob geschoten had, terwijl hij daar een halve minuut de tijd voor gehad had. Ja, zo komen we nooit tot scoren.
Het is wel duidelijk dat de absolute wanprestatie van de heren Arie V. en Rob vd S. consequenties heeft. Met zulke gasten voorin winnen we nooit. Jut en Jul kunnen een plek in de voorhoede voorlopig wel vergeten. Strafmaatregelen zijn op hun plaats. Omdat Arie al vijf wedstrijden gemist heeft vanwege een achillespeesblessure, wordt hij mogelijk gespaard, maar dat geldt zeker niet voor Rob S. Met het oog op de eerstvolgende wedstrijden die heel belangrijk zijn in de strijd om de laatste plaats, kan hij een plek in de basiself voorlopig wel vergeten. Om er zeker van te zijn dat hij half november niet meedoet, wordt hij na de komende werkweek het land uit gebonjourd en naar Duitsland verbannen. En het duel daarna staat hij sowieso wissel.
Na het douchen deed Johan allerlei cosmeticaspullen voor het lichaam en het haar in de tas van Jan Willem, waaronder haargroeimiddel. Dat was kennelijk een hint voor onze kale brillo. Die liet gelijk merken wat hij daarvan vond door met de wieltjes van zijn voetbaltas over Johans tenen te rijden. Na afloop bleven we geruime tijd nababbelen met de tegenstanders in de gezellige kantine van SV Sprundel. Bedankt mannen, het was ons een waar genoegen.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Peter), Wim (16. Jan Willem), Eric, Herman; Wilco, Edwin (70. Marcel), Johan, Tresor; Arie en Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 31 oktober 2010:  Papendrecht 4 - BSC 11: 0 - 3

Het derde thuisduel van de competitie was op de laatste dag van oktober tegen koploper BSC 11. Konden we eindelijk voetballen met de nieuwe wedstrijdballen. Normaalgesproken krijgen we aan het begin van elk seizoen nieuwe wedstrijdballen. Jan Willem had vanaf half augustus elke week gevraagd waar onze nieuwe ballen bleven. Iedere keer kreeg hij nul op het rekest. Toen ging Eric maar achter de nieuwe ballen aan. Hij kreeg ze gelijk mee. Het is wel duidelijk wie indruk maakt en wie niet.
De wedstrijd begon acht uur na het ingaan van de wintertijd. Het was dus de vraag wie er zouden komen en of een ieder op tijd zou zijn. Voor veel mensen is de overgang van zomer- naar wintertijd en omgekeerd heel moeilijk. Rob U. is zo iemand. In het verleden stond hij na het ingaan van de wintertijd al eens een uur te vroeg op het Slobbengors. Vanwege zijn hardnekkige rugblessure kan hij voorlopig niet spelen. Hij beloofde wel te komen kijken vanaf het begin van de wedstrijd. Hij kwam uiteraard een uur te laat. Maar goed, in elk geval beter dan Louis die de weg naar het Slobbengors helemaal niet had weten te vinden. Voormalig gastspeler Dirk speelt tegenwoordig met zondag drie mee. Die ploeg moest uit spelen. Dirk was een uur te vroeg. Het was hem niet uit zijn hoofd te praten dat de spelers van het derde nog onderweg waren naar het Slobbengors. Hij bleef hardnekkig roepen dat ze al vertrokken waren, waarna Dirk naar huis ging. Wat een warhoofd.
Edwin zit nog steeds in China. Hij mag het land niet uit omdat de Chinezen niet tevreden met hem zijn. Het is onbekend waar hij momenteel verblijft, waarschijnlijk in een strafkamp. De Nederlandse ambassade is ingeschakeld om hem weer heelhuids in Nederland te krijgen. U hoeft zich van ons echt niet in te spannen, hoor. Wat ons betreft zit hij daar prima. Kenneth was er eveneens niet. Hij was zo teleurgesteld over zijn terechte disciplinaire straf van een week geleden, dat hij hard ging trainen in een poging weer tot de basiself toegelaten te worden. Hij kreeg daardoor zoals door ons voorspeld weer last van zijn achillespezen en is nu voorlopig uitgeschakeld. We hebben al heel vaak geroepen dat hij nu hij de veertig nadert extra voorzichtig moet zijn met zijn zwakke achillespezen, maar hij wil maar niet luisteren. Succes met je herstel, Kenneth.
Het was Halloween, dus het was best spannend om af te wachten hoe iedereen eruit zou zien. Het was vooral ontzettend schrikken toen Frank de kleedkamer binnenkwam, maar wat wil je met zo'n hoofd. Hij zag er verder eng gekleed uit, maar hij bleek gewoon nieuwe kleding uit zijn zaak aan te hebben. Brrrr. Frank had zijn voetbaltas in laten pakken door Jules. Een uitstekend idee, want als hij het zelf doet, ontbreekt er nogal eens wat. Jules bleek alle benodigdheden in Franks tas gedaan te hebben. Waarop Gerardo vroeg of Frank haar met een stok zou tuchtigen als ze iets vergeten zou zijn. Frank beaamde dat hij haar dan met zijn stok zou aanpakken, maar dan wel inwendig in plaats van uitwendig.
De wedstrijd van vorige week op het kunstgras van Etten-Leur heeft bij ons voor een waar slagveld gezorgd. Luciën is waarschijnlijk tot de winterstop uitgeschakeld doordat zijn drie spieren bij zijn lies ingescheurd zijn. Beterschap, Luciën. Jan Willem en Frank hadden blessures aan de hamstrings opgelopen, waardoor ze noodgedwongen het grootste deel van de wedstrijd langs de kant bleven. Waarschijnlijk daardoor zouden we een prima pot voetbal op de mat leggen.
Toen we naar het veld liepen, zagen we op de parkeerplaats een Duits slagschip staan met vier ringen. Het leek wel of de Bismarck geborgen was, maar het bleek het nieuwe vervoermiddel van toeschouwer Luciën te zijn. Zijn zaak met partner Gerardo die zich bezighoudt met bedrijvigheden waarbij dames betrokken zijn, doet het kennelijk uitstekend. Nu begrijpen we ook hoe het komt dat de korfbalcoach steeds nieuwe vrouwen in zijn team heeft, die steevast jong en aantrekkelijk zijn. Lang bleef Luciën trouwens niet. De voormalig korfbalinternational was eregast bij de EK-korfbalfinale tussen Nederland en België. Daar liepen vast genoeg dames rond die interessant zijn voor zijn zakelijke activiteiten.
Tijdens de warming-up deed Johan opeens zijn broek naar beneden en ging met een kledingstuk rond zijn bovenbeen in de weer. “Jarretels van Cinda”, aldus Johan. Aha.
Onze vaste scheidsrechter, de heer Bosselaar, had zich vlak voor aanvang vanwege ziekte afgemeld. De leider van BSC 11 was zo vriendelijk de fluit ter hand te nemen. Hij deed het voortreffelijk. Onze hartelijke dank daarvoor.
Toen we het veld opliepen, kregen we even het gevoel of we aan de bak moesten tegen het A1-team van Herman. De jongelingen speelden in een voor ons moordend tempo. We waren in de eerste helft echter gelijkwaardig. We hadden de boel goed onder controle, maar kwamen toch op achterstand na een moment van onachtzaamheid na een gevaarlijk genomen hoekschop. We creëerden heel wat kansen. Een vrije trap van Herman werd in twee keer gestopt door de Roosendaalse keeper. Deze stond na een fijne solo van Wilco opnieuw op de juiste plaats. De beste kans was voor Patrick, die na een prachtige pass van Herman alleen op de BSC-doelman af kon gaan. Drie dagen voor de wedstrijd had Patrick per mail aangekondigd dat de doelpuntenmachine aanwezig zou zijn. Wie hij daarmee bedoelde is onduidelijk, in ieder geval niet zichzelf, want hij hielp de enorme kans hopeloos om zeep.
De tweede helft speelden de Roosendalers in hetzelfde hoge tempo als tijdens de eerste 45 minuten. Vroeger hadden we dit wel aangekund, maar tegen het eind van de wedstrijd begonnen bij ons de krachten weg te vloeien. BSC 11 profiteerde hiervan en scoorde nog twee keer. We bleven tevergeefs op de eretreffer jagen. De misser van de maand kwam op naam van Rob S., die de bal voor de zijn voeten kreeg op een halve meter van een leeg doel. Hij deed met de bal echter datgene wat hij vrijwel altijd doet, namelijk deze de verkeerde kant opschieten, omdat hij zoals zo vaak stond te slapen.
Ondanks de zoveelste nederlaag konden we tevreden zijn met het getoonde spel en de werklust. De droefheid in de kleedkamer na afloop had dan ook niet betrekking op de verloren wedstrijd, maar op het overlijden van Harry Mulisch. Zijn dood inspireerde vooral onze redenaar Frank tot het citeren van enkele legendarische teksten van de wereldberoemde Nederlandse schrijver, zoals "liever klitteren dan twitteren". Maar Frank haalde ook zijn grote idool Goethe aan. Frank is van plan om in navolging van Duitslands grootste schrijver/dichter zijn klitografie te gaan schrijven. Ook vandaag moest Frank na afloop snel naar huis. Deze keer moest hij meubels gaan kopen. Waarschijnlijk zou hij naar Baarle-Nassau of Baarle-Hertog gaan. Daar was hij al eerder geweest om vuurwerk te kopen en speeltjes. Wij zien persoonlijk eens liever vuurwerk van jou op het veld, Frank, in plaats van daarbuiten. Maar goed, hij hoefde nu eens niet te klussen. Dat was de reden waarom hij de afgelopen weken vlug naar huis moest als hij al had mogen komen. Volgens Frank is hij al twee jaar aan het klussen. Dat soort dingen hoefde hij nooit bij zijn vorige vrouw. Toen bleef hij met maatje Johan gerust tot in de late uurtjes in de kantine zitten. Maar als Frank niet doet wat Jules zegt, kan hij zijn favoriete spel arrestant-agentje wel vergeten. Maar ook Johan mag tegenwoordig niet meer in de kantine blijven hangen. Hij werd door zijn dochter gebeld dat hij onmiddellijk moest komen om iets leuks te gaan doen met het gezin. Meestal betekent dat dat elk gezinslid in zijn eigen kamer op zijn eigen televisie naar zijn favoriete programma gaat kijken. Gezellig.
Johan had eerder in de week per e-mail verhaald over zijn magische rechterbeen. Wij hadden nooit gemerkt dat hij dat had, ook vandaag niet, maar hij was tegen BSC 11 wel onze beste veldspeler. Hij werd daarom samen met Gerrit uitgeroepen tot speler van de week. Gerrit onderscheidde zich vooral door enkel steenharde schoten te keren, waarbij zelf onderhand het doel in stuiterde. Verder vermeldenswaardig is dat Arie voor het eerst in een half jaar een hele wedstrijd meegedaan heeft. Fijn dat je weer 90 minuten hebt kunnen voetballen, Arie. Nu je niveau nog opkrikken, zodat we eindelijk weer eens punten kunnen halen. Tom Knipscheer was opnieuw de beste buiten het veld. Hij hanteerde in de tweede helft een kwartier lang de vlag en deed dat geweldig. Het was al bekend dat hij een veel betere voetballer is dan zijn vader, maar ook als vlaggenist is hij stukken beter dan die ouwe. Knipscheer junior is duidelijk beter op de hoogte van de spelregels dan senior. Het gezegde dat wijsheid met de jaren komt, geldt niet voor Marcel.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Herman; Gerardo (74. Jan Willem), Arie, Johan, Wilco; Rob S. en Patrick (84. Frank)

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 24 oktober 2010:  Unitas'30 6 - Papendrecht 4:  8 - 4

Na tegen een reeks middenmoters gespeeld te hebben zijn nu de titelkandidaten aan de beurt. Op de laatste dag van de Week van de Geschiedenis gingen we naar sportpark De Lage Banken in Etten-Leur voor de confrontatie met Unitas'30 6. Voor Wim een soort thuiswedstrijd, aangezien hij op vijf minuten rijden van dat sportpark woont.
In een poging de dalende lijn van het Vitesse van de Zondag reserve zesde klasse te stoppen was het tijd voor maatregelen, aldus Merab Zjordania. Allereerst werd Edwin naar China gestuurd om de Chinese investeerders gerust te stellen en te proberen een nieuwe, exotische speler aan te trekken. Verder werden de aanvallers Kenneth en Patrick vanwege het gebrek aan scorend vermogen een wedstrijd disciplinair geschorst. Met een nieuwe aanval hoopten we succesvoller te zijn. Tenslotte werd keeper Gerrit op vakantie gestuurd en kreeg Frank L. weer eens een kans. Met Gerrit op het doel kregen we tot nu toe gemiddeld vier doelpunten per wedstrijd om de oren. Volgens eigen zeggen had Frank L. bij ons op het doel nooit meer dan twee keer hoeven vissen. Hij had deze keer zelfs eigen keepershandschoenen, gloednieuw, nog in de verpakking. Volgens Frank is hij daardoor nu helemaal praktisch onpasseerbaar. De oorspronkelijk uit Etten-Leur afkomstige Frank L. was extra gemotiveerd omdat hij in vroeger tijden jarenlang op sportpark De Lage Banken actief geweest was als lid van Internos, de grote rivaal van Unitas'30. Verder kwam zijn vader hem aanmoedigen, dus we hadden hoge verwachtingen van Frank L. Ten onrechte zou al snel blijken.
Van zaterdagmiddag tot zondagochtend had het urenlang stevig geregend. Daarom was het verstandig om op zondagochtend te informeren of de wedstrijd door zou gaan. Jan Willem belde om 10 over 9 naar de commissiekamer van VV Papendrecht. Het telefoongesprek ging ongeveer als volgt. “Ja, goedemorgen, gaat het vierde nog door?”. Antwoord: “Dat gaat door. Zeg, ben je soms nog geïnteresseerd in een rad?”. “???” Jan Willem was even sprakeloos. Had die man het soms over een rad van fortuin of zo? Dus hij vroeg: “Sorry, maar wat vroeg u nou net?”. Antwoord: “Een rat. We hebben hier net een bonte rat gevangen. Ik hoef hem niet, want ik eet vanavond al kip. Wil jij hem soms hebben?”. “Nee hoor, dank u”, zie Jan Willem. Je maakt wat mee bij ons op de vroege zondagmorgen. Aangezien thuis alles afgelast was, was na kwart over 9 geen mens meer op het Slobbengors. Daarom belden heel wat spelers van ons naar Etten-Leur om te vragen of het doorging. Ze werden daar helemaal horendol van ons. Dus stuurde Arie maar snel een mailtje rond dat we gewoon om 12 uur aan de bak konden.
Om kwart voor 11 stonden degenen die vanaf het Slobbengors vertrokken, klaar om in de auto’s te stappen. Voordat we wegreden, complimenteerde Rob S. Jan Willem dat hij zo keurig mailtjes rondstuurt en de administratie zo netjes bijhoudt. Aangezien Rob S. eigenlijk wissel zou staan, was het niet geheel duidelijk of dat gemeend was of een slijmpartij om onder de wisselbeurt uit te komen. Rob S. zei dat hij het meende. Nou, bedankt dan Rob voor de beleefdheidsbetuigingen, heel aardig. Rob S. hoefde overigens geen wissel aangezien Merab een fan van hem is en daarom eiste dat Rob S. 90 minuten zou spelen. Nogmaals een bewijs dat Merab Zjordania geen verstand van voetbal heeft.
Vanwege de overvloedige regenval voorafgaand aan het voetbalduel waren de natuurgrasvelden van Unitas'30 afgelast. Daarom speelden we op een kunstgrasveld, één van de betere waarop we gespeeld hebben, al kregen in de loop van de wedstrijd opvallend veel mensen last van spierklachten. Frank G. belde op dat hij iets later zou komen. Hij was zijn portemonnee vergeten op weg naar Sletten-Leur. Ha, ha, ha, wat een geweldige grap. Die zullen ze daar nooit eerder gehoord hebben, het is net zoiets als Apendrecht.
Beide ploegen speelden vol op de aanval, met veel kansen over en weer tot gevolg. Na een minuut of 18 volgde de openingstreffer van de geelhemden. Binnen een minuut was het al weer gelijk. Na een mooie aanval op links werd Frank G. vrijgespeeld, die de bal van een meter of 20 in de linker bovenhoek schoot. Na 25 minuten maakte de tegenpartij de tweede. Daarop gingen we iets meer risico nemen. De Brabanders maakten goed gebruik van de geboden ruimte en scoorden voor rust nog twee keer via twee prima uitgespeelde counters.
Na de 4 - 1 gingen we gewoon door met aanvallend voetbal. Vijf minuten voor rust schoot Wilco na een uitstekende solo op de lat. Een paar minuten na rust toverde diezelfde Wilco opnieuw aan de rechterkant een prachtige individuele actie uit zijn voeten. Zijn voorzet werd ingeschoten door Luciën. Jammer genoeg antwoordde Unitas'30 6 snel via twee doelpunten. Nog eenmaal richtten we ons op. Halverwege de tweede helft schoot Frank G. van 20 meter links van het strafschopgebied een vrije trap binnen: 6 - 3.
Daarna was de pijp bij ons wel leeg en begonnen de ouden van dagen overal pijntjes te voelen. Arie heeft in geen half jaar meer een hele wedstrijd gespeeld. Daarom moest hij na ruim een uur naar de kant voor Johan. Deze eeuwige optimist meende net als vorige week dat hij fit was. Al na een paar minuten schoot het overal in zijn benen, waardoor hij op halve kracht de wedstrijd moest volmaken. Luciën kon echt niet meer verder vanwege een vervelende liesblessure, waarna Wim binnen de lijnen kwam. Wim deed echter een Duinhouwertje: binnen vijf minuten verliet hij het veld al weer, waardoor Arie noodgedwongen de slotfase mee moest doen, terwijl hij nauwelijks meer kon lopen. Ook Jan Willem kon niet meer voluit omdat hij last kreeg van zijn linkerhamstrings en rechterknie.
Toen we opeens gedurende een minuut of 7 een stevige regen- en hagelbui over ons heen kregen en iedereen doorweekt raakte, geloofden we het wel, waardoor de tegenstanders nog twee keer konden scoren. Daarna geloofden de mannen uit Etten-Leur het ook wel, waardoor Eric de 8 - 4 eindcijfers kon vastleggen.
Aanvallend hadden we het dus goed gedaan, verdedigend niet. Onze tegenstanders loofden ons evenwel met onze geweldige keeper. Ja, lekker makkelijk als je er net acht gemaakt hebt. Wat dat betreft was het niet het weekend van Frank L. Vandaag kon hij acht keer de bal uit het net halen, regende hij drijfnat en kreeg hij een stevige hagelbui te verduren. Zaterdagmiddag had hij staan kijken bij de voetbalwedstrijd van zijn zoon, waar hij stond te vernikkelen dankzij een ijskoude wind en een temperatuur van 5 ºC en waar hij eveneens door regenbuien geteisterd werd. Reden genoeg om Frank L. samen met Wilco uit te roepen tot speler van de week. We vermoedden echter dat Merab niet tevreden is met de ruime nederlaag en dat Gerrit volgende keer weer onder de lat staat. Toch bedankt dat je weer mee hebt willen doen, Frank. Zijn vader werd uitgeroepen tot supporter van de week.
Na afloop had Rob S. in kleedkamer 4 het hoogste woord. Het was overigens de eerste keer dat we in de gaten hadden dat hij er was, want tijdens de wedstrijd was onze Botox-man volkomen onzichtbaar. Desondanks beweerde Rob tot 5 keer toe dat hij een sprintduel gewonnen had. Niemand had dat gezien. We konden het ons überhaupt niet voorstellen want de laatste tien jaar wordt Rob er nog door Cor Brouwer uitgelopen. Een paar keer had een Unitas'30-speler met een blessure op de grond gelegen, waarschijnlijk bedoelde Rob dat hij toen die geblesseerde tegenstander te snel af was.
Eenmaal gedoucht en weer aangekleed doen enkelen van ons iets als de haren kammen of gel in het haar, iets wat uiteraard niet geldt voor de vele kale schedels. Rob S. haalde om zich op te tutten een hele toilettas tevoorschijn. Met zijn tandenborstel en tandpasta in de hand ging hij op zoek naar een spiegel, die helaas in de kleedkamer niet voor handen was.
We hadden weliswaar verloren, maar konden in ieder geval tevreden zijn met een eerlijke grensrechter en goede scheidsrechter. Alleen aan het achtste doelpunt was hands voorafgaan gegaan, iets waar de arbiter niet voor floot en waar enkelen van ons zich bijzonder druk over maakten. Kom op mannen, dat was één van de weinige fouten van de scheidsrechter, bovendien was de wedstrijd toen allang beslist. Hij was verder duidelijk beter dan wij.
We bleven nog geruime tijd hangen in de gezellige kantine en maakten een babbeltje met de sportieve Brabanders. Ze prezen ons met onze website en de vaak amusante en briljante verslagen. Leuk om te horen mannen, bedankt voor de lofuitingen. Wat overigens opviel aan de website van de afgelopen keer, is, dat geen foto van de speler van de week op de thuispagina te zien was. Webmaster Arie was kennelijk zo jaloers dat zijn zwager Wim speler van de week was, dat hij die berichtgeving niet op de thuispagina wenste te plaatsen.
Unitas'30 6 was duidelijk de sterkste opponent tot nu toe. Alleen een beetje flauw dat de spits van het eerste meedeed, nummer 9, Frans van Duuren - met u’s. De gezelligheid zelve, voor al uw feesten en partijen in te huren. We hadden veel moeite met de Jack de Gier van Etten-Leur. De glamourboy en mannelijke playmate scoorde maar liefst vier keer. Zouden jullie hem de volgende keer thuis kunnen laten mannen, dan krijgen we er tenminste niet zoveel tegen.

Opstelling: Frank L.; Marcel, Herman, Eric, Jan Willem; Wilco, Gerardo, Arie (68. Johan), Luciën (74. Wim (79. Arie)); Frank G. en Rob S.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 17 oktober 2010:  HSC'28 6 - Papendrecht 4:  4 - 2

Een dag na de Dag van het Brood stonden de meesten van ons om half 11 op het Slobbengors. Om 12 uur stond ons onder prachtige weersomstandigheden op het mooie sportpark Harella te Heerle de confrontatie met middenmoter HSC'28 6 te wachten.
Eerst groot nieuws uit de Zwitserse bladen. Deze stonden de afgelopen dagen bol van de toptransfer van een Papendrecht-vedette naar Nyon. De hoog aangeschreven registeraccountant Wim V. werd ingeschakeld om de overdracht rond te maken. Benieuwd hoe erg de Zwitsers op hun neus zullen kijken, zodra ze Roland D. in actie zien.
Onze modekoning was er niet. Frank-Jan de Tuinman kreeg Rob Verlinden van het SBS6-programma "de Tuinruimers" op bezoek. Samen werkten ze een ontwerp uit. Ze gaan een kale-bats-tuin aanleggen. Frank gaat kale bollen en bolgewassen planten. Verder zet hij bolacacia's neer en legt hij een kaal terras aan met daarop voor de sfeer kalebassen. Het is nu wachten op de tuinwarmingparty.
Rob U. heeft volgens eigen zeggen nog steeds last van zijn rug en was daarom tot onze opluchting weer niet gekomen. Hij stuurde wel een mail waarin hij beweerde S** gehad te hebben. Met wie of wat is onduidelijk. Petra wist in ieder geval van niks. Op zich zegt dat niet veel. Het kan gebeurd zijn zonder dat ze er iets van gemerkt heeft. Het overkomt ons ook heel vaak dat Rob U. beweert 90 minuten meegevoetbald te hebben, terwijl wij daar niets van gemerkt hebben.
Wim verloor de toss waardoor we de eerste helft tegen de straffe wind in moesten spelen. Wij hadden daar veel moeite mee. Desalniettemin kwamen we het eerste kwart van de wedstrijd eindelijk eens zonder kleerscheuren door. Aanvallend bakten we er weliswaar niets van, maar verdedigend stond het gelukkig uitstekend. Dat veranderde toen Johan opnieuw met een blessure het veld verliet. De wissel leidde tot enige omzettingen en tijdelijke wanorde, waarvan de tegenstanders profiteerden door tweemaal te scoren. Maar zoals zo vaak dit seizoen herstelden we ons snel van de door de tegenpartij uitgedeelde tik. Op links zette Kenneth zich voor de eerste keer goed door. De voorzet belandde via enkele schijven bij Patrick, die de 2 - 1 aantekende. Op slag van rust kon Patrick alleen op de Heerlese doelman afgaan. In plaats van zelf af te drukken besloot hij de bal naar links te geven, waardoor de Brabantse verdediging kon opruimen.
In de rust vond in kleedkamer 6 een hilarisch tafereel plaats. Edwin ging vertellen wat er allemaal misgegaan was. De oplossing: hij zou centraal op het middenveld gaan spelen. Hij zou met zijn overzicht en spelinzicht de lijnen gaan uitzetten, het spel gaan verdelen, een solide organisatie neerzetten, voor een degelijke veldbezetting en voor rust in het spel zorgen en de passing voor zijn rekening nemen. Iedereen was met stomheid geslagen en velen hadden moeite om niet in lachen uit te barsten bij zoveel gebrek aan zelfkennis. Edwin staat er immers om bekend dat hij totaal niet weet wat hij moet doen als hij de bal heeft en deze daardoor of verspeelt of in de voeten van de tegenstander plaatst, dat het spel altijd volledig langs hem heen gaat, dat hij continu op de verkeerde plek staat en als een blind paard met zijn ogen op zijn voeten gericht over het gras loopt te draven, wat bij ons tot chaos leidt, en dat hij door zijn storende gedrag voor onrust op het veld zorgt. Maar goed, Edwin is één van de hoofdsponsors en voor je het weet zijn we onze tenues en tassen kwijt. Dus gaven hem maar zijn zin.
De dag voor de wedstrijd had Edwin per elektronische post verkondigd dat hij volledig fit was. En oh, oh, oh, wat was hij fit, zoals Kenneth opmerkte. Precies twee minuten duurde Edwins optreden. Met die brunette van een week geleden duurde het net zo lang. Luciën nam de plaats in van Edwin. Niet dat dat nou een verbetering is. Het is inmiddels wel duidelijk dat Luciën een veel betere korfballer dan voetballer is. Zijn kinderen hebben dat inmiddels ook door. Eerst kwamen ze nog wel eens kijken, maar ze krijgen net als Edwins kinderen zo'n rood hoofd van het aanschouwen van het gepruts van hun vaders, dat ze uit pure schaamte tegenwoordig niet meer mee durven te gaan. De enige positieve bijdrage van Luciën is, dat hij bereid is te rijden als we in Noord-Brabant dienen te spelen. Iets is beter dan niets, nietwaar?
Na het vertrek van Edwin hadden we wederom geen fitte speler meer langs de lijn staan. Vlak voor rust had Eric een flinke zaaier van zijn directe tegenstander gekregen, waardoor hij eenmaal weer op het Slobbengors zich strompelend naar zijn auto moest slepen.
Het uitvallen van Edwin leidde wel een behoorlijke periode van ons in. Die duurde weliswaar maar een paar minuten, maar dat was genoeg voor de gelijkmaker. Tien meter over de middellijn aan de rechterkant nam Marcel een inworp. Hij gooide de bal naar Kenneth die overgekomen was van links. Kenneth schoot de bal voor naar Rob S., die de bal langs de binnenkant van de rechterpaal schoot. Een prima actie van Rob S., de eerste en laatste tijdens de 90 minuten. Sinds de afwezigheid van Rob U. heeft naamgenoot Rob S. moeiteloos de rol van Rob U. overgenomen van veruit de meest dramatische persoon op de groene weide te zijn. We beginnen bijna naar de terugkeer van Rob U. te verlangen, met de nadruk op bijna.
Een paar minuten na de 2 - 2 viel de 3 - 2. Daarna was het afgelopen met fatsoenlijk voetbal. Dat we desondanks nog kansen kregen, zegt veel over de tegenpartij. Kenneth kwam na een actie op links bij de achterlijn op een paar meter van de doelman, maar deed daarna niets en verspeelde vervolgens de bal. Hij kreeg ook nog een prima mogelijkheid om van dichtbij de bal op het doel te schieten, maar hij raakte alleen enkele graspollen. Kenneths missers waren echter niets vergeleken bij wat Patrick deed of beter gezegd: niet deed. De man die zich volgens Kenneth graag Audi Patistuta laat noemen, kwam enkele keren alleen voor de Brabantse keeper. Vandaag was Tata Patiprutsa echter een betere bijnaam voor Patrick, want hij wist de opgelegde kansen niet te benutten. Hij trok zich zijn geflater zo aan, dat hij zich na afloop niet in de kleedkamer durfde te vertonen. Pas toen de meesten vertrokken waren, ging hij naar binnen, waar hij vervolgens een koude douche aantrof. Ondanks zijn miskleunen staat Patrick ruim bovenaan in de topscorerslijst. Kunt u nagaan hoe beroerd we dit seizoen in aanvallend opzicht zijn.
Een kwartier voor tijd viel de beslissing toen de spits van HSC'28 6 alleen op Gerrit af mocht gaan en voor de 4 - 2 zorgde. De spits stond meters buitenspel en dus vlagde onze assistent-scheidsrechter. Zelfs zijn Brabantse collega zei dat hij gezien had dat het meters buitenspel was. Desondanks keurde de scheidsrechter de goal goed. Hij had daar een merkwaardige uitleg voor en dat had met consequent vlaggen te maken. Vrijwel elke keer als iemand van ons diep ging en gevaarlijk dreigde te worden, gooide de Brabantse lijnsman consequent zijn vlag omhoog waarop de arbiter voor buitenspel floot. Onze grensrechters waren echter eerlijk en vlagden dus volgens de regels. Dat wil zeggen: ze deden de vlag pas omhoog als een Brabander in buitenspelpositie in balbezit kwam. Dit vond de scheidsrechter inconsequent vlaggen en daarom floot hij niet als een Brabander buitenspel stond.
Hoewel de arbiter ons dus benadeelde, gaat het te ver om hem de schuld te geven van onze nederlaag. We speelden gewoon de slechtste wedstrijd van het seizoen tot nu toe. Gedurende de afgelopen wedstrijden speelden we steevast geruime tijd heel behoorlijk en haalden meerdere spelers een acceptabel niveau, ook als we uiteindelijk verloren. Vandaag speelde alleen Gerrit naar behoren. Zonder enkele uitstekende reddingen van onze veteraan hadden we met ruimere cijfers verloren. Wim eiste echter op hoge toon dat hij speler van de week moest worden. Volgens hem had hij een recordaantal van 36 achterballen genomen - of waren het er nu 45? - waarvan de meeste tegen de wind in en hij vond dat wel een vermelding waard. Wim "Het Beest" Veldhuis durven we uiteraard niet tegen te spreken en dus werden Gerrit en Wim uitgeroepen tot spelers van de week.
Na afloop waren de tegenstanders door het dolle heen met hun eerste overwinning van het seizoen. Het was trouwens voor elke middenmoter waar we tot nu toe tegen gespeeld hebben, de eerste en vaak enige winstpartij van het jaar. We zijn goed in staat om onze Brabantse opponenten een leuke zondag te bezorgen. Nummer twee uit de stand en titelkandidaat Roosendaal 9 heeft tot nu alle wedstrijden gewonnen op één na. Die verloren ze van ons. Wat een raar team zijn wij toch.
Ondanks onze droevige optredens waren toch nog twee personen zo gek geweest om mee te gaan naar Heerle om ons gestuntel te aanschouwen. Calvin Keizer en Tom Knipscheer zijn daarom onze supporters van de week. Op weg naar huis zei Johan tegen zijn zoon: “nog 6 jaar Calvin en dan kan je met ons meedoen”. Als we zo blijven spelen als vandaag, kan hij volgend jaar al meespelen Johan, en dan is hij zeker één van de beteren. Als hij al zo gek te krijgen is dat hij überhaupt met ons wil meeballen.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric (46. Edwin (48. Luciën)), Jan Willem; Rob S., Johan (24. Wilco), Herman, Luciën (46. Gerardo); Patrick en Kenneth.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 10 oktober 2010:  Papendrecht 4 - RSV 5:  3 - 4

De vierde competitiewedstrijd van het seizoen was aan de Industrieweg in Papendrecht. Op een zonovergoten veld 2 konden we aan de bak tegen RSV 5.
Eindelijk zaten we eens ruim in de spelers. Op papier dan. Dit verleidde Edwin tot het rondsturen van het volgende bericht: “En wat een overwinning toch kan doen en zeker tegen een topploeg; daar waar iedereen 2 weken geleden alleen maar bezig was om vage blessures voor te wenden wil nu iedereen deel uitmaken van ons ploegie”. Een apart schrijven aangezien hij zelf vandaag niet deel wenste uit te maken van ons team vanwege een vage blessure, getuige zijn daarvoor gestuurde mail: “Helaas - commentaar: nou, helaas - zal ik er 10 oktober niet bij zijn. Het vermoeden van de huisarts is toch dat ik een zweepslag heb en is er 1 tot 3 weken rust nodig. Ik heb een keuze moeten maken tussen om 10u langs de lijn staan te kijken naar wat hotsenknotsbegoniavoetbal met veel geschreeuw en een dag weg met een mooie brunette. In een congres afgelopen zondag en na fractieberaad gisteren is nu besloten dat de meeste stemmen gaan naar het dagje uit met de brunette. Kortom veel succes maar ik ben er niet.” Het is wel duidelijk dat je voortaan goed op Demi moet passen, Johan, als Edwin in de buurt is. Van Rob S. en Frank is al jaren bekend dat zij gek op zweepslagen zijn, maar dat dat tegenwoordig ook voor Edwin geldt, is nieuw voor ons. Van aanvoerder en leider Wim mocht Edwin wel wegblijven mits hij als bewijs een foto zou mailen, zodat wij ons oordeel zouden kunnen geven. Het was niet geheel duidelijk of Wim een foto wilde zien van de brunette, van Duins zweepslag of van de brunette die Edwin zweepslagen aan het geven is.
Gelukkig geen Rob vandaag. Rob S. zat in Turkije, zogenaamd voor zijn werk. Wij weten wel beter. Rob U. was er ook niet. Petra had eerst per elektronische post laten weten, dat Rob niet zou komen vanwege zijn rug. Waarop Rob enkele dagen later een mailtje stuurde waarin hij schreef tegen RSV 5 misschien te zullen meedoen. Dit viel duidelijk niet in goede aarde bij Petra, want zij reageerde met het posten van een mail, waarin stond dat Rob voorlopig niet komt. Ze gebruikt voor het verzenden van berichten overigens Robs mailadres. Kennelijk mag Rob zelfs niet eens zijn eigen e-mailberichten lezen. Het is wel duidelijk wie het in huize Uitermarkt voor het zeggen heeft. Frank was er wel, hoewel hij eerder aangekondigd had niet te zullen komen. Zijn als agente verklede opblaaspop Jules de la Tourette zou opblaaspopvrienden uit Terschelling op visite krijgen. Zij bleken echter leeggelopen te zijn, waardoor het bezoek afgezegd werd. En Frank jammer genoeg toch naar het Slobbengors kon komen. Een Jules-de-la-Tourette-opblaaspop zegt en doet vieze dingen precies op het moment waarop Frank daar behoefte aan heeft. Dat is eigenlijk altijd.
We hadden vandaag 15 man. Dat lijkt misschien veel, maar iedereen bleek hard nodig te zijn. Aan het eind van de wedstrijd hadden we geen fitte speler meer langs de lijn staan. In de kleedkamer werd maar weer eens gehamerd op het goed beginnen aan de wedstrijd. Dit was uiteraard aan dovemansoren gericht, want opnieuw stonden we binnen het kwartier met 0 - 2 achter. Johan was nog zo in de wolken van zijn benoeming na de wedstrijd in Roosendaal tot speler van de week, dat hij er vandaag met zijn hoofd niet bij was. Hij ging bij beide doelpunten niet vrijuit. Dat had hij kennelijk zelf ook wel door, want opeens veinsde hij een blessure en begon hij zijn maatje Frank te imiteren; "au, au, ziekenhuis". Een mooi excuus om naar de kant te gaan.
Vanuit het niets kwamen we op 1 - 2. Na het veroveren van de bal bij de eigen achterlijn begon Jan Willem aan de linkerkant aan een machtige solo. Bij het strafschopgebied aangekomen gaf hij de bal aan Kenneth. Kenneth haalde de achterlijn, legde de bal terug op Jan Willem die zijn eerste doelpunt in twee seizoenen maakte. Het was de enige goede actie van Kenneth in de hele wedstrijd zoals hij zelf ruiterlijk toegaf. Het was klaarblijkelijk laat geworden want Kenneths ogen waren nauwelijks zichtbaar. Ja, ook jij nadert de 40, Kenneth. Je kunt niet meer ongestraft een nacht doorhalen. Nochtans had hij drie dagen voor de wedstrijd het volgende elektronische bericht naar Jan Willem gestuurd: “Gezien het feit dat met mijn komst in de gelederen gelijk ook van de topploegen gewonnen wordt, ben je genoodzaakt om mij heel de wedstrijd te laten spelen! Zal zoals altijd mijn sublieme techniek, vernuftige passes, Audi-snelheid, Katwijkse werklust en Nigeliaanse tackles in de strijd werpen om ons weer een overwinning te bezorgen op het Slobbengors, zoals een oud-kampioenselftal betaamt....!!!” Vandaag kwam Kenneth nog geen lantaarnpaal voorbij, liet hij alleen maar de bal van zijn voeten springen, had hij Lada-snelheid, Rob-U.-werklust en Drieciaanse tackles. Twee goede wedstrijden in een maand is tegenwoordig ook voor Kenneth te veel gevraagd.
Toen Jan Willem jong was en nog haar had, deed hij niet anders dan lange rushes maken. Dat is dus ver in het vorige millennium. Hij kon zich niet meer herinneren wanneer hij voor het laatst na een actie over het hele veld gescoord had, zo lang geleden is dat. Hij dacht ergens aan het begin van deze eeuw. Wel moet opgemerkt worden dat het leek of hij de tegenstanders omgekocht had. Jan Willem wist eigenlijk gewoon niet wat hij met de bal moest doen. Uit pure armoede wandelde hij dan maar voren met de bal aan de voet waarna hij kon scoren zonder dat een tegenstander ook maar iets deed. Duidelijk een doelpunt met een luchtje. Het was wel ons enige hoogtepunt van de eerste 45 minuten, naast de rentree van Herman. We mochten blij zijn dat we na onze slechte eerste helft maar met 1 - 2 aan de thee gingen.
Het was onduidelijk wat de heer van Steenis in de thee gedaan had, maar het zal één of andere stimulerende substantie geweest zijn, want in de tweede helft liep een ieder opeens zijn longen uit zijn lijf. We waren voortdurend aan de bal. De tegenpartij kwam nauwelijks meer van de eigen helft af. We bleven het vijandelijke doel bestoken en scoorden twee keer. Dit was spijtig genoeg steeds nadat de mannen uit Rucphen een doelpunt gemaakt had. Enkele minuten nadat de Brabanders uit een counter de 1 - 3 gemaakt hadden, kreeg Patrick de bal aan de linkerkant, 20 meter over de middellijn. Hij passeerde enkele tegenstanders, ging bij de achterlijn het strafgebied in, liep naar het vijfmetergebied en schoof de bal langs de doelman. Via een verdediger rolde de bal in het doel. Een paar minuten na de 2 - 4 kreeg Frank de bal net voorbij de penaltystip. Het doelgebied stond vol mensen, maar hij wist toch een gaatje te vinden voor de 3 - 4. Helaas bleek de tijd te kort voor de gelijkmaker. Frank had nog wel een typische Glimmerveen-actie in huis een paar minuten voor tijd. Na een beweging schoot bij Wilco de kramp in een kuit, waardoor hij even niet meer op of neer kon. Frank stond vlakbij hem. In plaats van Wilco te helpen, begon Frank tegen de van de pijn krimpende Wilco te roepen dat hij zo snel mogelijk van het veld moest, zodat we tempo konden maken. Fijn zo'n sympathieke medespeler.
Ondanks de derde nederlaag tijdens een 10-uur-wedstrijd kunnen wel enkele positieve punten genoemd worden. Volgende week spelen we uit om 12 uur en op dat tijdstip hebben we nog niet verloren. Hopelijk kunnen we dat aanstaande zondag vasthouden. Het belangrijkste was de rentree van Herman en Arie. Fijn dat jullie er weer waren, heren. Arie had wat conditionele problemen, maar Herman speelde centraal op het middenveld, achterin en aan de linkerkant of hij niet weggeweest was. Hij gaf steeds uitstekend rugdekking, was goed aanspeelbaar, verspeelde nauwelijks de bal en ook met zijn passing zat het prima. Hij werd daarom uitgeroepen tot speler van de week.
Het ging eigenlijk pas lopen, toen Louis kwam. Deze onnavolgbare gangmaker werkt toch altijd weer inspirerend. Louis is dan ook supporter van de week. Wat ook van belang is, dat het een leuke wedstrijd was tegen een fijne tegenstander. Hierbij moet onmiddellijk opgemerkt worden dat dit uitsluitend kwam door de afwezigheid van Edwin. Deze Dr. Jekyll verandert in Mr. Hyde zodra de arbiter het beginsignaal heeft doen klinken. Dit opgewonden standje -een soort kruising tussen Lothar Matthäus en Nigel de Jong, maar dan erger - krijgt vanaf minuut 1 een ijzingwekkende, onheilspellende, woeste blik in zijn ogen en weet door zijn eeuwige, onnodige commentaar, zijn continue gebabbel, onzinnig geschop en aanhoudend irritante gedrag zelfs tijdens de rustigste potjes nog voor gekrakeel te zorgen. Van ons mag je ook volgende week lekker thuis blijven, hoor Edwin. Hopelijk weet die brunette Edwin eindelijk eens te temmen.
Na afloop gaf Jan Willem zo waar een rondje. Zo gul hadden we hem nog niet eerder meegemaakt. Wat was hier aan de hand? Het bleek dat Jan Willem Kenneth een chocomel beloofd had als Kenneth hem zou helpen bij het maken van een doelpunt. En belofte maakt schuld, nietwaar. En aangezien Jan Willem jarig geweest was, gaf hij de rest van de aanwezigen rond de tafel ook maar wat te drinken. Zeker zakgeldverhoging gekregen voor zijn verjaardag.

Opstelling: Gerrit; Marcel (21. Herman), Wim (70. Arie), Eric, Jan Willem; Wilco (87. Marcel), Gerardo, Johan (24. Marcel (46. Patrick)), Luciën; Frank en Kenneth.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 3 oktober 2010:  RKVV Roosendaal 9 - Papendrecht 4:  4 - 5

Voor de eerste pot voetbal in de herfst moesten we naar Roosendaal. De botsing bij Wernhout 4 had voor een ware blessuregolf gezorgd. Het was daarom maar goed dat de thuiswedstrijd van een week geleden afgelast was. Toen hadden we van onszelf maar 11 man waaronder enkele halffitten. Maar ook vandaag hield het aantal spelers niet over. Rob S. was er wel. Om wat te doen aan zijn kwalen en in een poging zijn gestage afbraak een halt toe te roepen, was hij eind september op hoogtestage geweest in Zwitserland. Op zich een verdienstelijke poging, al was het uiteraard vergeefse moeite. Het stijve wrak van middelbare leeftijd was slechts af en toe, met veel pijn en moeite en al krakend en piepend in beweging te krijgen. Na 45 minuten kreeg hij daarom enige tijd rust voor een doorsmeerbeurt. Binnenkort gaat hij de Turkse zon opzoeken in de verwachting dat dat wel helpt. Het lijkt ons sterk.
Patrick was er niet. Voor de behandeling van zijn klachten was hij naar Spanje. Eerst ging hij een biefstukje eten met Contador, daarna wilde hij een bezoekje brengen aan dokter Fuentes. Benieuwd hoe hij terugkomt. Ook Rob U. kwam niet. Dat wisten we dankzij het volgende mailtje: “Ik (Petra) stuur even een mailtje namens Rob omdat de site op zijn werk geblokkeerd is”. Het internet is bedoeld voor werkzaamheden Rob, niet voor het bekijken van vieze plaatjes. “Volgens Rob had hij Jan Willem verteld - commentaar: echt niet - dat hij voorlopig niet kan voetballen omdat zijn rug te pijnlijk is. Dus als op Rob gerekend was - commentaar: nou, gerekend - voor aankomende zondag dan onze excuses. Rob kan momenteel net zijn eigen schoenen weer aan krijgen. Daar houdt het wel mee op.” Toch knap dat Rob na ruim 45 jaar oefenen eindelijk zelf zijn schoenen aan kan doen. Hoeft Petra gelukkig niet meer te helpen. “Ik denk dat het nog wel even gaat duren. Fijne wedstrijd aanstaande zondag.” Dat zal wel lukken zonder Rob. Bedankt voor het mailtje, Petra.
Edwin had zijn kuitblessure aangepakt op de wijze zoals hij al zijn problemen aanpakt, door simpelweg naar de fles te grijpen. Ook een manier. Hij kon in ieder geval dik een uur meespelen. Inclusief de niet geheel fitte Edwin en de geblesseerde Arie hadden we 12 man. We konden dus wel een gastspeler gebruiken. Leider en aanvoerder Wim kon niet komen, maar hij stuurde wel een lijstje met mogelijke gastspelers: Teus de Post, Aai de Sok, Piet de Pet, Bolle Cees, Dirk Kwakernaat, Cees den Boef. Zij konden helaas niet, evenals Goof. Daarom haalde Jan Willem Dirk-Willem als gastspeler bij het team. Bedankt voor het regelen, Jan Willem, en bedankt voor het meespelen, Dirk. Graag gedaan.
We hoefden eindelijk eens niet vroeg op te staan, aangezien het aanvangstijdstip van de ontmoeting tegen het negende van RKVV Roosendaal 12 uur was. Lekker. Ook wel eens aardig om Kenneth, Edwin en Rob S. te zien zonder wallen en zonder kleine oogjes. Het was goed dat we al om kwart over 11 in Roosendaal waren op deze prachtige oktoberdag. Het was namelijk een flink eind lopen van de parkeerplaats naar de kleedkamer en daarna naar veld 2. Eenmaal op het veld hadden we de warming-up eigenlijk al achter de rug. Onze reputatie van het zorgen voor spektakelvoetbal was ons kennelijk vooruit gesneld gezien de grote schare supporters. Langs het veld stonden meer mensen dan daarop. Dat hadden we in jaren niet meer meegemaakt.
Het bleek vandaag om een soort uitvoering van vaders tegen zonen te gaan. Zelfs onze benjamins Wilco en Dirk waren jaren ouder dan vrijwel alle tegenstanders. Zij begonnen met een hoog tempo aan de wedstrijd. Dit konden wij niet bijbenen en stonden daarom binnen het kwartier met 2 - 0 achter. Waarop enkele Roosendalers riepen dat de overwinning al weer in de knip was. Dus niet. We rechtten de ruggen en namen het initiatief over. Halverwege de eerste helft viel de 2 - 1. Het was niet verrassend dat Wilco de maker was. Dat was in het vorige verslag immers al aangekondigd. Wilco Maicon Theunisse kreeg rond de middellijn aan de rechterkant de bal. Hij stoof naar voren en knalde van ruim 25 meter op het doel. Met een prachtige curve verdween de bal in de verre hoek. Gelijk het doelpunt van de maand. De opponenten waren daarna duidelijk van slag. Na de aftrap begonnen ze met onrustig rondspelen op eigen helft. Kenneth begon te jagen en veroverde daardoor de bal. Hij speelde de laatste man uit en ging daarna alleen op de Roosendaalse doelman af. Kessi van den Hoven bleef rustig en plaatste de bal rechts langs de keeper in het doel. Na de 2 - 1 viel dus de 2 - 2, zonder dat iemand van ons team behalve Kenneth de bal geraakt had. Bijzonder. Een kwartier voor rust kwamen we zelfs op voorsprong. Op rechts nam Frank een korte corner met Luciën. Frank zette de bal scherp voor, waarna Kenneths directe tegenstander, onder druk gezet door Kenneth, de bal in eigen doel tikte: 2 - 3, tevens de ruststand.
In de kleedkamer hadden de tegenstanders kennelijk een donderspeech gehad. Ze begonnen de tweede helft net als de eerste: fel, met veel loopwerk en met het scoren van twee doelpunten: 4 - 3. Dat was even te veel voor Edwin. Hij is in het dagelijkse leven gewend om met zijn ellebogen te werken en besloot dat ook in de wedstrijd te doen. Hij werd daarom voor vijf minuten uit het veld gestuurd door de scheidsrechter en terecht volgens Edwin. We kwamen de vijf minuten met 10 man zonder kleerscheuren door en namen daarna weer het initiatief over. Na driekwart wedstrijd veroverde Jan Willem de bal halverwege onze eigen helft. Hij speelde deze naar Luciën die rond de middellijn aan de linkerkant van het veld stond. Luciën verstuurde een diepe bal die een makkelijke prooi leek voor de Brabantse doelman. Hij verkeek zich echter in het stuiten van de bal en de verraderlijke curve die Luciën aan zijn pass meegegeven had. Francesco Totti Glimmerveen profiteerde hiervan en kon vanaf een paar meter de gelijkmaker aantekenen.
Na de 4 - 4 gingen beide teams op zoek naar de winnende treffer. De tegenpartij was daar enkele keren vlakbij, maar de verdediging gaf geen krimp meer. En als de Brabanders al eens dichtbij ons doel waren, lag Gerrit steeds in de weg, door enkele geelhemden aangeduid als die k*** keeper. We hadden nog wel een keer geluk toen de bal tegen de rechterpaal belandde. Een kwartier voor tijd volgde een prachtige aanval van ons over links. Via Jan Willem, Luciën en Kenneth kwam de bal bij Gerardo. Schuin links voor het doel schoof Gilardino Dell'Aquila de bal beheerst langs de doelman van RKVV Roosendaal 9: 4 - 5. Daarna kregen we het nog moeilijk, maar de luide aanmoedigingen en aanwijzingen van Esmee Louwman sleepten ons erdoorheen. Zij werd dan ook terecht uitgeroepen tot tassensleper en supporter van de week. Tegen 2 uur waren de eerste drie punten van het seizoen binnen, een heel lekkere, zwaar bevochten, maar terechte overwinning van het collectief. Het hele team zou dus aangeduid kunnen worden als speler van de week. Vanwege zijn afwezigheid werd nog overwogen om Rob U. te benoemen tot speler van de week, maar aangezien hij dat twee weken geleden al was, ging dat toch niet door. De vrij algemene mening was dat Johan nóg weer wat beter was dan de rest. Hij werd daarom benoemd tot speler van de week. Het uitstekende optreden van Arie leverde hem de titel assistent-scheidsrechter van de week op.
Met vier tegendoelpunten haalden we het laagste aantal tot nu toe in de competitie. We gaan duidelijk vooruit. Wat verder positief is, dat het allemaal “vrij normale” goals waren die niet als gevolg van stomme, knullige fouten tot stand gekomen waren, wat bij ons meestal het geval is.
Na afloop gingen we nog even de drukke kantine in, waar ze van die ouderwets grote puntzakken friet verkopen. Die zie je tegenwoordig zelden meer. Rob S. werd nog aangesproken door enkele tegenstanders. Zij meenden dat onder ons heel wat voormalige eerste-elftalspelers vertoeven. Op zich een compliment natuurlijk, maar wel merkwaardig dat dat uitgerekend tegen Rob S. gezegd werd. Als er van iemand wel duidelijk is, dat hij geen ex-eerste-elftalspeler is, is het immers Rob S. wel.
We bleven niet al te lang, want heel wat mensen hadden nog verplichtingen. Zo moesten enkelen nog naar Uithoorn. Jan Willem moest aan het eind van de middag op visite en kreeg ’s avonds visite en Johan moest in zijn huis gaan kabels trekken. Wij vroegen ons af of daar wel wat van terecht gekomen is, aangezien Johan al heel veel moeite had om zijn auto in te stappen en de koppeling in te drukken.

Opstelling: Gerrit; Wilco, Johan, Eric, Jan Willem; Gerardo, Rob S. (46. Dirk-Willem), Edwin (72. Rob S.), Luciën; Frank en Kenneth.
Assistent-scheidsrechter: Arie.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 19 september 2010:  Wernhout 4 - Papendrecht 4:  6 - 4

Het was vroeg opstaan vandaag. Om kwart voor 9 zaten we al in de auto op weg naar Wernhout dat een paar kilometer van de Belgische grens ligt. Bij Breda gingen we de snelweg af om via een toeristische route en langs allerlei klanten en potentiële klanten van hoofdsponsor KD Home Products naar Wernhout te rijden.
Edwin had zich voor het tweede competitieduel op zijn eigen wijze opgeladen. Op zaterdag was op het Slobbengors al het voetbal afgelast. Wat doe je dan? Dan ga je naar het korfbal. Logisch. Edwin twijfelde eerst of hij naar Luciëns Oranje Wit zou gaan, maar aangezien die ploeg een uitwedstrijd had, ging Edwin gezellig met Mark vd L naar PKC. Dan heb je echt een wereldzaterdag. Het leverde bovendien het 06-nummer op van de onlangs gescheiden Mady Tims. Tel uit je winst.
Johan was er niet op zondag. Hij was een paar dagen eerder bij Frank geweest om kleren te kopen. Prompt kreeg hij een niersteenaanval. Daarom komt Jan Willem nou nooit bij jou in Hendrik-Ido-Ambacht langs, Frank.
Het was voor aanvang van de wedstrijd de vraag of we geleerd hadden van de dramatische openingsfase een week geleden. Het niet al te verrassende antwoord op die vraag is uiteraard nee. Luciën was er niet omdat hij als Feyenoord-fan in de Kuip zat voor Feyenoord-Ajax. Waarom was onduidelijk, want als je naar slecht, paniekerig, ongeorganiseerd voetbal zonder enige lijn, met stomme overtredingen en veel geklungel wil gaan kijken, hoef je echt niet naar Feyenoord, dan kan je net zo goed bij ons komen kijken. In het begin van de wedstrijd speelden we ongelofelijk dom, slap en ongeconcentreerd. Iedereen liet zijn man vrij en als we al eens een duel aangingen, verloren we dat steevast. Bijna niemand bewoog en als dan eindelijk iemand eens vrij liep, dan was de passing verkeerd, in de voeten van de tegenstander of lukraak in de diepte naar niemand. Verdedigend legden we de tegenstanders geen strobreedte in de weg en als ze dan nog moeite hadden om te scoren, hielpen we ze een handje. In geen tijd kon Gerrit drie keer vissen. De hand van Mario Been was duidelijk zichtbaar.
Het ging pas beter toen Jan Willem binnen de lijnen gekomen was en Edwin het veld verlaten had. Jan Willem kon geen 90 minuten voetballen omdat zijn rechterknie na de doodschop van een week geleden net zo blauw zag als Edwin op zaterdagavond. Edwin had voorafgaand aan het seizoen aangekondigd dat zijn kracht ligt in het penetreren op snelheid in de 16 meter en dat hij dit jaar voor 15 goals gaat. Met het penetreren schijnt het wel goed te zitten, maar toen hij na 20 minuten eindelijk zo'n eind afgelegd had, dat het strafschopgebied in zicht kwam, raakte hij prompt zwaar geblesseerd aan zijn kuit.
Ondanks onze slechte start ging het aanvallend snel goed. Opmerkelijk was dat Frank voor de tweede achtereenvolgende wedstrijd gewoon goed was. Dat hadden we sinds begin jaren 90 niet meer meegemaakt. Waarschijnlijk komt dat doordat nu zijn beide knieën naar de filistijnen zijn. Nu nog zijn enkels aan barrels schoppen, dan gaat hij wellicht nog beter spelen. Halverwege de wedstrijd toonde hij weer eens zijn specialiteit: een corner vanaf links krulde hij met rechts in één keer achter de Wernhoutse doelman.
Frank was weliswaar goed, maar Rob U. en Gerardo waren de besten. Na dat gelezen te hebben zult u waarschijnlijk denken dat u dronken bent, een leesbril nodig hebt of dat bij de verslaggever een vlaag van verstandsverbijstering opgetreden is. Niets van dat al, ik zal het dus voor de zekerheid even herhalen: ROB U. EN GERARDO WAREN DE ABSOLUTE UITBLINKERS. Gerardo speelde zijn eerste wedstrijd in 5 maanden. Die rustperiode had hem kennelijk goed gedaan. Binnenkort zullen we hem dus wel weer een tijd niet zien. Vermoedelijk was Rob U. zo goed omdat hij opgelucht is dat Petra na 15 jaar huwelijk nog steeds bij hem wil blijven. Op zich een felicitatie waard.
Na een half uur toverde Rob U. op links een werkelijk magistrale actie uit zijn benen. Ook dat hadden we sinds het eind van de vorige eeuw niet meer gezien. Hij passeerde de halve tegenpartij, ging het strafschopgebied in en legde de bal vanaf de achterlijn voor op Gerardo. Die leverde een bal af waar de keeper veel moeite mee had. In de rebound kon Patrick de 3 - 2 maken, tevens de ruststand. Even daarvoor had Rob U. de vijandelijke doelman al eens getest met een ziedend afstandschot. Vorige week had Wilco na een mooie actie net naast geschoten. Vandaag herhaalde hij zijn kunststukje, maar nu teisterde zijn schot de rechterpaal. Hopen dat hij die lijn doorzet, dan is het de volgende keer raak.
Na rust gingen we verder waar we voor rust gebleven waren: met goed, verzorgd aanvalsspel. Frank, Rob U. en Gerardo waren hierbij veelvuldig betrokken, maar dat gold niet voor de gelijkmaker. Na ruim een uur kwam Marcel goed door op rechts. Hij leverde een prima voorzet af, die door Patrick ingekopt werd. En nog waren we niet klaar, want een kwartier voor tijd kwamen we zelfs op voorsprong. Dit keer was het Gerardo, die na een mooie aanval op rechts in het strafschopgebied de achterlijn haalde en de bal voorgaf op Rob S. Hij zorgde, met dank aan Jan Willem, voor de 3 - 4. Oog in oog met de doelman van Wernhout 4 had Patrick zelfs onze vijfde van de dag op zijn schoenen, maar dit keer redde de keeper.
Dat Rob S. vorige week zo slecht was, kwam volgens hem door zijn linker voetbalschoen. Die zat niet lekker en had hem een blaar bezorgd en dus leende hij de kapotte linker reservevoetbalschoen van Jan Willem. Die is weliswaar een maat kleiner dan Robs eigen schoen, maar zat toch beter. Merkwaardig. Het was wel een kleurrijk gezicht om Rob S. met een zwarte rechterschoen en een blauwe linkerschoen te zien lopen. En door Jan Willems voetbalschoen speelde ook hij na onze belabberde openingsfase een dijk van een wedstrijd.
Intussen was bij ons sprake van de lammen en de blinden. Jan Willem liep rond met een dikke en pijnlijke rechterknie, waardoor hij niet voluit kon, Patrick had na een schop van zijn directe tegenstander in de eerste helft een flink ei op zijn linkerenkel, Marcel heeft een kapotte enkel, Frank kapotte knieën, Rob U. was door zijn rug gegaan en Wim kon bijna niet meer lopen vanwege liesklachten en eveneens een schop tegen zijn enkel. En die arme drommel van een Duin kon met een van pijn verwrongen gezicht langs de lijn al strompelend zelfs ons wandeltempo niet bijbenen. Na de 3 - 4 hadden we er daarom verstandig aangedaan om iets behoudender te gaan opereren. Eric had dit echter niet begrepen. Was vorige week Jan Willem de dissonant, deze keer was Eric zowel figuurlijk als letterlijk de weg kwijt. Om te beginnen had onze voorstopper al na een paar minuten volledig onnodig de bal in eigen doel gerost, terwijl hij eerder alle tijd gehad had om de bal weg te werken. Jan Willem baalde extra omdat hij nu niet meer alleen leider is in de strijd om de tikkie-terug-bokaal. Na de 3 - 4 ging onze voorstopper op eigen initiatief en om duistere redenen voorin spelen en was hij nauwelijks meer op zijn plek te vinden, waardoor we achterin steeds een mannetje te kort kwamen. Dit vonden de Wernhouters wel prettig. Drie keer konden ze naar hartenlust counteren, waarbij ze goed gebruik maakten van de door ons geboden ruimte en vrijheid. En evenzoveel keer konden de uitstekende Brabantse spitsen de aanvallen afronden, eindstand: 6 - 4.
Was de nederlaag tegen ODIO 4 nog enigszins te billijken omdat wij toen iets minder waren dan de Ossendrechters, vandaag was het puntenverlies volslagen onnodig. Afgezien van het begin waren we het grootste deel van de wedstrijd duidelijk beter. Aanvallend zit het wel snor, getuige de 6 treffers in twee competitieduels. Elf tegentreffers in 180 minuten is echter belachelijk veel, zeker de zes van vandaag. Hierbij doet zich overigens het merkwaardige feit voor, dat geen van de tegentreffers de schuld was van Gerrit! Een unicum, normaal is dat wel anders. Willen we punten gaan halen, zullen we het op de volgende drie vlakken beter moeten gaan doen:
1. Goed aan de wedstrijd beginnen. Dus niet zo raar, bang en onrustig starten en maar wat aanklooien, maar direct er tegenaan gaan en niet pas na een paar tegentreffers.
2. Zorgen voor een goede veldbezetting en dus niet zomaar ergens gaan rondlopen, waardoor we op essentiële plekken, met name achterin, mensen te kort komen.
3. Niet blind naar voren blijven hollen als we gelijk staan of voor, maar onze verdedigende taken niet verwaarlozen.
Nu maar hopen dat we ons de komende tijd kunnen verbeteren, anders kan het nog wel even duren, voordat we van die hatelijke nul afkomen. We staan inmiddels een-na-laatste en volgende zondag wacht thuis de koploper. Benieuwd wat dat nu weer gaat worden.
Na afloop gingen we massaal naar de gezellige Wernhoutse kantine, vol verwachting van het aangekondigde rondje van Rob U. Op zich dom dat we dachten dat dat zou komen. Rob U. had zoals gebruikelijk alleen zijn tientje zakgeld bij zich, meer had hij niet mee mogen nemen van Petra. Gelukkig kregen we een rondje van Wim vanwege zijn nieuwe baan. Proficiat Wim en bedankt voor het drinken. Ook Rob S. gaf nog een rondje. Hij is namelijk op de kop af 25 jaar vrijgezel. Ook bedankt Rob, onze gelukwensen en nog vele jaren. Het bijbehorende feestje volgt zodra zijn ouders tijd hebben. We wachten vol spanning af.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Wilco; Gerardo, Rob S., Edwin (22. Patrick), Rob U; Frank en Patrick (19. Jan Willem)

 

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 12 september 2010:  Papendrecht 4 - ODIO 4:  2 - 5

Op zondag 12 september stond om 10 uur op het Slobbengors ons eerste competitieduel van het seizoen 2010-2011 op het programma. ODIO 4 uit Ossendrecht was de tegenstander.
Het was direct duidelijk dat we dit jaar in een hogere klasse zitten. Voor de goede orde: we hebben het hier over gewichtsklasse. Bij het zien van al die lijven denk je met weemoed terug aan de beginjaren van dit team, ruim 25 jaar geleden. Toen stond in de voorhoede een illuster, jong, afgetraind, gespierd, beresterk, conditioneel onklopbaar, bruisend, niet te stuiten, flitsend, vederlicht, veel scorend en razendsnel trio: rechtsbuiten Wim V., spits Rob vd S. en linksbuiten JW de M. Genoemde heren zijn nu oud, slap, uitgezakt, gammel, krakkemikkig, futloos, lamlendig, verlept, niet vooruit te branden, behoorlijk aan de maat, pafferig, sloom, traag als dikke … en komen nauwelijks meer een lantaarnpaal voorbij. En dat scoren gebeurt tegenwoordig vooral in eigen doel. We moeten het er maar mee doen.
Gelukkig acteren we op voetbalniveau een klasse lager dan vorig jaar. We spelen nu zesde klasse, zo laag, dat we niet eens kunnen degraderen. Daarom kunnen we misschien betere resultaten neerzetten dan vorig seizoen. De verwachtingen waren in elk geval hoog gespannen in kleedkamer 1, zeker toen bleek dat heel wat heren fonkelnieuwe attributen hadden meegenomen. Hierbij viel vooral Frank G. op. De kledingkoning van sponsor en topzaak King Young Men Style uit Hendrik-Ido-Ambacht helpt volgens eigen zeggen doordeweeks zijn klanten aan nieuwe kleding. Maar toen hij zelf nieuwe spullen aan moest, lees: zijn scheenbeschermers, kon hij dat niet zelf en moest hij hulp vragen. Aan Rob U. nota bene, die zich in zijn dagelijkse leven alleen staande weet te houden dankzij Petra en zijn secretaresse. Je krijgt dan wel gelijk bedenkingen hoe Frank dat met zijn klanten doet.
Al met al begon het nieuwe seizoen vertrouwd, met een nederlaag dus: 2 - 5. Jan Willem was duidelijk de ongelukkigste speler van de dag. Na een kwartier haalde hij op schitterende wijze met een sliding de bal van de doellijn. Om de scheidsrechter te beïnvloeden begonnen de tegenstanders te juichen en met succes. De arbiter wees naar de middenstip: 0 - 2. Jan Willem had zijn directe opponent aardig in zijn zak. De ODIO-spits kon slechts twee keer gevaarlijk worden. De eerste keer leverde hij een zwak schot af dat Jan Willem dacht te kunnen pareren. De bal raakte echter een polletje en schampte daarna Jan Willems linkerbeen. De bal ging de ene hoek in, een kansloze Gerrit de andere: 1 - 4. De tweede keer dacht Jan Willem de Brabantse nummer 16 na een diepe bal goed naar buiten gedreven te hebben. Hij toverde echter een mooie lob uit zijn rechtervoet en weer was Gerrit kansloos: 1 - 5, tevens de ruststand. Bovendien werd Jan Willem 20 minuten voor tijd uit de wedstrijd gewerkt door een Ossendrechtse stormram. Duidelijk een ochtend om snel te vergeten voor Jan Willem.
Tijdens de openingsfase hadden we niets in te brengen en liep de tegenpartij gemakkelijk naar 0 - 3 uit. Daarna volgde een sterk kwartier. Van ruim 20 meter rechts van het doel kogelde Luciën een vrije trap staalhard op de lat. In de rebound schoot Patrick net over. Niet veel later mocht Luciën opnieuw een vrije schop nemen, ongeveer vanaf dezelfde plek. Dit keer legde hij de witte knikker voor op Patrick, die de bal tegen de lat kopte. Voordat de bal de grond weer kon raken, had Patrick er zijn voet ondergezet: 1 - 3. Dit betekende de tweede treffer deze maand van Patrick, net zoveel als het hele vorige seizoen. Dat belooft wat. Na ruim een half uur pakte Wilco halverwege de vijandelijke helft de bal af van een Ossendrechter. Na een mooie actie krulde Wilco de bal net naast de kruising.
In de tweede helft gaven we niet op. We waren we duidelijk de bovenliggende partij. Het ging pas echt goed draaien toen Jan Willem het veld verlaten had en Wilco weer binnen de lijnen gekomen was. Rob S had een mooi schot in de benen dat net geen doel trof en Eric legde de eindcijfers vast: 2 - 5.
Ondanks de verliespartij kunnen we niet helemaal ontevreden terugkijken op de afgelopen zondagochtend. Het positiefste was wel dat Herman zich goed genoeg voelde om te komen vlaggen. Bedankt Herman, fijn om je weer te zien, je was duidelijk één van de beteren. Ook was het leuk om Louis weer eens te zien, al was hij nog niet fit genoeg om de dug-out te verlaten. Verder oogt supporter Arie met de week viever. Frank en Edwin werden uitgeroepen tot spelers van de week. Zij speelden alleen de tweede helft en zorgden daarin voor een positief resultaat van 1 - 0. Erics neefje werd uitgeroepen tot supporter van de week. Tenslotte nog iets om naar uit te kijken: op 16 september zijn Petra en Rob U. 15 jaar getrouwd. Dus op die dag massaal naar de Oostpolder. Rob kennende wordt het vast een dolle boel. En aanstaande zondag een rondje van Rob natuurlijk.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Jan Willem (72. Wilco); Wilco (46. Edwin), Johan, Rob U., Luciën; Rob S. en Patrick (46. Frank)

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bekervoetbal zomer 2010

Het seizoen 2010-2011 begon met drie bekerwedstrijden. We waren ingedeeld bij Be Ready 4, IFC 4 en Rijsoord 6.
De eerste wedstrijd was op zondag 29 augustus. Heel wat mannen hadden afgezegd omdat ze onvoldoende voorbereid waren op het nieuwe seizoen. Arie was er ook niet, maar dat had een andere reden. In de zoektocht naar een vervanger voor Jon Dahl Tomasson was Leo Beenhakker uitgekomen bij Arie. Logisch. Hij is immers een speler die qua voetbalkwaliteiten niet onderdoet voor de Deen. Arie stond op het punt zich aan Feyenoord te verbinden, toen bleek dat Arie ook qua blessureleed niet onderdoet voor de Deen. Vanwege een ernstige achillespeesblessure is Arie een maand of drie uitgeschakeld. Weg droom van een profcontract. En wij blijven met een ernstig teleurgestelde speler achter.
Om half 11 zaten precies 11 spelers in kleedkamer 8 van Be Ready. Rob U. zei dat hij wilde inschieten, omdat hij al drie maanden geen bal meer had geraakt. Dit ontlokte Jan Willem de opmerking dat hij Rob al 20 jaar geen bal meer heeft zien raken.
Beide ploegen begonnen fel en met een hoog tempo aan de wedstrijd met kansen over en weer. We waren in het eerste half uur dicht bij een openingstreffer, maar het waren de gastheren die de grootste kans misten toen een aanvaller Wim Kieft imiteerde: staande op een halve meter voor een leeg doel schoot de Brabander de bal toch nog over. Na 35 minuten openden de tegenstanders de score, 4 minuten later gevolgd door een tweede treffer. Na dat doelpunt vond een vervelend incident plaats. Herman werd onwel en moest het veld verlaten. We speelden de laatste zes minuten tot de rust uit om ons daarna over Herman te ontfermen. Tot onze en tot zijn eigen schrik leek hartpatiënt Herman er niet goed aan toe. We besloten om niet verder te spelen en een ambulance te laten komen voor Herman, die hem naar zijn vaste ziekenhuis in Zwijndrecht bracht. Daar werd gelukkig geconstateerd dat het allemaal mee leek te vallen. Sterkte verder Herman.

Zondag 29 augustus:  Be Ready 4 - Papendrecht 4: 2 - 0
Opstelling:  Gerrit; Marcel, Herman, Jan Willem, Wilco; Rob U., Edwin, Johan, Luciën; Patrick en Kenneth

Op donderdagavond 2 september speelden we op het Slobbengors op veld 4 een lichtwedstrijd tegen IFC 4. Tijdens de eerste bekerwedstrijd had Kenneth bedroevend gespeeld. Om hem te prikkelen liet Jan Willem Kenneth als assistent-scheidsrechter beginnen. Dit betekende dat Rob U. tot zijn opluchting 90 minuten mocht meedoen. Toen Rob de kleedkamer binnenkwam zei hij, dat als hij reserve gestaan zou hebben, hij gelijk naar huis gegaan zou zijn. Had dat nou eerder gezegd Rob, dan hadden we je met alle plezier buiten de basis gelaten. Volgende keer beter zullen we maar denken. Marcel had de taak van het verzorgen van de wedstrijdballen overgenomen van Rob U. Jammer genoeg had Marcel ook de gewoonte van Rob U. overgenomen om de ballen niet mee te nemen naar het voetbalveld. Gelukkig ligt het ballenhok vol met ballen.
We hadden nog meer afwezigen dan 4 dagen eerder zodat we van onszelf niet genoeg man hadden. Gelukkig was Edwin zo vriendelijk geweest vier gastspelers te regelen zodat we toch met 11 mensen in het veld stonden. Hulde Duin, aan jou kunnen we een voorbeeld nemen. Vooral Jan Willem was blij met gastmiddenvelders Teus en Mark. Op die plek staan vaak Rob U. en Edwin. Jan Willem kan de bal dan nooit kwijt op het middenveld, maar bij Teus en Mark kon hij de bal steeds afgeven. Heerlijk.
Beide ploegen begonnen aanvallend. Het was wachten op de openingstreffer. Zoals zo vaak viel die bij ons. Na een voorzet vanaf de Ambachtse linkerkant verloor Jan Willem het kopduel van de lange IFC-spits doordat Jan Willem maar een paar centimeter van de grond kwam. De IFC-aanvaller werkte de bal in twee keer langs gastkeeper Frank L. Halverwege de eerste helft viel gastspeler Steve geblesseerd uit en mocht Kenneth het veld op. De tactiek van Jan Willem had duidelijk geholpen want een getergde Kenneth speelde zijn beste wedstrijd in tijden. Vijf minuten na zijn entree werd Kenneth fraai de diepte ingestuurd door Mark. Met een verdediger in zijn nek verschalkte Kenneth de Ambachtse doelman middels een fraaie boogbal. Kenneth, Patrick en Rob U kwamen nog in kansrijke positie, maar in de eerste helft werd verder niet meer gescoord.
In de tweede helft speelden we vol op de aanval. IFC beperkte zich tot countervoetbal, maar bleef razend gevaarlijk. Na een uur kon de Ambachtse centrumspits na een fraaie individuele actie alleen op Frank afgaan. Hij omspeelde onze doelman en praktisch vanaf de achterlijn maakte hij de 1 - 2.
We bleven aanvallen en 20 minuten voor tijd had dat succes. Halverwege de vijandelijke helft pakte Mark de bal af van een tegenstander en zette Patrick alleen voor de keeper. Patrick bleef rustig, omspeelde de doelman en schoot de bal langs twee verdedigers in het doel: 2 - 2.
Volgens Edwin is hij fris en fruitig en 5 kilo lichter dan aan het begin van de zomerstop. Een kwartier voor tijd werd duidelijk dat met het afnemen van zijn lichaamsgewicht ook zijn voetbalverstand nog verder is afgenomen, voor zover dat nog mogelijk is. Terwijl hij alle tijd had om iets goeds te doen, besloot Edwin de bal vol op het rechteroog van de op de grond liggende Marcel te knallen. Zelfs 2 uur na afloop van de wedstrijd kon Marcel maar met één oog kijken. Van je compagnon moet je het maar hebben.
We waren nog dicht bij een derde treffer toen Teus de bal vanaf links met zijn rechtervoet prachtig op het hoofd legde van Kenneth die vrijstond bij de tweede paal. Jammer genoeg kopte Kenneth de bal in het zijnet. Overigens was de tegenstander in de laatste minuut na een scrimmage voor ons doel na een hoekschop eveneens dicht bij een derde treffer, maar ook die kans ging verloren. Daardoor werd het een terecht gelijkspel in een leuk duel tegen een fijne tegenstander.
Na afloop werden Mark en Teus uitgeroepen tot spelers van de week. Dank voor het meedoen heren. Dat geldt ook voor Steve en Frank L. Arie werd uitgeroepen tot supporter van de week. Hopelijk zien we je snel weer in actie op het groene laken, Arie, en beterschap. Hierbij dient wel te worden aangetekend dat Arie net zoveel liep en net zo snel was als Rob U. Het was dus niet helemaal duidelijk waarom Arie niet gewoon meegedaan had. Rob U werd zoals zo vaak uitgeroepen tot slechtste speler van de week, maar, het moet gezegd, hij had zich aardig weten op te trekken aan het niveau van Mark en Teus. Rob kreeg zelfs een zesje. Gefeliciteerd Rob, veel beter zal het wel weer niet worden dit seizoen.

Donderdag 2 september:  Papendrecht 4 - IFC 4:  2 - 2
Opstelling:  Frank L.; Marcel, Eric (46. Wim), Johan, Jan Willem; Edwin, Mark, Rob U., Teus (84. Eric); Patrick en Steve (23. Kenneth)

Hadden we voor de doordeweekse wedstrijd al bijna een handvol introducés nodig, voor de bekerwedstrijd op zaterdag 4 september was een hele ploeg gastspelers vereist. Tegen Rijsoord 6 werd op het Slobbengors met 2 - 4 verloren. Ondanks dat we aan drie potten maar 1 punt overhielden en uitgeschakeld zijn voor de beker, kunnen we toch redelijk tevreden op de bekercampagne terugkijken. De drie kwartier in Hank waren heel behoorlijk en tegen IFC 4 werd zelfs uitstekend gespeeld. Al met al kunnen we vol vertrouwen de competitie tegemoet zien.

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(Verslag: Jan Willem)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------